ویوالدی به روایت مردی با لباس پاره‌

 اما فهمیدیم که سخت در اشتباه بودیم چون در این مدت به هیچ وجه به یاد «نایجل کندی» نیفتادیم. اگر سری به بازار موسیقی خودمان هم بزنید آلبوم‌هایی را پیدا خواهید کرد که نام او به عنوان نوازنده ویلن روی آنها ثبت شده است. مثلا «چهار فصل» ویوالدی. نه چند لحظه صبر کنید با شنیدن این اسم‌ها وحشت نکنید چون کندی با اجرای این آثار توانسته گروه زیادی از افراد فراری از موسیقی کلاسیک را با این آثار آشتی دهد. راستش را بخواهید مهم‌ترین عامل موفقیت او چیزی نیست غیر از سر و وضعش. حتما شما هم دیده‌اید که نوازنده‌های ارکستر‌ها و موسیقی کلاسیک با لباس کاملا رسمی روی سن ظاهر می‌شوند، اما به دل علاقه‌مندان سنتی موسیقی کلاسیک این حسرت باقی مانده که کندی برای یک بار هم شده با ریخت و قیافه یک آدم معمولی روی صحنه ظاهر شود. او وقتی برای اجرای چهار فصل سال 2006 در یکی از کاخ‌های قدیمی فرانسه روی سن رفت موهایش‌ها را مثل همیشه شبیه به خواننده‌های پانک دهه 1980 کوتاه کرده بود، شلوار چرمش را توی پوتینش کرده بود، روی پیراهنی بدون یقه لباس گل و گشاد دیگری به تن کرده بود که معلوم نبود آستینش از کجا شروع می‌شود و کجا به پایان می‌رسد. پس از پایان هر بخش از چهار فصل به سراغ تکنواز دوم ویلن می‌رفت و بعد از دست دادن با او همان حرکاتی را انجام می‌داد که خواننده‌های رپ انجام می‌دهند و دست‌هایشان را به هم می‌زنند. بنده خدا نوازنده ویلن در آن لباس رسمی و با آن حالت جدی در حالی که نمی‌توانست جلوی خنده خودش را بگیرد سعی می‌کرد او را در این کار هم همراهی‌کند.

البته تمام جذابیت کارهای این هنرمند به سر و وضعش مربوط نمی‌شود اما برای آنهایی که هیچ میل و رغبتی به شنیدن موسیقی کلاسیک ندارند، قیافه او به اولین عامل جذابیت کارش تبدیل می‌شود. وقتی این افراد فراری از موسیقی کلاسیک کمی نزدیک‌تر شدند تا ببینند این پدیده اعجاب‌آور در کنار اعضای یک ارکستر چه کار می‌کند، دیگر به تله افتاده‌اند چون وقتی کندی شروع به نواختن کند دیگر نمی‌توان از جادوی صدای سازش خلاصی پیدا کرد.
کندی با چنان احساسی ویلن را می‌نوازد که سر و وضعش را به سرعت فراموش خواهید کرد و در صدای سازش غرق خواهید شد. درست مثل آن پری‌های دریایی که در اساطیر یونان روی تخته‌سنگ‌های دریا شروع به آوازخواندن می‌کردند و دریانوردان برای شنیدن صدایشان به آن سمت می‌رفتند اما کشتی‌هایشان دربرخورد با تخته‌سنگ‌ها غرق می‌شد. البته خوشبختانه اینجا دیگر خبری از کشتی و تخته‌سنگ نیست و با خیال راحت می‌توانید نزدیک‌تر شوید تا صدای ساز کندی را بهتر بشنوید.

این نوازنده 53 ساله ویلن خیلی زود کار خود را به عنوان نوازنده حرفه‌ای آغاز کرد و درواقع آن زمان 10 سال بیشتر نداشت. نایجل که در انگلستان به دنیا آمده بود به مدرسه منوهین رفت تا زیر نظر خود او به یادگیری نواختن ویلن بپردازد. پس از آن به امریکا تغییر مکان داد و تحصیلات خود را در مدرسه «جوئیلیارد» شهر نیویورک ادامه دارد و زیر نظر دوروثی دلای تکنیک‌های نوازندگی ویلن را کامل کرد. او فقط 16 سال داشت که برای اجرا در سالن کارنگی شهر نیویورک از او دعوت به عمل آمد. سال 1984 بالاخره کندی اولین آلبوم خود را ضبط کرد که «کنسرتو ویلن الگار» بود.
اما در آن زمان هنوز شهرت بین‌المللی به سراغش نیامده بود. 5 سال از آن زمان گذشت تا دنیا از قدرت نوازندگی او به حیرت درآمد و آن زمانی بود که به استودیو رفت تا چهار فصل ویوالدی را ضبط کند. انتشار این اثر در سال 1989 موسیقی کلاسیک را از کرختی‌ای که سال‌ها در آن فرو رفته بود بیرون آورد. سال‌ها بود که نوازندگان و آهنگسازان موسیقی کلاسیک به طور سنتی تعداد محدودی مخاطب برای آثار خود می‌شناختند. در واقع در میان امواج پرسروصدای موسیقی الکترونیک نیمه دوم قرن بیستم، به نظر نمی‌رسید جای زیادی برای موسیقی کلاسیک باقی مانده باشد، اما چهار فصل به نوازندگی کندی به فروشی معادل 2 میلیون نسخه در آن سال فروخت و در کتاب رکوردهای گینس نیز به عنوان پرفروش‌ترین آلبوم کلاسیک تاریخ موسیقی ثبت شد. این آلبوم به مدت یک سال در فهرست آثار پرفروش موسیقی کلاسیک در انگلستان باقی ماند و بر اساس آمار منتشر شده، تخمین زده می‌شود که در آن سال هر 30 ثانیه یک نسخه از چهار فصل فروخته شد.

در طول 25 سال گذشته نایجل کندی جایگاه خود را به عنوان یکی از بهترین نوازندگان ویلن در دنیای موسیقی کلاسیک تثبیت کرد و کارشناسان موسیقی او را بدون هیچ تردیدی به عنوان ویرتئوزترین نوازندهای معرفی می‌کنند که تاکنون از انگلستان به جهان معرفی شده است. او علاوه بر این که به عنوان یک نوازنده پرفروش شناخته می‌شود از نظر تکنیکی نیز سبک و شیوه خاص خودش را دارد و گروهی معتقدند او با شیئه نوازندگی خاصی که دارد مرزهای استفاده از ساز ویلن را گسترده‌تر کرده است. کندی در طول فعالیت حرفه‌ای خود تورهای جهانی بسیاری برگزار کرد و با بسیاری از معروف‌ترین ارکسترهای دنیا به اجرای برنامه پرداخت. او در‌‌سال 1977 در سالن سلطنتی شهر لندن روی سن رفت. در طول 25 سال گذشته نایجل کندی جایگاه خود را به عنوان یکی از بهترین نوازندگان ویلن دردنیای موسیقی کلاسیک تثبیت کرده و کارشناسان موسیقی او را بدون هیچ تردیدی به عنوان «ویرتئوزترین» نوازندها معرفی می‌کنند که تاکنون از انگلستان به جهان معرفی شده است. او علاوه بر این که به عنوان یک نوازنده پرفروش شناخته می‌شود از نظر تکنیکی نیز سبک و شیوه خاص خودش را دارد و گروهی معتقدند او با شیئه نوازندگی خاصی که دارد مرزهای استفاده از ساز ویلن را گسترده‌تر کرده است. کندی در طول فعالیت حرفه‌ای خود تورهای جهانی بسیاری برگزار کرد و با بسیاری از معروف‌ترین ارکسترهای دنیا به اجرای برنامه پرداخت. او در‌سال 1977 در سالن سلطنتی شهر لندن روی سن رفت، در سال 1980 با ارکستر فیلارمونیک برلین همراه بود و 7 سال بعد با ارکستر شهر نیویورک به اجرای برنامه پرداخت.

همه چیزهایی که درباره نایجل کندی گفتیم نباید موجب شود فکر کنید که او مخالفی در این دنیا ندارد. راستش را بخواهید مخالفان او هم از دنیای موسیقی کلاسیک هستند. گروهی از نوازندگان و آهنگسازان موسیقی کلاسیک پیش از هر چیز به سرووضع او ایراد می‌گیرند و به هیچ وجه حاضر نیستند به بپذیرند که یک نوازنده ویلن در زمان نواختن اثری از باخ با آن موها و لباس‌های عجیب و غریب روی سن برود. البته گروهی دیگر ایرادی به کندی وارد می‌کنند که تخصصی‌تر است و به بحث‌های تکنیکی مربوط می‌شود. آنها به لحن صدای ویلن او ایراد می‌گیرند. در دنیای موسیقی ساز هر فردی لحن خاص خودش را دارد اما بسیاری از اوقات نوازندگانی که به عنوان یک چهره برجسته مطرح می‌شوند به تقلید از لحن یکی از نوازندگان برجسته پیش از خود می‌پردازند که از طرف همگان مورد تایید بود، اما کندی این کار را انجام نداده است و از لحن خودش در نواختن آثار مختلف موسیقی کلاسیک استفاده می‌کند. او در گفتگویی وقتی حرف به توانایی‌های نوازندگی رسید، گفت: «وقتی قرار باشد با همان توانی که در نواختن داریم به اجرای صحنه‌ای بپردازیم، کار خاصی انجام نداده‌ایم. در زمان اجرا باید تا جایی پیش رفت که به محدودیت‌های خودتان در نوازندگی برسید، جایی که هر لحظه ممکن است کم بیاورید و قطعه را خراب کنید. اگر در زمان اجرا به چنین ریسکی دست نزنید به نظر من آن اجرا ارزشی ندارد».

کندی در طول دوران فعالیت خود در بسیاری از کشورهای دنیا به اجرای برنامه پرداخت، اما سال 2007 وقتی خبرنگار روزنامه اسرائیلی هارتص از او درباره امکان اجرای او در سرزمین‌های اشغالی پرسید، او اعلام کرد که اسرائیل را بایکوت کرده و به هیچ وجه قصد ندارد در آن کشور به اجرای برنامه بپردازد. او در این باره گفت: «وقتی دیوار حائل را در این کشور دیدم واقعا شوکه شدم. این کار نوعی آپارتاید امروزی است. نمی‌دانم چطور می‌توان عده‌ای از مردم را از دیگران جدا کرد؟ همه ما ساکنان یک سیاره هستیم ودر کنار هم زندگی می‌کنیم. به نظر من دنیا باید از اتفاق‌هایی که در آفریقای جنوبی روی‌داد درس گرفته باشد. اگر کشوری از آن مسائل درس نگرفت باید بایکوت شود. به همین دلیل من در کشور شما برنامه اجرا نخواهم کرد».

پویا قریشی‌