برنامه‌های شهرک‌سازی اسرائیل‌

گرچه حماس هیچ‌گاه این چنین نگفته، ولی نباید جای شگفتی باشد اگر حماس قبول کند که یهودیان در مناطقی پراکنده در اسرائیل کنونی باقی بمانند؛ در حالی که فلسطینیان برنامه‌های عظیم زیرساختی و شهرک‌سازی را برای تصرف منابع و زمین‌های با ارزشی به اجرا درآورند که در واقع اسرائیل را به  ایالت‌های ناکارآمدی تبدیل کند که آنان را از یکدیگر و از بخش کوچک بیت‌المقدس که یهودیان اجازه باقی ماندن در آن را دارند جدا می‌کند.

 از سوی دیگر، ‌آنان ممکن است بپذیرند که این قطعات را یک دولت بنامند. اگر چنین طرح‌هایی پیشنهاد شود، ما  ‌به درستی آنها را به عنوان بازگشتی به سوی نازیسم محسوب خواهیم کرد، واقعیتی که می‌تواند توجهات زیادی را برانگیزد.

در صورتی که این طرح‌ها ارائه شوند، موضع حماس اساسا می‌تواند همانند ایالات متحده و اسرائیل در طول 5 سال گذشته باشد، پس از این که قرار بود آنان با نوعی تحلیل رفته از دولت مستقل، کنار بیایند. در این صورت، درست بود که حماس را به عنوان تندرو، افراط‌گرا، خشونت طلب و تهدیدی جدی علیه صلح و توافقات عادلانه سیاسی توصیف کنیم، ولی این سازمان درباره داشتن این موضع، به هیچ وجه تنها نیست.

در جاهای دیگر شیوه‌های سنتی تضعیف دموکراسی، موفق بوده‌اند. در هائیتی، موسسه بین‌المللی جمهوریخواهان، گروه دموکراسی‌سازی محبوب دولت بوش، با جدیت تلاش کرد مخالفت با رئیس جمهور آریستاد را اشاعه دهد و قطع کمک‌های بشدت مورد نیاز به دلایلی که در بهترین حالت قابل تردید بودند، به این روند کمک کرد.

زمانی که به نظر می‌آمد آریستاد در هر گونه انتخابات صحیحی پیروز خواهد شد، واشنگتن و جناح مخالف انصراف را برگزیدند؛ شیوه‌ای معمول برای نپذیرفتن انتخاباتی که نتیجه‌ای نامطلوب به بار می‌آورد:‌ نیکاراگوئه در 1984 و ونزوئلا در دسامبر 2005 نمونه‌هایی هستند که می‌توانند کاملا آشنا باشند. سپس با اخراج رئیس جمهور منتخب در پی یک کودتای نظامی و حاکمیت ترور و خشونت، تمامی دستاوردهای حکومت منتخب، پایمال شد.

تداوم خط مشی راسخ و مستمر تاکنون باز هم آشکار می‌کند که ایالات متحده نیز کاملا شبیه دیگر دولت‌های زورمند است. دولت امریکا همراه با لفاظی‌های فزآینده راجع به از خودگذشتگی در راه ارزش‌های والا، منابع اقتصادی و راهبردی بخش‌های مسلط جمعیت داخلی را تعقیب می‌کند. این مساله خصوصا از نظر تاریخی، جهانشمول بوده و به این دلیل است که افراد آگاه، به اعلان مقاصد خیرخواهانه سردمداران سیاسی یا تایید آن از سوی هواداران‌شان، توجه چندانی نمی‌کنند. این اعلانات، قابل پیش‌بینی بوده و از این رو عملا هیچ‌گونه اطلاعاتی را در برندارند.

معمولا گفته می‌شود منتقدان عیب جو، فقط درباره آنچه اشتباه است، شکایت می‌کنند، ولی هیچ راه حلی ارائه نمی‌کنند.

اثر: نوام چامسکی‌
مترجم: یعقوب نعمتی  ورو جنی‌