در حاشیه تولید سریال های سوزناک و پر غم و اندوه عاطفی

ادخال سرور در قلب مومنین ثواب و اجری عظیم دارد. کارگردانان ، تهیه کنندگان و فیلمسازان عزیز! جهت اطلاع ، خدمت شما عرض می کنیم که طبق آخرین اخبار واصله

کد خبر: ۱۶۵۴۰

از سازمان بهزیستی ، درصد بالایی از مردم ایران دچار انواع افسردگی هستند. از علایم افسردگی این است که فرد می نشیند به مشکلات خود بیش از اندازه فکر می کند و آن گاه غمگین می شود. گاهی این غم و اندوه آنقدر عمیق می شود که زندگی عادی فرد را مختل می کند. حال کارگردانی در نظر بگیرید که با انتخاب یک سوژه غم انگیز و سوزناک و دعوت از عده ای هنرپیشه افسرده و غمگین ، که نیازبه هنرمندی ندارند و خودشان ذاتا افسرده و غمگین هستند، فیلمی می سازد. این فیلم با آهنگی سوزناک همراه می شود و با ناله ها و ضجه های یک هنرپیشه که هنرش ادخال غم و اندوه تا اعماق جان بییندگان است ، توام می شود. این کارگردان ، در واقع با ساختن چنین فیلمی ، یک جنایت بشری مرتکب می شود؛ زیرا عده ای از خلق الله را افسرده و غمگین می کند. کارگردان عزیز و هنرپیشه محترم اگر شما غمگین و افسرده اید و دوست دارید ناله و ضجه بزنید، حق ندارید آن را در قالب یک فیلم غم انگیز به خورد خلق الله دهید و حال آنها را بگیرید. اگر دلتان می خواهد ناله و ضجه کنید بروید کوه و آنجا هر چقدر دلتان می خواهد بنالید و ضجه بزنید و... اما حق ندارید جلوی دوربین دق دلتان را در بیاورید. امروزه برای پیدا کردن یک هنرپیشه برای بازی در فیلمهای غم انگیز، مشکل خاصی وجود ندارد؛ زیرا همان گونه که گفتیم اکثر مردم غمگینند و برای همین است که اکثر کارگردانان از هنرپیشه های حرفه ای استفاده نمی کنند و برای ساختن فیلم غم انگیز خود، دست یک فرد عادی را در خیابان می گیرند و جلوی دوربین می آورند و از او می خواهند ناله کند. او نیز ناله های جانسوزی از ته دل می کشد و غم و اندوهی که از دل برمی آید نیز بر دل مردم می نشیند. بنابراین هنرمند واقعی کسی است که لبخندی بر لبی بنشاند و دلی را شاد کند.
لب را هنر خنده بیاموز
و گرنه گریاندن یک جمع پریشان هنری نیست
سید رافع موسوی بهار