دروازه بان های خارجی ناجیانی مخرب اند

استخدام دروازه بان خارجی ، حکایت از بی توجهی محض مدیران داخلی باشگاه ها نسبت به سرنوشت فوتبال مملکت دارد. آنها که برای ماندگاری در پست های مدیریتی خود دست به چاره جویی زده اند، می پندارند با سفت کردن قفل دروازه می توانند ثبات بیشتری به دست آورند.

حال آن که فوتبال مملکت ، در یک چنین حالتی ضربات جبران ناپذیری خواهد خورد که اثرات مخرب آنها را در سال های آینده خواهیم دید.

راه دور نرویم . همین کشورهای حاشیه خلیج فارس که ما معتقدیم دلارهای نفتی شان از پارو بالا می رود، استخدام دروازه بان را ممنوع اعلام کرده اند و اجازه نمی دهند حتی آن پول های بادآورده ، صرف خرید دروازه بان شود. حال با آن که ما دروازه بان های خوبی در کشور داریم ، متاسفانه نداشتن سیاست باشگاه داری اصولی و ناتوانی در پرورش استعدادها موجب تضعیف دروازه بان ها شده است.

دیگر ما میثاق معمارزاده ، محمد سواری ، وحید طالب لو و ... دروازه بان های خوب فصل پیش را در مسیر رو به رشد نمی بینیم ، بعضی از آنها نسبت به فصل گذشته افت کرده اند و تعدادی نیز با نگاهی خوشبینانه رشد و پیشرفت شان متوقف مانده است ، در حالی که تقریبا در تمام باشگاه های ایران ، فردی را به نام مربی دروازه بان ها داریم ، ولی متاسفانه بازده کاری این مربیان همواره مطلوب نیست . سوای آدم های کاربلدی مثل اردلان یا حمید بابازاده که همیشه با دروازه بان های خود خوب کار کرده اند و شاگردان آنها در لیگ خوب درخشیده اند، در بسیاری از باشگاه ها، این نقص یعنی نداشتن توان آموزش و ارتقای دروازه بان ها به شکل یک کمبود جدی مطرح است و باید فکری به حال آن کرد.

جا دارد با نگاهی همه جانبه ، پرسش هایی را مطرح کنیم که چه اتفاقی افتاد که مهدی رحمتی ، ناگهان خوب و بلکه عالی شد؟ آیا این به تمرین های او و رفتن بابازاده به مس کرمان ربط ندارد؟باید پرسید چه اتفاقی افتاده که دروازه بان های پرسپولیس و استقلال به این روز افتاده اند و چرا ما با بازکردن درهای فوتبال خود به روی غریبه ها امکان رشد و انگیزه را از جوان های خود می گیریم؟

علی رئیسی