دوران پر فراز و نشیب وزنهبرداری به سر خواهد آمد؟!
در انتظار تولد رضازادههای دیگر
در مدت زمان پیدایش وزنهبرداری در ایران که به بیش از 70 سال پیش بازمیگردد، روند حضور وزنهبرداران کشورمان در صحنههای بینالمللی المپیک، جهانی و آسیایی با افت و خیزهای فراوانی همراه بوده است، تا جایی که در نمودار منحنی فعالیت و کارنامه پولادمردان ایرانی، هیچگاه نمیتوان روندی ثابت و همواره روبهپیشرفت و افتخار را رویت کرد.
وزنهبرداری کشورمان طی 76 سال فعالیت که به همت عبدالله نادری در ایران راهاندازی شد و رواج پیدا کرد، در 3 دهه 40، 50 و 60میلادی به لطف درخشش و افتخارآفرینی مردان بزرگی چون جعفر سلماسی، محمود نامجو، محمد نصیری، پرویز جلایر و... از رونق و منزلت خاصی برخوردار شد. دستاورد غرورآمیز ملیپوشان در عرصههای جهانی و المپیک که با پرچمداری محمدجعفر سلماسی و از المپیک 1948 لندن آغاز شد، رشته وزنهبرداری را در میان تودههای مردمی به ورزشی محبوب و غرورآفرین تبدیل کرد.
گرچه در میان مردان پرآوازه و طلایی نیم قرن گذشته محمد نصیری را باید آخرین بزرگمرد کوچک وزنهبرداری ایران در دهه 70 میلادی نامید، اما در این رهگذر چهرههای دیگری هم مایه امید و افتخار شدند که در حد اسلاف خود دوام و قوام نداشتند.
طی این سالها و تا بازیهای المپیک 2000 سیدنی دست وزنهبرداران ایرانی از تصاحب مدال کوتاه ماند تا این که حسین رضازاده، دومین مرد طلایی تاریخ وزنهبرداری ایران در بازیهای المپیک نام گرفت. در رقابتهای جهانی نیز سالیان درازی جامعه وزنهبرداری برای معرفی چهرهای طلایی انتظار کشید؛ اما در سال 1999 شاهین نصیرینیا موفق شد در مسابقههای جهانی که در یونان برگزار شد، طلسم ناکامیهای پولادمردان ایرانی را با کسب مدالی مرغوب و زرین درهم بشکند و این سرآغازی شد تا وزنهبرداری ایران تولد دوباره خود را در میادین بینالمللی و جهانی جشن بگیرد. پس از آن نوار طلایی وزنهبرداری ایران در سالهای بعد نیز از سوی کوروش باقری و محمدعلی فلاحتینژاد استمرار یافت.
در این دوران، وزنهبرداری ایران همچنان به حضور درخشان قویترین مرد جهان در مسابقههای جهانی سالهای 2003، 2005 و 2006 بالید و طلا صید کرد.
در معرفی نامداران و افتخارآفرینان المپیکی سومین طلایهدار المپیک کسی نبود جز حسین توکلی که او هم همچون حسین رضازاده در آسمان سیدنی طلای المپیک را بر سینه آویخت و تعجب و حیرت جهانیان را درخصوص اوجگیری دوباره وزنهبرداری برانگیخت.
پس از آن دوران خوش طلایی که در سالهای 1999 تا 2006 برای وزنهبرداری ایران رقم خورد، یکباره کاخ آرزوها و افتخارات وزنهبرداری با شیوع خبری ناباورانه درهم شکست و ساختار این رشته را به نوعی تزلزل و کنفیکون دچار کرد.
با انتشار خبر دوپینگی بودن 9 وزنهبردار ایرانی در آستانه حضور در رقابتهای جهانی 2006 دومینیکن چنان ضربهای بر پیکر دومین رشته پرافتخار ورزش ایران در عرصههای جهانی و المپیک وارد شد که بسیاری حیات و ادامه فعالیت این رشته را حتی ناممکن میدانستند.
تبعات بدنامی وزنهبرداری ایران آنچنان بازتاب وسیعی در داخل و خارج از کشور داشت که مسوولان سازمان تربیت بدنی را به تغییرات عمده در مدیریت فدراسیون وزنهبرداری واداشت.
کنار گذاشتن مرد کارکشتهای از جنس وزنهبرداری به نام علی مرادی که سکان هدایت کنفدراسیون آسیا را هم در دست داشت، تصمیم سخت و دشواری بود که در ابتدا با واکنشهایی نیز همراه بود اما بحران وزنهبرداری کمکم و با روی کار آمدن مدیری کارآزموده و شناختهشده در عرصههای بینالمللی فروکش کرد. تا خیلی زود وزنهبرداری از دوران بحرانی و ورشکستگی فاصله بگیرد و روند سازندگی را در دستور کار خود قرار بدهد.
وزنهبرداری ایران که در همان دوران طلایی به دلیل توجه به سرمایهگذاری خاص بر نام چند چهره شاخص همواره از نداشتن پشتوانهای کارساز رنج میبرد، اکنون بیش از گذشته به نسل آیندهساز خود امیدوار و دلخوش است.
مدیریت کنونی وزنهبرداری با سرمایهگذاری مناسب در رده پایه و بهرهگیری از هنر و تجربه مربیان داخلی و علم روز مدرسان و مربیان خارجی، زیربنای وزنهبرداری را به گونهای مستحکم کرده است که اکنون تمامی مربیان و کارشناسان را به آیندهای روشن و پر فروغ برای ظهور رضازادههایی دیگر امیدوار کرده است.
با توجه به سازماندهی قویای که در خصوص پرورش استعدادهای این رشته شکل گرفته و برپایی اردوهای منظم و مستمری که در ردههای سنی پایه نوجوانان و جوانان در دستور کار وزنهبرداری قرار گرفته است ، فضای امیدوارکنندهای بر وزنهبرداری ایران حاکم است تا به اوجگیری دوباره وزنهبرداران در سالهای آتی خوشبین و امیدوار بمانیم.
سعید میرزاشفیع
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
