نمایش برای صندلی‌های خالی

 این سخنرانی در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۵ و در حالی برگزار شد که ده‌ها هیئت دیپلماتیک پیش از آغاز آن سالن را ترک کردند. نتانیاهو خود در ابتدای سخنرانی، با اشاره به خروج نمایندگان، آنها را «بزدل» خواند و از «بزدلان اخلاقی» دیگر خواست که سالن را ترک کنند.

مخاطب اصلی این سخنرانی، نه دیپلمات‌های حاضر در سالن، بلکه رأی‌دهندگان راست‌گرای داخلی رژِم اشعالگر قدس و حامیان آمریکایی آن بود. روزنامه اسرائیلی «یدیعوت آحارونوت» در تحلیل خود تصریح کرد که با فاصله ۳۳ روز تا انتخابات کنست، حضور نتانیاهو در سازمان ملل «عملاً به تریبونی برای ارتباط مستقیم با مخاطب داخلی تبدیل شد». رسانه‌های عبری‌زبان نیز اذعان کردند که بخش مهمی از پوشش رسانه‌ای این سخنرانی، به جای محتوای آن، به «تصویر سالن و خروج هیئت‌های دیپلماتیک» اختصاص یافت.

نتانیاهو در این سخنرانی سه لایه روایی ساخت که همگی در خدمت «روایت محاصره» بودند:

لایه اول — «دفاع مطلق» با شروع از حمله ۷ اکتبر ۲۰۲۳ حماس، مدعی شد رژِم اشعالگر قدس حق دارد «کار را تمام کند». او در این چارچوب، حمله ۷ اکتبر را «بدترین حمله علیه یهودیان از زمان هولوکاست» خواند.

لایه دوم — «فهرست دشمنان»: ایران، حماس، حزب‌الله، حوثی‌ها و متحدانش را در قالب یک «محور تروریسم» بسته‌بندی کرد. او با نمایش نقشه‌ای از خاورمیانه، یک‌به‌یک دشمنان رژِم اشعالگر قدس را «خط زد» و مدعی شد: «همه آنها از بین رفتند!». او همچنین صراحتاً گفت: «دشمنان ما، دشمنان شما هستند» و «ما نبرد شما را می‌جنگیم».

لایه سوم — «اعلام پیروزی»: ادعا کرد رژِم اشعالگر قدس «برنامه هسته‌ای و موشکی بالستیک ایران را نابود کرده»، «حزب‌الله را شکست داده» و «بخش عمده ماشین ترور حماس را خرد کرده است». او گفت: «هدف قرار دادن ایران تصمیم سختی بود، اما آن را انجام دادیم»

هدف راهبردی این روایت روشن بود: بازتعریف انزوای رژِم اشعالگر قدس به عنوان اثبات برتری اخلاقی — «تمام جهان علیه ماست، پس ما حق داریم». اما این استراتژی در برابر واقعیت‌های مستند حقوقی و دیپلماتیک بین‌المللی ایستادگی نکرد.

دو. استراتژی «انکار نسل‌کشی» و پیامد‌های حقوقی آن

بحث‌برانگیزترین بخش سخنرانی، پاسخ نتانیاهو به اتهام نسل‌کشی بود. او مدعی شد: «اسرائیل نسل‌کشی نکرد؛ رژِم اشعالگر قدس از نسل‌کشی جلوگیری کرد». او با یک قیاس بلاغی پرسید: «آیا کشوری که مرتکب نسل‌کشی می‌شود، به غیرنظامیان می‌گوید "خودتان را در امان بگذارید"؟ آیا نازی‌ها به یهودیان گفتند بروند؟».

این استراتژی «انکار»، اما در سطح حقوقی از پیش رد شده بود. کمیسیون مستقل تحقیق بین‌المللی سازمان ملل در گزارش ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۵، به طور صریح تشخیص داد که رژِم اشعالگر قدس در غزه چهار رفتار نسل‌کشی طبق کنوانسیون نسل‌کشی را مرتکب شده است: کشتار، ایجاد صدمات جسمی و روانی شدید، تحمیل عمدی شرایط زندگی با هدف نابودی کل یا بخشی از گروه، و اعمال اقدامات با هدف جلوگیری از تولد. رئیس کمیسیون، ناوی پیلای، اعلام کرد: «شواهد قصد نابودی فلسطینیان غزه روشن است».

نماینده ایران در سازمان ملل در پاسخ به ادعا‌های نتانیاهو، به حجم تخریب اشاره کرد: «بر اساس ارزیابی خود سازمان ملل، رژیم رژِم اشعالگر قدس در کمتر از دو سال بیش از ۲۰۰ هزار تن مواد منفجره بر سر مردم غزه فرو ریخت که معادل قدرت انفجاری حدود ۱۳ بمب هسته‌ای از نوع بمبی است که برای حمله به هیروشیما استفاده شد». او افزود: «امروز نخست‌وزیر رژیم به این مجمع گفت که حدود ۷۵ هزار غیرنظامی فلسطینی، عمدتاً زنان و کودکان، را به طرز وحشیانه‌ای کشته و حدود ۱۷۵ هزار نفر دیگر را زخمی کرده است — صرفاً به این دلیل که "هیچ چاره دیگری نداشته است"».

زهران ممدانی، شهردار نیویورک، نیز در واکنش به سخنرانی نتانیاهو، اظهارات او را «دروغ‌های بی‌اساسی برای تطهیر نسل‌کشی» خواند و تأکید کرد: «هیچ دروغی نمی‌تواند این واقعیت را تغییر دهد که او همچنان موضوع حکم بازداشت دادگاه کیفری بین‌المللی به اتهام جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت است».

نکته کلیدی این است که استراتژی انکار نتانیاهو در سطح حقوقی بی‌اثر است. او می‌تواند در سیاست به انکار ادامه دهد، اما نتیجه‌گیری سازمان ملل به عنوان سند رسمی بایگانی شده و به مبنای ارجاع در دیوان بین‌المللی کیفری و دیوان بین‌المللی دادگستری تبدیل شده است.

سه. خروج ۷۷ کشور و مع

 

 

نای راهبردی انزوای دیپلماتیک

خروج جمعی در آغاز سخنرانی، عینی‌ترین رد «روایت محاصره» بود. بر اساس گزارش روزنامه عبری‌زبان «یدیعوت آحارونوت»، ۷۷ هیئت دیپلماتیک هنگام سخنرانی نتانیاهو سالن مجمع عمومی را ترک کردند. خبرگزاری‌های معتبر بین‌المللی نیز این خروج گسترده را تأیید کردند. خبرگزاری شینهوا گزارش داد که «نمایندگان خارج‌شده از کشور‌های عربی، اسلامی، آفریقایی و برخی کشور‌های اروپایی بودند». رویترز نیز اشاره کرد که خروج «توسط تشکیلات خودگردان فلسطین سازماندهی شده بود و شامل دیپلمات‌های تقریباً تمام کشور‌های عربی و مسلمان، چندین کشور آفریقایی و آسیایی، و تعدادی از کشور‌های اروپایی منتقد بود».

معنای راهبردی خروج ۷۷ کشور در این است: این یک اعتراض احساسی موقت نیست، بلکه یک رد سیستماتیک دیپلماتیک از رفتار رژِم اشعالگر قدس در غزه است. نکته قابل توجه این است که کشور‌های خارج‌شده شامل برزیل، شیلی، کلمبیا در آمریکای لاتین و آفریقای جنوبی، کنیا، نامیبیا در آفریقا می‌شود — مشارکت این کشور‌ها به معنای آن است که انزوای رژِم اشعالگر قدس از چارچوب سنتی «عربی-اسلامی» فراتر رفته و به یک اجماع گسترده‌تر «جنوب جهانی» تبدیل شده است.

واکنش نتانیاهو به این خروج، عصبی و غیردیپلماتیک بود. همشهری آنلاین گزارش داد که او «نتوانست خشم خود از خروج هیئت‌های نمایندگی از سالن را پنهان کند و ترک‌کنندگان سالن را "بزدل" خواند». همچنین «انتشار فیلمی از فهرست‌برداری نماینده رژیم صهیونیستی از کشور‌هایی که هنگام سخنرانی نتانیاهو سالن مجمع عمومی را ترک کردند، بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های بین‌المللی داشت». این واکنش عصبی، خود نشانه‌ای از شکست راهبردی در مدیریت افکار عمومی بین‌المللی بود.

آیت‌الله خامنه‌ای، رهبر معظم انقلاب اسلامی، در واکنش به این خروج در شبکه اجتماعی X نوشت: «امروز، رژیم صهیونیستی منفورترین و منزوی‌ترین رژیم در جهان است». این جمله، خلاصه‌ای از معنای راهبردی خروج ۷۷ کشور بود.

در همین حال، تعداد کشور‌های به رسمیت‌شناسنده فلسطین به ۱۶۰ کشور رسیده که بیش از ۸۰٪ اعضای سازمان ملل است. این رقم با خروج ۷۷ کشور هم‌خوانی دارد: اجماع بین‌المللی درباره «راه‌حل دو دولتی» نه تنها در برابر موضع سخت رژِم اشعالگر قدس تضعیف نشده، بلکه در حال گسترش است.

چهار. دو جبهه حقوقی: فشار مستمر ICC و ICJ

فشار حقوقی بر رژِم اشعالگر قدس در سطح شفاهی متوقف نمانده است. دیوان بین‌المللی کیفری (ICC) در نوامبر ۲۰۲۴ حکم بازداشت بنیامین نتانیاهو و یوآو گالانت، وزیر دفاع پیشین، را به اتهام جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت در غزه صادر کرد. شهردار نیویورک در سپتامبر ۲۰۲۶ مستقیماً با استناد به این حکم بازداشت، نتانیاهو را متهم کرد که در سازمان ملل «دروغ‌ها را تکرار می‌کند».

دیوان بین‌المللی دادگستری (ICJ) نیز: پرونده نسل‌کشی که آفریقای جنوبی در دسامبر ۲۰۲۳ مطرح کرد، همچنان در جریان است. تا سپتامبر ۲۰۲۶، کشور‌های لیبی، مکزیک، فلسطین، اسپانیا، ترکیه، شیلی، مالدیو، بولیوی، ایرلند، کوبا، بلیز، برزیل، کومور، بلژیک، پاراگوئه، هلند، ایسلند، نامیبیا، آمریکا، مجارستان و فیجی اعلامیه مداخله یا درخواست پیوستن به پرونده را ارائه کرده‌اند. این فهرست خود یک سیگنال دیپلماتیک است: دفاع حقوقی رژِم اشعالگر قدس توسط کشور‌های بیشتری با ابزار‌های رسمی حقوقی به چالش کشیده می‌شود.

نماینده ایران در سازمان ملل در پاسخ به ادعا‌های نتانیاهو، با استناد به این دو پرونده حقوقی پرسید: «چگونه ممکن است فردی که پرونده‌اش به خاطر ارتکاب جنایات جنگی، جنایات علیه بشریت و نسل‌کشی در حال حاضر در دو دادگاه بین‌المللی تحت بررسی است، اجازه یابد در این مجمع حضور داشته باشد؟». او همچنین خواستار اخراج رژِم اشعالگر قدس از سازمان ملل بر اساس ماده ۶ منشور شد و گفت: «اگر این مجمع رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی در دهه ۱۹۷۰ را از سخنرانی در اینجا منع کرد، چرا امروز باید این امتیاز را به این جنایتکار بدهد؟».

پنج. استراتژی‌های مقاومت در برابر رژیم صهیونیستی

در برابر استراتژی «انکار و انزواسازی» اسرائیل، محور مقاومت نیز راهبرد‌های خود را توسعه داده است. این راهبرد‌ها را می‌توان در قالب جدول زیر خلاصه کرد: در برابر استراتژی «انکار و انزواسازی» رژیم صهیونیستی، محور مقاومت مجموعه‌ای از راهبرد‌های منسجم و هم‌افزا را توسعه داده است که هر یک مکمل دیگری است و در نهایت یک معادله بازدارندگی شبکه‌ای را شکل می‌دهد. این راهبرد‌ها را می‌توان در شش محور اصلی توضیح داد.

یک. وحدت میادین و هماهنگی عملیاتی

مفهوم «وحدت میادین» دیگر یک شعار سیاسی نیست، بلکه به یک قاعده راهبردی تثبیت‌شده تبدیل شده است. در سال‌های اخیر، محور مقاومت توانسته است اتاق عملیات مشترکی را میان حزب‌الله لبنان، حماس و جهاد اسلامی فلسطین، انصارالله یمن و گروه‌های مقاومت عراقی شکل دهد که در آن، هرگو

 

 

نه تهدید علیه یک عضو، به طور خودکار به عنوان تهدید علیه کل شبکه تلقی می‌شود. این استراتژی، نظریه سنتی رژِم اشعالگر قدس مبنی بر «تفکیک جبهه‌ها» و برخورد جداگانه با هر گروه را بی‌اعتبار کرده است. رژِم اشعالگر قدس دیگر نمی‌تواند با یک جبهه درگیر شود و انتظار داشته باشد سایر جبهه‌ها بی‌طرف بمانند. تجربه جنگ‌های اخیر نشان داد که هرگونه تشدید تنش در غزه، به سرعت به درگیری در مرز‌های لبنان، حملات از یمن به سمت اسرائیل، و فعالیت گروه‌های عراقی منجر می‌شود. این هماهنگی، بازدارندگی شبکه‌ای ایجاد کرده که هزینه هر اقدام نظامی رژِم اشعالگر قدس را به طور قابل توجهی افزایش می‌دهد.

دو. جنگ فرسایشی و تحمیل هزینه

استراتژی دوم، پرهیز از جنگ تمام‌عیار و در عوض تحمیل هزینه‌های تدریجی و مستمر به رژیم صهیونیستی است. حزب‌الله لبنان استراتژی خود را از «مقابله هوایی صرف» به «جنگ فرسایشی» تغییر داده است. این رویکرد شامل هدف قرار دادن عمق راهبردی دشمن — مانند تأسیسات صنایع نظامی در حیفا و پایگاه میرون — مقابله فعال با برتری هوایی رژِم اشعالگر قدس از طریق سرنگونی پهپاد‌های پیشرفته، و درگیری‌های زمینی شدید در مناطق مرزی است. تاکتیک کلیدی در این چارچوب، «اشباع و تنوع» است: ترکیب همزمان پهپاد‌های انتحاری، آتش توپخانه و موشک‌های هدایت‌شونده به گونه‌ای که سیستم‌های پدافندی رژِم اشعالگر قدس با اضافه‌بار مواجه شوند و نتوانند همه تهدید‌ها را رهگیری کنند. این جنگ فرسایشی، هزینه‌های انسانی، فنی و عملیاتی رژِم اشعالگر قدس را به طور مستمر افزایش می‌دهد و توان اقتصادی آن را تحت فشار قرار می‌دهد، بدون آنکه مقاومت نیاز به ورود به یک نبرد تمام‌عیار داشته باشد.

سه. بازدارندگی دریایی و کنترل گلوگاه‌ها

یکی از مؤثرترین راهبرد‌های محور مقاومت، استفاده از اهرم جغرافیایی است. فرمانده نیروی قدس سپاه، سردار قاآنی، صراحتاً اعلام کرده که محور مقاومت «کمربند امنیتی از تنگه هرمز تا باب‌المندب و از خلیج فارس تا دریای سرخ» ایجاد کرده است. این بدان معناست که مقاومت نه فقط از نظر نظامی، بلکه از طریق کنترل گلوگاه‌های انرژی و تجارت جهانی، اهرم فشار راهبردی در اختیار دارد. انصارالله یمن این استراتژی را با حمله به کشتی‌های مرتبط با رژِم اشعالگر قدس و سرنگونی پهپاد‌های گران‌قیمت آمریکایی عملیاتی کرده است. ایران نیز با تسلط بر تنگه هرمز — که حدود ۲۰٪ نفت و ۲۰٪ گاز طبیعی مایع جهان از آن عبور می‌کند — توانایی ایجاد اختلال در بازار‌های انرژی جهانی را دارد. این بازدارندگی دریایی به مقاومت این امکان را می‌دهد که بدون درگیری مستقیم، هزینه‌های اقتصادی و امنیتی قابل توجهی به دشمنان خود تحمیل کند.

چهار. جنگ روایت‌ها و دیپلماسی رسانه‌ای

در عصری که نبرد‌ها نه فقط در میدان، بلکه در فضای رسانه‌ای و شناختی تعیین می‌شوند، محور مقاومت سرمایه‌گذاری گسترده‌ای در این حوزه انجام داده است. رسانه ملی ایران و شبکه IRTVU (اتحاد رادیو و تلویزیون اسلامی) به عنوان بازوی رسانه‌ای محور مقاومت عمل می‌کنند. بر اساس گزارش‌ها، بیش از ۲۵۰ رسانه و شرکت تولیدی در ۳۵ کشور عضو این شبکه هستند. هدف اصلی این شبکه، شکستن انحصار روایت غرب و مشروعیت‌زدایی از رژیم صهیونیستی است. استراتژی ایران در این حوزه بر سه محور متمرکز است: روایت‌سازی هویتی-تمدن که مقاومت را به عنوان یک جنبش اصیل فرهنگی و تاریخی معرفی می‌کند، بسیج سرمایه اجتماعی مقاومت از طریق ارتباط با افکار عمومی جهان اسلام و جهان جنوب، و گفتمان مظلومیت که فلسطین را به عنوان نماد مقاومت در برابر استکبار جهانی معرفی می‌کند. این جنگ روایت‌ها به ویژه در میان نسل جوان غرب — که از طریق شبکه‌های اجتماعی مانند تیک‌تاک اطلاعات دریافت می‌کند — تأثیرگذار بوده است.

پنج. بازسازی پنهان و تاکتیک‌های جدید

پس از دوره‌های درگیری شدید، محور مقاومت وارد مرحله «سکوت راهبردی» شده است — نه به معنای تسلیم یا آتش‌بس دائمی، بلکه یک «کمین راهبردی» برای بازسازی دکترین‌های جنگی و تطبیق با واقعیت‌های جدید. حزب‌الله در این دوره بر تولید انبوه پهپاد‌های فیبر نوری متمرکز شده است — نوعی پهپاد که با کابل فیزیکی هدایت می‌شود و در برابر جنگ الکترونیک و جمر GPS مقاوم است. این پهپاد‌ها می‌توانند از فاصله نزدیک اهداف را با دقت بالا هدف قرار دهند. حماس نیز به «جنگ چریکی شبکه‌ای» روی آورده است: انحلال گردان‌های بزرگ و جایگزینی با سلول‌های کوچک ۳ تا ۵ نفره که بدون وابستگی به زنجیره فرماندهی متمرکز عمل می‌کنند. این ساختار شبکه‌ای، توانایی رژِم اشعالگر قدس در نابودسازی ساختار فرماندهی مقاومت را محدود می‌کند، زیرا هر سلول مستقل عمل می‌کند و حذف یک سلول، به معنای پایان فعالیت کل شبکه نیست. همچنین، مقاومت از بازیافت مواد منفجره استفاده نشده برای تولید سلاح‌های جدید بهره می‌برد.

شش. مقاومت فرسایشی زمینی و جنگ شهری

در سطح میدانی، است

 

 

راتژی مقاومت بر جنگ شهری و فرسایشی متمرکز است. محمود قماطی، معاون رئیس شورای سیاسی حزب‌الله، اعلام کرده که مقاومت خود را برای «نبردی طولانی، نه یک درگیری کوتاه» آماده کرده است. تاکتیک‌های اصلی شامل جنگ شهری، چابکی و تحرک، دوری از مواضع ثابت، و اجرای ضربه و جابجایی سریع است. مقاومت از تجمع نیرو‌ها در مواضع مشخص پرهیز می‌کند و در عوض از تاکتیک‌های کمین، حملات غافلگیرانه و جابجایی مداوم استفاده می‌کند. این رویکرد، هزینه فرسایشی دشمن را به طور قابل توجهی افزایش می‌دهد، زیرا ارتش رژِم اشعالگر قدس را مجبور می‌کند که در یک محیط شهری پیچیده و ناشناخته بجنگد، جایی که برتری تکنولوژیک آن تا حد زیادی خنثی می‌شود. تجربه جنگ‌های اخیر در غزه و لبنان نشان داده که مقاومت می‌تواند با استفاده از شبکه تونل‌ها، کمین‌های شهری و حملات نقطه‌زن، هزینه‌های سنگینی به ارتش رژِم اشعالگر قدس تحمیل کند.

جمع‌بندی راهبردی راهبرد‌ها

این شش راهبرد در هم تنیده‌اند و یک منظومه دفاعی-تهاجمی منسجم را تشکیل می‌دهند. وحدت میادین بدون جنگ فرسایشی توخالی است؛ جنگ فرسایشی بدون بازدارندگی دریایی و جنگ روایت‌ها به انزوای بین‌المللی منجر می‌شود؛ و روایت‌سازی بدون توان میدانی بی‌اثر است. رژِم اشعالگر قدس در میدان نظامی به دنبال پیروزی‌های تاکتیکی است، اما مقاومت در میدان فرسایش و مشروعیت بازی می‌کند — میدانی که در آن زمان به نفع طرفی است که تحمل بیشتری دارد. تجربه سال‌های اخیر نشان داده که مقاومت توانایی تطبیق با شرایط جدید را دارد: از جنگ‌های متعارف به جنگ فرسایشی، از موشک‌های بالستیک به پهپاد‌های فیبر نوری، و از ساختار‌های متمرکز به شبکه‌های غیرمتمرکز. این انعطاف راهبردی، مؤثرترین عامل بقا و بازدارندگی محور مقاومت در برابر برتری نظامی رژِم اشعالگر قدس است.

شش. تناقض راهبردی و مسیر‌های مقابله

تناقض راهبردی اصلی که سخنرانی نتانیاهو آشکار کرد این است: در داخل نیاز به نمایش قاطعیت مطلق برای حفظ پایگاه راست‌گرا دارد، اما در عرصه بین‌المللی این قاطعیت در حال تسریع انزوای رژِم اشعالگر قدس و تقویت پیگرد حقوقی آن است. او در سخنرانی به رئیس‌جمهور فرانسه مکرون، نخست‌وزیر بریتانیا و حتی شهردار نیویورک حمله کرد این نوع بلاغت «فهرست دشمنان» در داخل ممکن است مؤثر باشد، اما در سطح بین‌المللی فقط فضای گفت‌و‌گو را بیشتر می‌بندد.

راهکار‌های مقابله مؤثر باید در سه سطح متمرکز شوند:

اول، سطح حقوقی: تبدیل نتیجه‌گیری کمیسیون تحقیق سازمان ملل به پیامد‌های حقوقی قابل اجرا. کمیسیون تحقیق سازمان ملل صراحتاً از کشور‌های عضو خواسته است «مقامات اسرائیلی تحت تعقیب ICC را بازداشت کنند، انتقال سلاح به رژِم اشعالگر قدس را متوقف کنند و تحریم‌هایی علیه مقامات و شهرک‌نشینان اسرائیلی اعمال کنند». این بدان معناست که پیگرد حقوقی وارد مرحله «اجرا» شده و دیگر فقط تحقیق و توصیف نیست. کشور‌ها باید اجرای حکم بازداشت را به عنوان محک تعهد خود به حقوق بین‌الملل در نظر بگیرند.

دوم، سطح دیپلماتیک: استفاده از اجماع «جنوب جهانی» که خروج ۷۷ کشور نمایندگی می‌کند، برای پیشبرد اقدامات ماهوی در سازمان ملل. نماینده ایران در سازمان ملل پرسید: «اجازه دادن به یک جنایتکار که مسئول مرگ بیش از ۷۰،۰۰۰ فلسطینی است در مجمع عمومی سخنرانی کند، چه پیامی به این نهاد می‌فرستد؟» و با استناد به ماده ۶ منشور سازمان ملل، خواستار اخراج رژِم اشعالگر قدس از این سازمان شد. اگرچه اخراج کشور عضو در عمل بسیار دشوار است، اما تعلیق حق مشارکت رژِم اشعالگر قدس در نهاد‌های مرتبط سازمان ملل، پیشبرد قطعنامه تحریم تسلیحاتی علیه اسرائیل، و اعمال فشار دیپلماتیک بر کشور‌هایی که اقدامات موقت ICJ را اجرا نمی‌کنند، مسیر‌های تدریجی قابل اجرا هستند.

سوم، سطح روایی: شکستن معادله کاذب «اسرائیل = خط مقدم غرب». استراتژی اصلی نتانیاهو این است که دشمنان رژِم اشعالگر قدس را با دشمنان غرب یکسان‌سازی کند و آرمان فلسطین را به عنوان بخشی از «محور ایران» مصادره کند. مقابله با این استراتژی مستلزم افشای مستمر این است که اقدامات رژِم اشعالگر قدس چگونه به منافع و ارزش‌های خود غرب آسیب می‌زند — از جمله تخریب سیستماتیک نظام حقوق بین‌الملل توسط اسرائیل، حمله به نهاد‌های سازمان ملل، و اینکه مجازات جمعی غیرنظامیان چگونه مواد برای افراط‌گرایی فراهم می‌کند. زمانی که کشور‌های اروپایی شروع به به رسمیت شناختن فلسطین کردند، در واقع به همین منطق پاسخ دادند: «امنیت» رژِم اشعالگر قدس نمی‌تواند به قیمت محرومیت دائمی فلسطینیان از حقوقشان تمام شود.

جمع‌بندی: ورشکستگی راهبردی

سخنرانی نتانیاهو در مجمع عمومی سازمان ملل، یک نمایش سیاسی داخلی بود که «روایت محاصره» آن ممکن است در کوتاه‌مدت حمایت داخلی را تقویت کند، اما در برابر واقعیت‌های حقوقی و دیپلماتیک بین‌المللی ایستادگی نمی‌کند.

خروج ۷۷ کشور، به رسمیت شناختن ف

 

 

لسطین توسط ۱۶۰ کشور، اعتبار حکم بازداشت ICC، و نتیجه‌گیری بایگانی‌شده نسل‌کشی سازمان ملل این واقعیت‌ها رد سیستماتیک روایت «اسرائیل تنها در برابر جهان» را تشکیل می‌دهند. رژِم اشعالگر قدس در عملیات نظامی غزه به دستاورد‌های تاکتیکی رسیده، اما از نظر راهبردی در حال باختن مشروعیت و اعتبار بین‌المللی است.

روزنامه آمریکایی واشنگتن‌پست در تحلیل این رویداد نوشت: «بنیامین نتانیاهو با انزوای بین‌المللی فزاینده و تنش با رئیس‌جمهور آمریکا روبه‌رو است». زوی بارئل، تحلیلگر روزنامه عبری هاآرتص، نیز تصریح کرد: «سخنرانی نتانیاهو در سازمان ملل نمی‌تواند زوال دیپلماتیک رژِم اشعالگر قدس را پنهان کند».

راه مقابله نه در محکومیت احساسی، بلکه در تبدیل نتیجه‌گیری‌های حقوقی موجود به پیامد‌های سیاسی و قضایی قابل اجرا است. رژِم اشعالگر قدس قدرت تخریب دارد، اما قدرت ساخت ندارد. تمرکز بر این نقطه ضعف، مؤثرترین مسیر راهبردی است.

نماینده ایران در سازمان ملل در پایان بیانیه خود گفت: «اجازه حضور یک مجرم در این مجمع اساساً با اهداف و اصول سازمان ملل در تضاد است. آنها نه شعار‌های آرمانی هستند و نه به طور گزینشی فقط برای برخی از اعضای آن قابل اعمال می‌باشند». این جمله، خلاصه‌ای از چالش اصلی پیش روی جامعه بین‌المللی است: آیا سازمان ملل می‌تواند بستری برای سخنرانی جنایتکاران جنگی باشد، یا برای حفظ صلح و عدالت تأسیس شده است؟