در نشست خبری سخنگوی شهرداری تهران مطرح شد
پیادهروی جاماندگان اربعین از اوایل دهه ۹۰ شروع شد و این سبک از پیادهروی را جمعی از بسیجیان راه انداختند که هر سال به تعداد مشتاقان این حرکت مردمی از میدان امام حسین (ع) تا حرم حضرت عبدالعظیم حسنی اضافه میشد. براساس اعلام رسمی سازمان تبلیغات اسلامی ایران برای مراسم جاماندگان اربعین سال ۱۴۰۴حدود ۱۵ میلیون و ۶۷۰ هزار نفر (نزدیک به ۱۶ میلیون نفر) در این مراسم شرکت کردند که بالاترین میزان حضور ثبتشده در این مراسم در سراسر کشور بوده است. این آمار مربوط به حضور در بیش از ۴۰۰۰ نقطه شهری و روستایی با برپایی هزاران موکب مردمی است. این حضور گسترده، گواهی بر این است که عشق به امام حسین (ع) محدود به مرز جغرافیایی نیست؛ حتی در کشورهای دیگر مانند پاکستان، افغانستان، عراق و برخی نقاط اروپا و آسیا نیز مراسم مشابهی برگزار میشود.
پیادهروی به یاد اسرای کربلا و رساندن پیام مقاومت
در واقع میتوان گفت جاماندگان اربعین یادآور کاروان اسرای کربلا هستند؛ کسانی که جسمشان در مسیر اسارت بود، اما دلشان هر لحظه با امام حسین (ع) پیوند داشت و حضرت زینب (س) با آن همه رنج، پیام کربلا را زنده نگه داشت. امروز نیز جاماندگان با حضور در خیابانهای شهر خود، با برپایی موکب، با خواندن زیارت امام حسین (ع) همان پیام را تکرار میکنند: «ما با حسینیم، حتی اگر نتوانستیم به کربلا برسیم.» بسیاری از خانوادهها با کودکان خود در این پیادهرویها شرکت میکنند تا از همان کودکی، عشق به اهلبیت (ع) درونشان نهادینه شود.
یادی از شهدای جنگهای ۱۲ روزه و رمضان
امسال نیز این مراسم در تهران همزمان با طلوع آفتاب و از ساعت ۶ صبح در میدان امام حسین (ع) با شعار محوری «باید برخاست» آغاز شد. مراسم امسال بهشدت تحتتأثیر جنگهای ۱۲روزه و رمضان قرار داشت و یاد و خاطره رهبران، فرماندهان شهید، بچههای میناب، ناو دنا و صدها نفر از مردم در این پیادهروی به چشم میخورد. جاماندگان با در دست داشتن پرچمهای «یا لثارات الحسین»، مطالبه خود را برای انزجار از جنایات رژیم صهیونیستی و آمریکا نسبت به ایران فریاد میزدند. همچنین نماد مشت گرهکرده رهبر شهید انقلاب اسلامی و سردار سلیمانی، در تمامی اقلام فرهنگی مسیر پیادهروی جاماندگان به چشم میخورد.
به همین دلیل در مبدأ این مسیر یعنی میدان
امام حسین (ع) نشانههایی از شهدا از جمله غرفه شهدای مدرسه میناب دیده میشد. مردم به صورت خانوادگی و دوستانه در حال پیوستن به جمعیت حاضر در مسیر راهپیمایی بودند. پرچمهای قرمز خونخواهی در هر نقطه از مسیر به چشم میخورد و این در کنار پرچمهایی سیاه است که مردم به دوش داشتند. این نقطه آغاز پیادهروی جاماندگان حسینی بود. اربعین حسینی نوعی مبارزه با ظلم و زنده نگه داشتن آرمانهای حقطلبی و استکبارستیزی نهضت امام حسین (ع) است. این حرکت بزرگ، امروز تبدیل به نوعی مانور عقیدتی شده که درون آن انسجام اجتماعی موج میزند.
پذیرایی بیش از ۳۰۰۰ موکب مردمی از جاماندگان
براساس روایات معتبر شیعی، ثواب زیارت حضرت عبدالعظیم (ع) برابر با زیارت کربلاست و بر همین اساس، امسال در طول مسیر ۱۵ کیلومتری این پیادهروی، بیش از ۳۵۰۰ موکب مردمی، خیمههای هنر و پردیسهای فرهنگی آماده پذیرایی و ارائه خدمات به زائران بودند. با گذشت ساعاتی از آغاز مراسم، خیابانهای منتهی به مسیر اصلی پیادهروی، از میدان امام حسین (ع) تا میدان شوش و میدان ری، مالامال از جمعیت زائرانی شد که با قدمهای استوار پیش میرفتند. صدای مداحی و نوحهخوانی از موکبهای مردمی به گوش میرسید و عطر اسپند، چای عراقی و عود در فضای شهر پیچیده بود.
۴۰ موکب مخصوص مادر و کودک
پیادهروی کردن در این گرمای سخت بهخصوص برای خانمها، نوعی استقامت ویژه میطلبد که البته عشق به انرژی برتری، چون امام حسین (ع) این سختیها را هموار میکند. با توجه به این گرما؛ نیروهای آتشنشانی با فعالسازی سیستمهای مهپاش در ۱۰۰ محور، فضای خنک و مطبوعی را برای زائران فراهم کردند. ایستگاهها و ۴۰ موکب اختصاصی «مادر و کودک» نیز دایر شد تا خانوادهها امکان استراحت داشته باشند. در طول مسیر، ۱۷ خیمه هنر با اجرای پرفورمنس و سرود، شهدای جنگ و شهدای مقاومت را تصویر میکشند.
درهای خانه خدا به روی مردم باز بود
تمام مساجد در طول مسیر، درهای خود را به روی مردم باز کرده بودند و خدمترسانی با تمام ظرفیت زیرساختی و مردمی انجام میشد تا شبیهسازی خوبی از مسیر نجف تا کربلا در دل پایتخت رقم بخورد. مردم از هر قشری و با هر سنی و هر نوع توانایی حرکتی از میدان امام حسین (ع) پیاده روی خود را به سمت خیابان
۱۷ شهریور و در ادامه خیابان شوش و سپس مسیر منتهی به حرم حضرت عبدالعظیم حسنی (ع) انجام میدادند. کودک و پیر و جوان در کنار هم و به یاد مشابه اربعین در عراق با نیتهای مختلفی در این مسیر راهی شدند. موکبها هم از اولین ساعات حضور زائران در میدان امام حسین (ع) آماده خدمترسانی شدند. کودکان خادم در کنار مسنترها رسم عاشقی برای اهل بیت (ع) را تمرین میکردند. اما روایت این مراسم تنها به زائران خلاصه نمیشود. در حاشیه مسیر، پاکبانانی بودند که همگام با حرکت جمعیت، بیوقفه در حال جمعآوری زبالهها بودند تا خیابانها پاکیزه بماند. در موکبها خادمانی از تمام سنین حضور داشتند و دخترهای جوان یکی از موکبها در کنار مادرانشان کار درست کردن شربت و توزیع آن را به عهده داشتند.
حضور خانوادههای جنگ
خانوادههای زیادی از جنگ ۱۲ روزه، جنگ رمضان و دفاعمقدس و مدافع حرم موکب دار این مسیر بودند. دست کشیدن بر غبار مسیر و زیر لب زمزمه کردن زیارت اربعین، حال و هوای مشترک تمام جاماندگانی است که نگاهشان به انتهای خیابان مسیر پیاده روی در تهران دوخته شده است. جاماندگی، درد شیرینی است که محبت امام حسین (ع) را در دلها زنده نگه میدارد. ثواب زیارت حضرت عبدالعظیم حسنی (ع) که به تعبیر امام هادی (ع) برابر با زیارت سیدالشهدا (ع) است، تسلیبخش دلهایی است که فرسنگها از بینالحرمین دورند، اما قلبشان با کربلاست. در طول مسیر، صحنههای فراوانی از همدلی و نوعدوستی به چشم میخورد؛ جوانانی که ویلچر سالمندان را هل میدادند، خانوادههایی که بطری آب میان زائران توزیع میکردند، کودکانی که با لیوانهای آب از رهگذران پذیرایی میکردند و... تمام اینها میتواند کارهایی انسجام بخش، امیدآفرین و محبتآمیز باشد. کارهایی که نمونهاش در جهان نیست و البته این کار میتواند در روزهای تولد اهلبیت (ع) و شادی مردم ادامه پیدا کند. هر کدام از این مردم با نیتی متفاوت، اما مقصدی مشترک به این مراسم آمده بودند؛ یکی برای ادای نذر، دیگری برای شکرگزاری، یکی برای دعا و دیگری تنها برای آنکه در این اجتماع بزرگ حسینی سهمی داشته باشد. با نزدیک شدن جمعیت به انتهای مسیر در شهرری، برای جلوگیری از ازدحام شدید و حفظ آرامش زائران، «ایستگاههای سلام» در اطراف حرم مطهر تعبیه شده بود. زائران با رسیدن به این نقاط، روبهسوی آستان حضرت عبدالعظیم حسنی (ع) و به نیابت از کربلای معلی، سلامی از سر ارادت میدادند و زیارتنامه میخواندند. این حرکتهای مردمی با هر نیتی که باشد، مأوای مشترکشان عشق حسین (ع) است.
جامجم آنلاین بررسی کرد
در گفتوگو با جامجم آنلاین مطرح شد
