علمدار اربعین؛ زینب کبری سلام‌الله‌علی‌ها

اکنون پس از گذشت قرون و اعصار و ۱۴ قرن از رسالت رسول‌الله (ص)، حرکت ده‌ها میلیونی مردم در گرمای طاقت‌فرسای عراق، در حقیقت زنده‌شدن دوباره واژگان حسین (ع)، کربلا، عاشورا، مهدویت، ظهور، امام زمان (عج) و آخرالزمان است.
اربعین در این سال‌ها، به‌مثابه آتشفشانی است که نیروی عظیم عاشورایی، کربلایی و تمدن‌ساز را آزاد می‌کند؛ نیرویی که به برکت استقامت، مقاومت و صبر زنی به نام زینب (س) پدیدار شده است.
رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمودند:

«حُسَینٌ مِنّی وَ أَنَا مِنْ حُسَینٍ»
حسین (ع) از من است و من از حسینم. بقای رسالت رسول‌الله (ص)، دوام دین و استمرار اسلام، به برکت خون حسین (ع) است. امروز نیز در راهپیمایی‌های ده‌ها میلیونی اربعین، که مردم از ملیت‌ها، کشورها، مذاهب و ملت‌های گوناگون در آن شرکت می‌کنند، گویی در و دیوار گواهی می‌دهند که:

«حسینٌ من زینب»
اگر حسین (ع) باقی است، اگر مصباح هدایت حسین (ع) و چراغ پرفروغ عاشورا پس از ۱۴ قرن همچنان روشن است، این حقیقت به برکت استقامت و صبر زینب کبری (س) است.
رسالت رسول‌الله (ص)، در امتداد رسالت زینبی تداوم یافت. خداوند مقدر فرموده است که در آخرالزمان، ظهور و برجسته‌شدن نام زینب (س)، مقدمه‌ای برای ظهور و فرج مهدی آل‌محمد (عج) باشد. تعظیم نام عقیله بنی‌هاشم، ظهور تام نام حضرت فاطمه زهرا (س) و مقدمه فرج مهدی فاطمه (عج) است.
اربعین بیش از هر کس و هر چیز، مدیون زینب (س) است. پس علمدار اربعین، زینب کبری (س) است.
نباید چنین تصور کنیم که زینب (س) پس از ۴۰ روز تنها آمده بود تا گزارشی از سفر اسارت به ابی‌عبدالله (ع) ارائه کند. او آمده بود تا گزارش سفر آزادیبخش و تحریر امتی را به برادرش عرضه کند؛ امتی که در چنگال آل‌سفیان، آل‌زیاد، آل یهود و جریان‌های منحرف گرفتار شده بود و با خطبه‌های زینب (س) و امام سجاد (ع) بیدار شد.
البته زیارت اربعین، مدیون شخصیت بزرگ دیگری نیز هست؛ شخصیتی که گاهی باید حق او را یادآوری و ادا کرد: فرزند شهیدی به نام جابر بن عبدالله انصاری.
ان‌شاءالله کسانی که توفیق زیارت اربعین یافته‌اند، با شناخت جایگاه جابر، حقی از این فرزند شهید را ادا کنند.
تاریخ می‌گوید جابر، فرزند شهید بود. پدر او، عبدالله بن عمرو انصاری، از یاران بزرگ رسول خدا (ص) و از اولین شهدای جنگ احد بود. او از سابقون‌السابقون و از چهره‌های برجسته بیعت‌کنندگان در عقبه به شمار می‌رفت؛ همان بیعتی که در دوران غربت رسول‌الله (ص)، جمعی از مردم یثرب به‌صورت پنهانی با آن حضرت انجام دادند.
عبدالله بن عمرو انصاری، همراه گروهی از اهالی یثرب، با رسول‌الله (ص) بیعت کرد و با ایمان و وفاداری، پیمان یاری آن حضرت را پذیرفت و جابر ۱۵ ساله هم در این سفر همراه پدر بود. آیاتی از قرآن کریم، از جمله آیاتی در سوره‌های مائده، احزاب، توبه و صف، در فضیلت مؤمنان و بیعت‌کنندگان در عقبه با پیامبر (ص) نازل شده است.
این پدر شهید، شخصیتی بسیار بزرگ و از باصفاترین دوستان امیرالمؤمنین (ع) بود. خود جابر نیز یکی از هفت تن از شیعیان خالص و جزو یکی از ۱۲ تن از مدافعان خاص امیرالمؤمنین (ع) در مسجد به شمار می‌رفت.
جابر از یاران نزدیک رسول خدا (ص) بود و در «لیله البعیر» همراه آن حضرت حضور داشت. نقل شده است که رسول‌الله (ص) برای جابر ۲۵ بار استغفار فرمودند.
امام صادق (ع) درباره جابر فرمودند که او از منقطعین به اهل‌بیت (ع) بود؛ یعنی از همه‌جا بریده و به آل‌محمد (ص) پیوسته بود. جایگاه علمی و روایی جابر نیز بسیار بلند بود و حتی عالمان اهل‌سنت ۱۵۴۰ حدیث از او نقل کرده‌اند.
جابر راوی احادیث مهمی از رسول خدا (ص)، از جمله حدیث لوح، حدیث اولوالامر، حدیث غدیر، حدیث سفینه، حدیث منزلت و حدیث مدینه‌العلم بود. همچنین او همان کسی است که سلام رسول‌الله (ص) را به امام باقر (ع) رساند.
جابر، نخستین زائر بااخلاص ابی‌عبدالله الحسین (ع) در نخستین اربعین بود؛ در بیستم صفر سال ۶۱ هجری. از آن زمان تاکنون، ۱۴ قرن است که عاشقان حسین (ع) در اربعین، جای پای جابر می‌گذارند و راه او را ادامه می‌دهند.