تقارنِ «روز جهانی کارگر» و «روز معلم» در این اردیبهشتِ سرنوشتساز (۱۴۰۵)، آنهم در سایهسارِ کلامِ نافذِ رهبری، پیوندی است میان «بازوانِ توانا» و «اندیشههای پویا».
سلام به تو که این متن را سالها بعد میخوانی. من که این را مینویسم، ۱۴ سالهام. شاید فکر کنی یک نوجوان ۱۴ساله فقط به فکر بازی و درس است اما وقتی در دورانی زندگی کنی که هر روزش یک تاریخ است، نمیتوانی بیتفاوت باشی.
هنوز ساعاتی به شروع مراسم باشکوه اجتماع امامرضاییها مانده بود که خیابانهای کشور آرامآرام رنگ دیگری به خود گرفتند. جمعیت میآمد؛ خانوادهها، جوانان و سالمندان. برخی پرچم در دست داشتند، بعضی شاخهای گل و عدهای تنها با دلی سرشار، راهی این مسیر شده بودند. عصر چهارشنبه خیابانهای ایران، به بهانه ولادت امام رضا(ع)، حالوهوایی متفاوت پیدا کرده بود.
امام رضا(ع) هشتمین امام شیعیان در دورانی پرآشوب و سرشار از تحولات سیاسی و فکری در جهان اسلام میزیستند. خلافت عباسی، بهویژه در دوران مأمون، با تکیه بر قدرت و با ظاهری فریبنده، در پی تحکیم پایههای حکومت خود و مقابله با گسترش نفوذ اهل بیت(علیهمالسلام) بود.
اَللَهُمَّ صَلِّ عَلیٰ عَلیِّ بنِ موسَی الرِّضَا المُرتَضَی الاِمامِ التَّقیِّ النَّقیِّ وَ حُجَّتِکَ عَلیٰ مَن فَوقَ الاَرضِ وَ مَن تَحتَ الثَّرَی الصِّدّیقِ الشَّهیدِ صَلاةً کَثیرَةً تَامَّةً زاکیَةً مُتَواصِلَةً مُتَواتِرَةً مُتَرادِفَةً کَاَفضَلِ ما صَلَّیتَ عَلیٰ اَحَدٍ مِن اَولِیائِک.
در آن روزگار که غبارِ فتنههایِ فرنگی، چهرهی خورشید را نشانه رفته بود و دیوِ کبر، از پشتِ اقیانوسها، عربدهی زوال میکشید، مردی از تبارِ «بیستوپنجسالههایِ خطشکن» برخاست؛ مردی که الفبایِ عشق را نه در مکتبخانههایِ عافیت، که در هورالهویزه و در میانِ ترکشهایِ «نصر» آموخته بود. او که روزگاری از بلندایِ آسمان، چشمِ بیدارِ وطن بود و در پهنهی زمین، معمارِ آبادانی، این بار در کسوتِ «سردارِ کلام»، سنگرِ صیانت از عزتِ ایران را برگزید.
دشمن در هفت زمینه کلیدی، دچار خطای محاسباتی شد و هیچیک از سناریوهای دشمنانهاش در برابر ایران اسلامی کار نکرد و کارآمد نبود .
نقش شگفتانگیز و بیبدیل مردم را در نظام اسلامی و اثرگذاریشان در حکمرانی اسلامی و نظام بهروشنی در این روزگار میبینیم و با افتخار به آن شهادت میدهیم. برای پیمودن مسیر تمدنسازی اسلامی، تمسک به سیره و آموزههای امیرالمؤمنین(ع) ضرورتی انکارناپذیر است.
دکتر محمدهادی همایون، استاد دانشگاه و پژوهشگر قرآنی با نگاهی نو به مفاهیم قرآنی و وقایع تاریخی، دیدگاههایی را مطرح میکنند که نشان میدهد چگونه مردمی عمل کردن میتواند راه نجات و لازمه تحقق امامت و ظهور باشد. این مصاحبه تلاشی است برای فهم بهتر پیوند میان آرمانگرایی انقلابی و واقعگرایی اجتماعی در جامعهای که در آستانه تحولات بزرگ قرار دارد. در این گفتوگو به بررسی چالشها و چشماندازهای پیش روی «مردم مبعوث» میپردازیم.
