سروش رفیعی راه خود را از پرسپولیس جدا کرد
لبخند پرسپولیس محو شد
سروش رفیعی نه ستاره بزرگی برای پرسپولیس بود و نه یکی از برترین بازیکنان تاریخ این باشگاه. اما جدایی او از پرسپولیس اهمیت بسیار بالایی دارد. فانتزی باز سرخها به کار خود در این باشگاه پایان داد.
جام جم آنلاین – سروش رفیعی نه یکی از برترین که قطعا یکی از ماندگارترین بازیکنان پرسپولیس در سالهای اخیر است.
بازیکنی که در سالهای اخیر یکی از چهرههای ثابت خط میانی سرخپوشان بود و با وجود فراز و نشیبهای فراوان جایگاه ویژهای در ذهن هواداران پیدا کرد. جدایی او شاید پایان همکاری یک هافبک باتجربه با پرسپولیس باشد، اما بدون شک پایان خاطراتی نیست که طی سالها با پیراهن سرخ خلق کرد.
این رفیعی باهوش
رفیعی از آن دسته بازیکنانی بود که هرگز فوتبالش بر پایه قدرت بدنی یا سرعت بالا شکل نگرفت. او همیشه تلاش میکرد با هوش، تکنیک و پاسهای دقیق ریتم بازی را کنترل کند. شاید به همین دلیل بود که مربیان مختلف با وجود تفاوت در سبک بازیشان معمولاً جایی برای او در ترکیب اصلی یا حداقل در برنامههای تاکتیکی خود پیدا میکردند.
سروش در مقاطع مختلف به این تیم آمد، از آن جدا شد و دوباره به جمع سرخپوشان بازگشت. هر بار که پیراهن پرسپولیس را بر تن کرد، تلاش داشت همان هافبک خلاقی باشد که بتواند قفل دفاع حریفان را باز کند. سبک بازی او باعث شد به فانتزی باز معروف شود.
تصمیمات درست سروش
در سالهایی که پرسپولیس یکی از موفقترین دوران تاریخ خود را سپری میکرد رفیعی نیز سهمی در کسب جامها و موفقیتهای تیم داشت. هرچند شاید آمار گل و پاس گل او در مقایسه با برخی ستارهها چشمگیر نباشد، اما نقش او در گردش توپ، حفظ مالکیت و ایجاد تعادل در میانه میدان را نمیتوان نادیده گرفت.
او بازیکنی نبود که هر هفته تیتر اول رسانهها شود، اما بارها در مسابقات حساس با یک پاس کلیدی یا یک تصمیم درست جریان بازی را تغییر داد. همین ویژگی باعث شد همتیمیهایش بارها از او به عنوان مغز متفکر خط میانی یاد کنند.
سبک بازی متفاوت سروش
اگر بخواهیم سروش رفیعی را تنها با یک ویژگی معرفی کنیم باید به این اشاره کنیم که سروش مهارت حیرت انگیزی در بازی خوانی دارد. کمتر هافبکی در فوتبال ایران مانند او توانایی ارسال پاسهای عمقی و تغییر جهت بازی با یک ضربه را داشت. رفیعی همیشه پیش از دریافت توپ چند حرکت بعدی را در ذهنش مرور میکرد و همین مسئله باعث میشد در فضاهای شلوغ نیز راهی برای خلق موقعیت پیدا کند.
کنترل توپ نرم، پاسهای کوتاه و بلند دقیق، ضربات ایستگاهی باکیفیت و توانایی حفظ آرامش زیر فشار از دیگر ویژگیهای فنی او بود. او هیچوقت بازیکنی نبود که با دوندگی بیامان یا تکلهای سنگین شناخته شود. فوتبال سروش بیشتر بر پایه فکر کردن بود تا جنگیدن.
البته همین سبک بازی گاهی نیز به نقطه ضعف او تبدیل میشد. در مسابقاتی که پرسپولیس به هافبکی پرتحرکتر و جنگندهتر نیاز داشت رفیعی نمیتوانست همان تأثیر همیشگی را بگذارد. از سوی دیگر افت و خیز در کیفیت بازیهایش باعث شد هرگز به مهرهای تبدیل نشود که هیچ مربیای نتواند او را از ترکیب کنار بگذارد.
محبوب بدون آنکه اسطوره شود
سروش رفیعی طی سالهای حضورش در پرسپولیس همواره یکی از بازیکنان محبوب سکوها بود. شخصیت آرام، رفتار حرفهای و ارتباط خوب با هواداران باعث شد حتی در روزهایی که عملکرد فنیاش مورد انتقاد قرار میگرفت، بخش بزرگی از هواداران همچنان از او حمایت کنند.
واقعیت این است که رفیعی هرگز به جایگاه فوقستارههای تاریخ پرسپولیس نرسید. او نه رکوردهای خارقالعادهای بر جا گذاشت، نه کاپیتانی افسانهای شد و نه به بازیکنی تبدیل شد که سرنوشت تیم را به تنهایی تغییر دهد. اما فوتبال همیشه فقط درباره فوقستارهها نیست.
برخی بازیکنان با جامهای فراوان و رکوردهای بزرگ در تاریخ ماندگار میشوند و برخی دیگر با سبک بازی، شخصیت و خاطراتی که برای هواداران میسازند. سروش رفیعی در دسته دوم قرار میگیرد.
او شاید هرگز بزرگترین ستاره پرسپولیس نبود، اما هر زمان توپ زیر پایش قرار میگرفت هواداران انتظار خلق یک پاس متفاوت یا یک لحظه ناب را میکشیدند. همین حس همان چیزی است که ارزش یک بازیکن را فراتر از آمار و ارقام نشان میدهد.
با پایان همکاری سروش رفیعی و پرسپولیس یک فصل دیگر از تاریخ این باشگاه بسته میشود. فصلی که در آن یک هافبک خوشفکر، خوشتکنیک و محبوب هرگز به فوقستارهای در حد بزرگترین اسطورههای باشگاه تبدیل نشد، اما بدون تردید همیشه به عنوان یکی از بازیکنان خاطرهانگیز پرسپولیس در ذهن هواداران باقی خواهد ماند.
سروش در متن خداحافظی اش از پرسپولیس به این نکته اشاره کرد که لبخندش دیگر خشک شده است. واقعا همین طور است. شاید حتی به صورت موقتی هم شده باشد لبخند پرسپولیس محو شد.
گفت و گو
