به چشمان مسی نگاه میکنی و عوض میشود!
خشم باشکوه
لحظهای که سوت پایان در یک بعدازظهر پرآشوب در آتلانتا به صدا درآمد، موجی از احساسات لیونل مسی را فراگرفت. با نمایان شدن چهرهاش، میشد حلقه اشک در چشمانش را دید. اشک شوق؟ بیشتر به رهایی پس از فشاری طاقتفرسا شباهت داشت.
تنها ۱۹ دقیقه پیش، به نظر میرسید دوران او در صحنه جامجهانی به شکلی غیرمنتظره به پایان رسیده باشد. او یک ضربه پنالتی را از دست داده بود و آرژانتین در مرحله یکهشتم نهایی با نتیجه ۲ بر صفر از مصر عقب بود؛ شرایطی که دفاع از عنوان قهرمانی جهان را در آستانه فروپاشی قرار داده بود.
برای دقایقی در نیمه دوم، مسی سردرگم به نظر میرسید؛ انگار نمیتوانست آنچه را که برای خودش و تیمش رخ میداد، درک کند اما ناگهان چیزی در وجودش تغییر کرد؛ گویی آتشی درون او شعلهور شد.
در چشم برهمزدنی، آرژانتین بازی را به سود خود برگرداند و با پیروزی ۳ بر ۲، مصر را که تا آستانه خلق تاریخیترین موفقیت خود و صعود به یکچهارم نهایی پیش رفته بود، حذف کرد و یک بازگشت فراموشنشدنی را رقم زد.
مسی در دقیقه ۷۹ با ارسال دقیق خود، زمینه گل نخست را فراهم کرد تا کریستین رومرو با ضربه سر اختلاف را کاهش دهد. تنها چهار دقیقه بعد، خودش با یک ضربه تماشایی و شوتی که پس از برخورد به زیر تیر افقی وارد دروازه شد، گل تساوی را به ثمر رساند.
اگرچه در گل سوم و پیروزیبخش آرژانتین، که روی یک ضدحمله برقآسا و با ضربه نهایی انزو فرناندز به ثمر رسید، نقشی مستقیم نداشت اما کاملا محسوس بود که تغییر روحیه و تأثیرگذاری مسی، همان عاملی بود که تیم آشفته آرژانتین را متحول کرد.
مسی پس از مسابقه در منطقه میکسدزون به خبرنگاران گفت که احساس رهایی میکند؛ زیرا از بابت از دست دادن دومین پنالتی خود در این جامجهانی بسیار عصبانی بوده است.
این ستاره ۳۹ ساله گفت: «احساس کردم در یکی از حساسترین لحظات، تیمم را ناامید کردهام اما خوشبختانه، سرنوشت در پایان چیز ویژهای برایم کنار گذاشته بود و توانستم گل تساوی را به ثمر برسانم.»
حتی حالا، پس از گذشت همه این سالها، هنوز جنبههایی از بازی لیونل مسی وجود دارد که کمتر به آنها پرداخته شده است. یکی از آنها، همان ویژگیای که منتقدانش در آرژانتین معتقد بودند در مقایسه با دیگو مارادونای افسانهای فاقد آن است، توانایی رسیدن به سطحی بالاتر در حساسترین لحظات، رجوع به عمیقترین لایههای وجودش و بیرون کشیدن نیرویی است که بتواند جریان بازی را مطابق میل خود تغییر دهد؛ چیزی فراتر از نبوغ صرف فوتبالی.
تیری آنری که این مسابقه را در استودیوی شبکه فاکس آمریکا تماشا میکرد، گفت این صحنهها او را به یاد روزهایی میاندازد که در بارسلونا کنار مسی بازی میکرد.
آنری گفت: «نباید هیولا را بیدار کنید. کافی است به چشمانش نگاه کنید؛ ناگهان تغییر میکند. وقتی وارد آن حالت میشود، متوقف کردنش فوقالعاده سخت است. این پسر... هر وقت تیمش به او نیاز داشته باشد، سطح بازیاش را بالاتر میبرد. توپ را تحویل میگیرد، تقریبا از کنار همه عبور میکند و تمام تلاشش را میکند تا روند بازی را عوض کند.»
دقیقا همین حس در ورزشگاه مرسدس-بنز جریان داشت. مصر تا آن لحظه با هرآنچه آرژانتین به سمتش فرستاده بود، مقابله کرده بود. آنها با انسجام دفاع میکردند و در ضدحملهها نیز خطرناک بودند. بازیکنان و هواداران آرژانتین چشمانتظار لحظهای از جادوی مسی بودند.
اما هیچ اتفاقی نمیافتاد... تا اینکه آن نیروی درونی در وجود او بیدار شد.
مسی در نگاه اول، قهرمانی غیرمعمول به نظر میرسد. برخلاف رقیب بزرگش، کریستیانو رونالدو هیچگاه آن انرژی آشکار شخصیت اصلی را از خود بروز نمیدهد.
حتی خود دیگو مارادونا پس از شکست آرژانتین در فینال کوپا آمریکای ۲۰۱۶ برابر شیلی، گفته بود که مسی شخصیت ندارد و از کاریزمای لازم برای رهبری تیم بیبهره است.
اما رهبری شکلهای مختلفی دارد. مسی، پس از سالها تحمل فشار، انتظارات یک ملت و مقایسههای دائمی با مارادونا، بارها ثابت کرده که در لحظه نیاز میتواند پاسخگوی کشورش باشد و این تیم را به پیش ببرد.
او در گذشته اغلب آرام، خونسرد و حتی در شکستها بیاحساس به نظر میرسید اما هنگام سوت پایان بازی سهشنبه، کاملا غرق احساسات بود؛ مانند کسی که پس از فتح جامجهانی ۲۰۲۲ در قطر تصور نمیکرد باردیگر مجبور شود چنین فراز و نشیب عاطفی شدیدی را تجربه کند.
وقتی همتیمیهایش به سمت او دویدند و همراه هواداران آرژانتین حاضر در سکوها به جشن و پایکوبی پرداختند، اشک از چشمان لیونل مسی سرازیر شد و ناچار شد صورتش را با پیراهنش پاک کند. اگر کسی آن پیراهن را به دست میآورد، احتمالا میتوانست آن را بهعنوان یک یادگار مقدس دیگر به فروش برساند؛ «کفن آتلانتا».
تنها در فاصله چهار روز، مسیر دفاع آرژانتین از عنوان قهرمانی جهان به شکلی غیرمنتظره آشفته شده است؛ ابتدا پیروزی دشوار ۳ بر ۲ مقابل کیپورد در مرحله یکهشتم نهایی در میامی که به وقتهای اضافه کشیده شد و حالا نیز بردی دیگر با همین نتیجه برابر مصر.
این از آن دسته پیروزیهایی بود که بهسختی میتوان آن را قانعکننده دانست؛ پر از اشتباه، احساسات مهارنشده و آشفتگی. هرچند در سالهای اخیر بارها از کیفیت بازیکنان اطراف لیونل مسی و ساختار تیمی آرژانتین تمجید شده است اما عملکرد دفاعی این تیم ــ که مصر به بهترین شکل از آن در ضدحملات بهره برد ــ بهشدت آسیبپذیر به نظر میرسید.
حسام حسن، سرمربی مصر پس از مسابقه با ناراحتی فراوان از نحوه شکست تیمش انتقاد کرد و مدعی شد بازیکنان آرژانتین با اعتراضهای مداوم، روی فرانسوا لتکسیه، داور مسابقه فشار وارد کردهاند.
مصطفی زیکو، زننده گل دوم مصر، حتی پا را فراتر گذاشت و مدعی شد شخص یا اشخاصی ــ هرچند مشخص نکرد منظورش دقیقا چه کسانی هستند ــ در تلاشاند این جامجهانی را به آرژانتین هدیه بدهند.
با این حال، تا دقیقه ۷۹ همهچیز نشان میداد آرژانتین حتی فراتر از هرگونه کمک داوری، دخالت VAR یا جادوی مسی، در آستانه حذف قرار گرفته است.
یاسر ابراهیم با استفاده از اشتباهات ابتدایی لیساندرو مارتینس، با یک ضربه سر مصر را خیلی زود پیش انداخت. سپس مسی برای دومین بار در این جامجهانی یک ضربه پنالتی را از دست داد. برخلاف پنالتی هدررفتهاش مقابل اتریش در مرحله گروهی، این بار دستکم ضربه او در چارچوب بود اما محمد شوبیر با واکنشی فوقالعاده آن را مهار کرد؛ دروازهبانی که حالا یکی از جدیترین مدعیان کسب عنوان بهترین گلر این جامجهانی بهشمار میرود.
تیری آنری پس از پایان مسابقه نیز گفت پنالتی از دسترفته و احساساتی که لیونل مسی در سوت پایان بروز داد، به ما یادآوری کرد که او هم یک انسان است. اما بلافاصله اضافه کرد نمایش همتیمی سابقش در دقایق پایانی دیدار سهشنبه شب، باردیگر ثابت کرد که او فراتر از یک انسان معمولی است.
البته این حرف را نباید تحتاللفظی تعبیر کرد اما وقتی مسی را در چنین لحظاتی تماشا میکنید، واقعا سخت است در برابر این احساس مقاومت کنید.
گل او یک شاهکار تمامعیار بود؛ ضربهای که روی توپی در حال جهش، در محوطهای شلوغ و با ترکیبی از ظرافت و قدرت، راهی دروازه شد تا تعداد گلهای مسی در این جامجهانی به عدد هشت برسد؛ آماری که بهترین رکورد یک بازیکن در ادوار اخیر جامجهانی است و تنها گرد مولر با ۱۰ گل برای آلمان غربی در جامجهانی ۱۹۷۰ بالاتر از او قرار دارد.
شگفتی این صحنه فقط به کیفیت فنی ضربه محدود نمیشد. مسی این گل را در اوج فشار روانی، در فضایی مملو از مدافعان، با تنها کسری از ثانیه برای تصمیمگیری و مقابل دروازهبانی که در بهترین فرم خود قرار داشت، به ثمر رساند. در چنین شرایطی، شاید هیچ فوتبالیستی به اندازه او توان اجرای چنین ضربهای را نداشته باشد.
ضمن اینکه گلزنی تنها یکی از ابعاد بازی این فوقستاره آرژانتینی است؛ بازیکنی که در کنار تمامکنندگی فوقالعاده، از دید بازی کمنظیر، خلاقیت، دریبلهای استثنایی و پاسهای دقیق و مرگبار نیز بهره میبرد.
«با بازیکنانی که روی نیمکت بودند صحبت کردم؛ همانهایی که مسی را تماشا میکنند و هنوز هم باورشان نمیشود چه چیزی میبینند» لیونل اسکالونی، سرمربی آرژانتین گفت: «به آنها گفتم از مسی درس بگیرند. بعد از اینکه پنالتی را از دست داد، باز هم توپ را میخواست، میدوید و تا آخرین لحظه تلاش میکرد. راستش دیدن این صحنهها مو به تنم سیخ میکند اما موضوع فقط مسی نیست. نمیخواهم همهچیز را به او ربط بدهم. این روحیه، ویژگی کل تیم ماست.»
در بسیاری از مواقع، همهچیز به مسی ختم میشود اما گلی که پیروزی آرژانتین و یک کامبک تماشایی را رقم زد، کاملا حاصل کار تیمی بود؛ ضدحملهای سریع که در آن خولیان آلوارس توپ را به سمت راست برد، لائوتارو مارتینس که بهعنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شده بود، ارسال دقیقی انجام داد و انزو فرناندز با ضربه سری تماشایی توپ را وارد دروازه کرد؛ گلی که هم در زمین و هم روی سکوها انفجاری از شادی به راه انداخت.
در آن لحظه، مسی کاملا ازپاافتاده به نظر میرسید؛ هم از نظر روحی تخلیه شده بود و هم از نظر جسمانی انرژی چندانی نداشت. شاید هم خوشحال بود که دیگر نیازی نیست ۳۰ دقیقه وقت اضافه را پشتسر بگذارد، آن هم پیش از دیدار مرحله یکچهارم نهایی مقابل سوئیس که روز شنبه در کانزاسسیتی برگزار خواهد شد.
