از مظلومیت شیعه تا برکت شهادت

امام صادق (ع) فرمودند: «عند الحوادث الواقعه فارجعوا فی‌ها إلی رواه حدیثنا»؛ یعنی در رخداد‌های ناگهانی و پیش‌بینی‌نشده، به راویان حدیث ما رجوع کنید. این دستور، در عصر تقیه و زمانی که دیدار با امام معصوم دشوار یا ناممکن بود، راهگشا شد. شاگردان و صاحبان حدیث، حجت بر مردم بودند. 

امروز در دوره غیبت کبری، فتنه‌ها و شبهات سهمگین و دشمنی‌ها بی‌سابقه است، اما مکتب پویای اهل‌بیت (ع) همچنان زنده و راه‌حل‌ساز است. ما از نعمت ولی‌زمان بهره‌مندیم و طبق قاعده لطف، امام زمان (عج) نایب خویش را یاری می‌رساند تا هدایت عامه مردم تداوم یابد. 

مظلومیت مکتب شیعه را نیز می‌توان از همین روایت فهمید: «و ما من عام إلا وقد خُصَّ فیها»؛ در هر امر عام و بزرگی، خاصان مورد حمایت خاص الهی قرار می‌گیرند. کافران، منافقان، فرقه‌های دیگر و بیش از یک میلیارد مسلمان به‌ظاهر، عام‌اند، اما شیعه خاص است، اندک، اما با‌برکت و اثرگذار. این اندک، تحت توجه ویژه امام زمان (عج) بوده و در طول تاریخ، تحول‌آفرین شده است. 

در عصر کنونی و فتنه‌های اخیر، از واقعه هفتم اکتبر، حمله ددمنشانه صهیونیسم به بیت‌المقدس، غزه، فلسطین، عراق، سوریه و یمن، تا جنگ تحمیلی رمضان بر ایران، رهنمود‌های حکیمانه حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، فرماندهی کل قوای جبهه مقاومت را بر‌عهده داشت. ایشان پرچمدار این جبهه بودند و جهان تحت تاثیر رهنمون‌های‌شان قرار گرفت. 
تاریخ شیعه نشان می‌دهد «ما منا إلا قتیل أو مسموم»؛ امامان ما یا شهید شدند یا مسموم. امام شهید ما، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای نیز با عمری با برکت، انقلاب را هدایت کرد، آرمان‌ها را زنده نگه داشت و مانند پدری دلسوز برای امت بود. مصداق آیه شریفه: «لَقَدْ جَاءَکُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِکُمْ عَزِیزٌ عَلَیهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِیصٌ عَلَیکُمْ بِالْمُؤْمِنِینَ رَئُوفٌ رَحِیمٌ». رنج مؤمنان بر او سخت بود، به هدایت‌شان حریص و نسبت به آنها رئوف و مهربان. 

شهادت ایشان، فیض اکمل و آرزوی همه آزادمردان و مؤمنان بود. پیش از شهادت نیز فرموده بودند که پس از من، امتی مبعوث خواهد شد و چنین شد. پس از شهادت آن امام فقید، اقشار مختلف از زن و مرد، پیر و جوان، داخل و خارج کشور، به میدان آمدند. بیش از ۱۲۰ روز استغاثه و حضور در خیابان‌ها و صحن‌های الهی، یادآور استغاثه قوم موسی (ع) است که پس از ۴۰ شبانه‌روز، زمینه ظهور و نجات فراهم شد. 

امت ایران اسلامی امروز در مقام اضطرار، ظهور منجی عالم بشریت را طلب می‌کند. در این میان، پیروی از نایب برحق آن شهید، حضرت آیت‌الله مجتبی خامنه‌ای (صالح اندر صالح)، حجت و رحمت الهی بر ماست. 

شرکت در مراسم تشییع پیکر آن شهید بزرگ، تعظیم شعائر دینی و مصداق «شهادت نفس زکیه» است. بر پیروان مکتب آل‌الله، به‌ویژه مردم انقلابی ایران، لازم و واجب است که این پیام را به گوش جهانیان و خصوصا دشمنان برسانند: شهادت این امام، خون‌های تازه‌ای در رگ‌ها جاری کرده و تا انتقام واقعی گرفته نشود، این فوران خاموش نخواهد شد. 

ایشان پنجمین مرجع تقلیدی بودند که در عصر غیبت به‌دست دشمنان به شهادت رسیدند؛ پس از شهید اول (شیخ شمس‌الدین محمد بن مکی)، شهید ثانی، شهید شوشتری، شهید سید محمدباقر صدر و اکنون شهید آیت‌الله خامنه‌ای. 
این شهادت، آغاز فصل جدیدی از بیداری و مقاومت است. با تکیه بر روایات معصومین، قاعده لطف و پشتوانه الهی، راه روشن است. ما همچنان در انتظار فرج هستیم و باور داریم که خون شهدا، درخت انقلاب را تناورتر خواهد کرد. 
این حضور باشکوه، نه‌تنها ادای احترام به شهید، بلکه تجدید میثاق و تجدید عهد با نایب برحق ایشان، حضرت آیت‌الله مجتبی خامنه‌ای (مدظله‌العالی) بود. 

گویا در لحظه شهادت، آن حضرت پدرانه همه قصورات و کوتاهی‌های خواسته و ناخواسته فرزندانش را بخشید و حلال کرد. او جان خویش را فدا کرد تا امت بیدار شود و اسماعیل زمان از قربانگاه قرب الهی به مقام اسماعیل مقرب الهی برسد. این انقلاب با رهنمود‌های فرزند برومندش و به دست یداللهی آقا امام زمان (عج) همچنان پیش خواهد رفت. 

هر‌سال نیز اربعین حسینی ساری و جاری در مشهدالرضا (ع) میزبان فرزندان آن امام شهید خواهد بود. این شهادت، خون تازه‌ای در رگ‌های امت دوانده و تا انتقام واقعی گرفته نشود، این فوران خاموش نخواهد شد. 

شرکت در این تشییع باشکوه، تعظیم شعائر دینی و مصداق شهادت نفس زکیه است. وعده دیدار ما در این تشییع‌جنازه تاریخی بزر‌گمرد عصر غیبت، تجدید پیمان با ولایت و استمرار راه مقاومت است.