تنگه هرمز، پیمان شهیدان زنده با رهبری

ای هرمز‌ای تنگه آسمانی‌ای گلویِ فیروزه‌ایِ جهان 
و‌ای تپشِ بی‌قرارِ خلیجِ همیشه فارس

امروز، امواجِ تندخویِ تو
حکایتی را به گوشِ صخره‌هایِ ساحل 
می‌خوانند 
که فراتر از جغرافیایِ آب و خاک است 
تو نه یک آبراهِ ساده 
که مرزِ غیرت و دروازه‌یِ عزتِ 
ملتی هستی 
که آموخته است 
نانِ خویش را در تنورِ حوادث بپزد
 و سر به هیچ آستانی فرود نیاورد.

بنگرید به آن دژخیمانِ آهن و آتش 
به آن کرکس‌هایِ آن‌سویِ اقیانوس 
که پنداشته بودند
 با غرشِ ناوهایِ غول‌آسا
 و هیاهویِ پوشالی
 جنگ 
می‌توانند این گرهِ کورِ تقدیر را 
به سودِ خویش بگشایند 
آنان آمدند
 تا با تهاجمِ وحشیانه
 نبضِ 
این تنگه را در دست گیرند. 
اما نمی‌دانستند
 که هر قطره از این آبِ شور 
با خونِ مردانی آمیخته است 
که مرگ را به بازی گرفته‌اند

درود بر شما‌ای دریادلانِ بی‌باک‌ای پاسدارانِ حریمِ ولایت 
بر پهنه‌یِ نیلیِ دریا 
شما که سینه‌هایتان 
ستبرتر از زرهِ ناوهایِ دشمن 
و نگاهتان 
نافذتر از 
رادارهایِ پیشرفته‌یِ آنان است 
مقاومت کنید
که مقاومتِ شما 
در میانه‌یِ امواج 
نه فقط دفاع از یک آبراه 
که صیانت از آبرویِ 
 تاریخ است
شما ایستادید
 تا جهان بداند که این 
تنگه 
ملکِ طلقِ شیرانی است 
که در مکتبِ 
هیهات منا الذله
 بزرگ شده‌اند 
و هیچ تهاجمی 
هرچند سنگین 
یارایِ گشودنِ دری که با 
کلیدِایمان 
بسته شده است 
را ندارد

و، اما حماسه‌یِ اصلی 
نه در میانِ آب 
که در قلبِ خیابان‌هایِ ایران 
رقم خورد
آن‌جا که مردم. 
چون سیلی خروشان 
پیاده‌رو‌ها 
را به اقیانوسی از
 اراده
 بدل کردند
خیابان‌ها 
آینه‌یِ تمام‌نمایِ 
استقامتِ دریا شدند
فریادِ یکپارچه‌یِ ملتی
 که در چهل شبِ سوگِ رهبرشان
صیقل یافته بودند

چنان طنینی در عالم افکند که پایِ لرزانِ متجاوزان را سست کرد. 

آمریکا. 
با تمامِ یال و کوپالِ تکنولوژیکش. 
در برابرِ این سدِ انسانی 
شکست خورد
تهاجمِ او.
چون حبابِ رویِ آب 
بی اثر و تهی گشت
چرا که او سلاح می‌شناخت. 
اما روحِ ملت را نه
او ناو داشت. 
اما ما نامِ خدا را داشتیم. 
او در پیِ نفت بود 
و ما در پیِ حفظِ شرف

امروز. 
تنگه‌یِ هرمز 
پابرجا است. 
نه به خاطرِ معاهداتِ کاغذی 
بلکه به حرمتِ دستانِ 
پینه‌بسته‌یِ ملوانانمان 
و گام‌هایِ استوارِ مردمی
 که پشتِ جبهه را 
به بهشتِ پایداری بدل کردند
این پیروزی
سرودِ بلندِ رهایی است 
سرودی که می‌گوید
تا زمانی که ایمان 
در رگ‌هایِ این خاک جاری است 
هیچ متجاوزی 
رخصتِ عبور
 از گلویِ فیروزه‌ایِ ایران 
را نخواهد داشت.

پیروز باد
 ملتی که مظلومیتِ 
خونِ رهبرش را 
به اقتدارِ ایستادگی پیوند زد 
و با مشت‌هایِ گره‌کرده 
دهانِ گشادِ استکبار را
 بر دروازه‌هایِ
 هرمز 
فروبست