مردم امریکا مخالف جنگ عراق هستند

با پیروزی دموکرات ها در سنا امید برای خروج نظامیان امریکایی از عراق افزایش یافت ، چرا که رای دهندگان امریکایی در پی شعار دموکرات ها برای خاتمه جنگ عراق به این حزب اقبال نشان دادند.

کد خبر: ۱۳۱۸۹۲

اگر چه ابتدای تسلط دموکرات ها بر سنا و واکنش های جدی از جانب بزرگان این حزب برای مخالفت با جنگ عراق صورت گرفت ، اما به مرور این تحرکات کاهش یافته ، حتی به همراهی با سیاست های جمهوریخواهان و مقامات کاخ سفید رسیده است.
عدول دموکرات ها از شعارهای انتخاباتی خود افکار عمومی امریکا را بشدت آزرده کرده است. مدیر اجرایی کمیته سربازان طرفدار صلح در امریکا، ضمن بررسی مواضع دموکرات ها در قبال جنگ عراق به بررسی سیاست خارجی دولت بوش می پردازد. مایکل مک فیرسون در گفتگو با رادیو انگلیسی برون مرزی صدا و سیما چنین می گوید:

موضع دموکرات های امریکایی درباره سیاست خارجی کاخ سفید مخصوصا جنگ عراق دقیقا چیست؛ آیا مخالفت هایی که از طرف برخی دموکرات ها می شود، به معنای این است که آنها واقعا می خواهند با سیاست خارجی دولت بوش به چالش بپردازند و وی را در جنگ عراق محدود کنند یا این که تنها به دنبال امتیاز هستند؛
دموکرات ها موضع یکسانی در خصوص سیاست خارجی دولت بوش ندارند، چرا که ایده های آنها با یکدیگر متفاوت است. در واقع طیف های متفاوتی از دیدگاه ها در میان دموکرات های کنگره وجود دارد که آنها را می توان به 3 بخش تقسیم کرد. گروه اول افرادی هستند که به بوش و سیاست های وی نزدیک هستند و دوست دارند جنگ عراق همچنان ادامه پیدا کند و به قول خودشان در این جنگ به پیروزی برسند و برای رسیدن به این پیروزی اهدافی را دنبال می کنند که یکی از آنها ایجاد پایگاه های دائمی نظامی در عراق و کشورهای همسایه آن است. آنها همچنین موافق افزایش تعداد نیروها در عراق هستند.
گروه دوم افرادی هستند که به آنها میانه رو می گویند و در برخی سیاست ها با نظرات گروه اول موافق هستند، ولی درباره برخی موارد می خواهند با بوش به چالش بپردازند. یکی از آن موارد بازگشت نیروهای امریکایی به کشورشان است. این گروه معتقدند نیروهای امریکایی باید تا پایان سال 2008 به امریکا بازگردند و تعداد آنها نباید از این میزان بالاتر برود. دموکرات های میانه رو بر این باور هستند که نباید سربازان امریکایی را در مدت زمان کوتاه از عراق خارج کرد و یکباره مسوولیت کنترل امنیت عراق را به مردم این کشور سپرد. این افراد، طرفدار خروج تدریجی نیروها از عراق هستند و ایده هایشان تقریبا شبیه گروه مطالعه عراق به رهبری جیمز بیکر و لی همیلتون است. همچنین به نظر می رسد آنها از دولت فعلی که در عراق روی کار است ، حمایت می کنند.
گروه سوم افرادی هستند که معتقدند نیروهای امریکایی مستقر در عراق باید خروج از عراق را آغاز کنند و این کار باید در سال 2007 صورت بگیرد. گروه سوم بر این باور هستند که تمامی پایگاه های نظامی امریکا در این کشور باید تعطیل شود و زمام امور عراق به مردم این کشور سپرده شود و این امر را به عهده آنها بگذارند که در خصوص نیروهای امریکایی تصمیم گیری کنند.

اختلاف میان دموکرات ها

رهبر اکثریت سنا هری رید قصد دارد بودجه جنگ را در سال 2008 محدود کند اما سناتور کارل لوین ، رئیس کمیسیون نیروهای مسلح سنا اظهار کرده است بودجه جنگ را متوقف نخواهد کرد. اینها هر دو دموکرات هستند و این موضوع نشان دهنده اختلاف نظر بین اعضای حزب دموکرات است. حال کاری که مردم امریکا باید انجام دهند این است که درخواست های خود را از دولت و کنگره طلب کنند و نباید منتظر شوند تا ببینند که آیا اعضای حزب با یکدیگر و یا کنگره و کاخ سفید با هم به توافق خواهند رسید یا خیر، اکثریت مردم امریکا خواستار پایان یافتن جنگ عراق و اشغال این کشور هستند. آنها می خواهند نیروهای نظامی هر چه سریعتر به کشورشان بازگردند و عراق به مردم این کشور واگذار شود تا خودشان درباره آینده خودشان تصمیم گیری کنند. مردم امریکا خواستار توقف اختصاص بودجه برای این جنگ هستند و دیگر نمی خواهند شاهد کشته شدن عزیزان خود یا مردم عراق باشند، اکثریت مردم امریکا نیز همچون دیگر کشورها هستند

بنابراین اختلاف نظر بین دموکرات ها وجود دارد و نمی توان گفت تمامی آنها یک خط مشی را دنبال می کنند، ولی به عقیده بنده تعداد گروه دوم که دموکرات های میانه رو نام دارند، بیشتر از دو گروه دیگر است و از نفوذ بالایی بین اعضای حزب برخوردار هستند.

همان طور که می دانید بودجه مکمل جنگ عراق هم از سوی مجلس نمایندگان و هم از سوی سنا به تصویب رسیده و شرط ارائه یک جدول زمانی برای خروج نیروها از عراق توسط دولت در آن گنجانده شده ، ولی جورج بوش بارها تهدید کرده که آن را وتو خواهد کرد و این موضوع برخی اعضای کنگره را عصبانی کرده است ، حال سوال این است که آیا کنگره می تواند یک استراتژی اتخاذ کند که بوش را به گوشه بکشاند و حمایت خود را از سیاست های وی سلب کند؛
امریکا به دو حزب اصلی جمهوریخواه و دموکرات تقسیم می شود که اعضای هر حزب با یکدیگر اختلاف نظر دارند، حتی در میان جمهوریخواهان نیز افرادی پیدا می شود که مخالف سیاست های بوش هستند و تعدادی هم موافقان وی. البته شکی نیست که تعداد حامیان بوش در میان اعضای حزب جمهوریخواه بیشتر از طرفداران وی در حزب دموکرات است.
اعضای مجلس نمایندگان و سنا با گنجاندن شرط خروج نیروهای نظامی از عراق در مصوبه بودجه مکمل جنگ عراق اثبات کردند، اکثر آنها مخالف یک جنگ بی پایان در عراق هستند، ولی تعداد آنها به اندازه ای نیست که بتوانند وتوی بوش را خنثی کنند، چرا که باید دو سوم نمایندگان مصوبه ای را امضا کنند تا حق وتو را از رئیس جمهور سلب کنند و این بدین معناست که تمامی دموکرات ها بعلاوه تقریبا نیمی از جمهوریخواهان از کاخ سفید بخواهند حتما مهلتی برای خروج نیروها از عراق تعیین کند که در شرایط فعلی چنین موقعیتی وجود ندارد، چرا که تعدادی از دموکرات ها و اکثر جمهوریخواهان از بوش حمایت می کنند و معتقدند که نباید برای خروج نیروها از عراق یک جدول زمانی تعیین کرد و با توجه به شرایط زمانی باید تصمیم گیری کرد.
حال سوال اصلی این است که اگر بوش این مصوبه کنگره را وتو کند؛ آیا اعضای کنگره با یکدیگر کنار خواهند آمد تا زبان مصوبه را تغییر دهند یا مصوبه جدیدی را صادر کنند یا خیر و سوال دیگر این است که در صورت بروز مشکلی برای نیروها در عراق به دلیل کمبود بودجه چه فردی باید مسوولیت آن را به عهده بگیرد و آیا کنگره را باید مقصر شناخت یا کاخ سفید را. بنابراین احتمال دارد یک چالش جدی بین اعضای کنگره و همچنین کاخ سفید صورت گیرد.
وظیفه ای که هم اکنون ما تقبل کرده ایم ، این است که با سربازان احتیاط و همچنین نیروهای فعال صحبت می کنیم و آنها را نسبت به حق و حقوقشان آشنا می کنیم و از آنها می خواهیم نسبت به جنگ عراق و ادامه حضورشان مقاومت کنند و تا حد امکان از بازگشت به جنگ امتناع ورزند.
باید بگویم ، اکثر سربازان نیز با توجه به تجارب خود در عراق زمانی که برای مرخصی به امریکا بازمی گردند، دیگر حاضر نیستند به جنگ بازگردند و اظهار می دارند که این جنگ غیرقانونی است. آنها دارای حقوق قانونی هستند که به نمایندگان خود در کنگره رجوع کنند و آنها را از مشاهدات خود و عملیات های غیر انساندوستانه ارتش کشورشان در عراق آگاه کنند. شاید از این طریق بتوانند فشار بیشتری بر کنگره وارد آورند و کنگره را وادار کنند به دولت فشار آورد و به این ترتیب بتوانند به برخی خواسته های خود دسترسی پیدا کنند.