جنگ روانی و لزوم تقویت دیپلماسی افکار عمومی

به طورکلی تاثیرگذاری بر افکار عمومی را در شکل منفی آن ، جنگ روانی می خوانند که در این فرآیند رسانه ها ابزار اساسی محسوب می شوند.

کد خبر: ۱۳۰۷۰۹

رسانه ها ابزار حساسی هستند که می توانند کاربردهای متعدد و حتی متعارضی داشته باشند، هم می توانند مانند یک سلاح در خدمت جنگ عمل کنند و هم می توانند به ابزاری برای کمک به حل منازعه ، استقرار و تحکیم صلح تبدیل شوند.
بر همین اساس طرح حمله امریکا به ایران چند وقتی است در محافل رسانه ای مطرح شده و هرچند کاخ سفید این شایعات را رد کرده است ، اما باز هم برخی از مقامهای امریکایی و اسرائیلی در ادامه جنگ روانی خود علیه ایران ، گزینه نظامی را راهی به زعم خود برای توقف فعالیت های هسته ای صلح آمیز تهران و قدرت روزافزون ایران در منطقه عنوان می کنند.
پیشبرد اهداف امریکا در برابر ایران اگرچه از چشم انداز حمله نظامی به مراکز حساس نیز محل بررسی است ، اما دستیابی به خواسته ها با جنگ روانی در ابتدای اولویت های امریکا است. جنگ روانی که بخش مهمی از فعالیت های سیاسی ، نظامی ، اقتصادی ، اجتماعی و تبلیغاتی کشورهای غربی را تشکیل می دهد، این روزها یکی از ابزارهای گره گشا برای امریکا محسوب می شود. این جنگ روانی که هدف مهم آن تخریب ، تضعیف روحیه حریف و تغییر در نگرش و تصمیم آنهاست به دلیل ناتوانی سیاسی کشورهای غربی در مقابل ایران و مخرب بودن تبعات حمله نظامی اتخاذ شده است .سفرهای دیپلماتیک به کشورهای عربی و استقرار موشکهای تدافعی و تضمین های حمایتی از کشتیهای نفتی ، دستگیری دیپلمات های ایرانی در اربیل به همراه اعمال فشار به مقامهای عراقی برای تجدید نظر در مناسباتشان با ایران برای وادار کردن تهران به توقف برنامه های بازدارندگی از جمله برنامه هسته ای تلقی می شود.
هدف از ایجاد جنگ روانی ، توجیه و اغنای افکار عمومی جهانی و منطقه بویژه (اعراب) برای پشتوانه ساختن حمایت آنها از امریکا و متحدانش است. در این سطح از تبلیغات ، ایالات متحده با توسل به ادبیات سیاسی رایج جهانی ، درصدد است افکار عمومی داخلی و خارجی را با خود همراه کند تا در صورت وقوع هر نوع اقدام قهری ، حمایت کشورهای مختلف را در اعمال منطقه ای علیه ایران جلب کند.
اگرچه همه جنگهای روانی منتهی به مبارزه فیزیکی نمی شود؛ اما از آنجا که جنگ روانی مقدمه اقدامات سخت افزارانه است ، بنابراین نباید بسادگی به آن نگریست. دولت امریکا شورای امنیت و قطعنامه 1737را مانند تیر در چله کمان در اختیار دارد و فقط نیازمند جلب افکار عمومی کشورهای مخالف و بی طرف در عرصه منطقه ای و بین المللی است ، از این رو نباید به جنگ روانی راه اندازی شده ، اجازه پویایی داد و باید با هوشیاری به اطلاع رسانی صحیح و مقابله با جنگ روانی موجود پرداخت و دیپلماسی افکارعمومی را قوت بخشید.
از سوی دیگر فعال شدن دستگاه دیپلماسی خارجی و دست یازی به همکاری های منطقه ای با فرصت های اقتصادی و کشاندن فضاها از بعد سیاسی و نظامی به اقتصادی ، بهترین وسیله برای خنثی کردن طرحهای تفرقه افکنانه امریکا و متحدانش است.