مدیریت بیوتکنولوژی

امروزه نقش فناوری در فرآیند توسعه به طور کامل روشن و غیرقابل انکار است. آنچنان که فناوری زیربنای توسعه است و به طور طبیعی توسعه فناوری نیز موضوعی تصادفی نیست ؛ بلکه نیاز به یک برنامه ریزی و تدوین سیاست های واقع بینانه و راهبردی دارد.

کد خبر: ۱۲۴۹۴۰

از این رو در برنامه ریزی های کلان توسعه ، باید ملاحظات علمی و تکنولوژیکی را به طور کامل در نظر گرفت. نتیجه های چنین ملاحظاتی در بسیاری از کشورهای توسعه یافته صنعتی قابل مشاهده است ؛ اما دستیابی به توسعه فناوری بدون اراده و تعهد عملی مدیریت کلان و سیاسی جامعه امکان پذیر نیست.
توسعه فناوری های نوین ازجمله بیوتکنولوژی نیز از این قاعده جدا نیستند. بیوتکنولوژی ابزار مناسب و قدرتمندی برای دستیابی به توسعه پایدار است. ضمن دستیابی به این فناوری علاوه بر ثبات علمی و اقتصادی کشور ، اهرم قدرت را برای چانه زنی های سیاسی ، نفوذ و قدرت درمیان کشورها به دست خواهیم آورد. پژوهش به عنوان سرچشمه زاینده علم و فناوری با سرعت هر چه بیشتر اقتصاد و برتری جویی کشورهای پیشرفته را به جلو می برد. به یقین مدیریت پژوهش ها از عوامل مهم و موثر در پیشبرد اهداف علمی کشورهای پیشرفته است.
به علت محدود بودن مراکز تحقیقاتی و پژوهش فعال کشور در زمینه بیوتکنولوژی ، پژوهشگران فعال در دانشگاه ها نیز در این شاخه علمی معدود هستند. با توجه به این که فعالیت تحقیقاتی و پژوهشی در رشته بیوتکنولوژی به گونه ای است که شاخه های مختلفی ازجمله پزشکی ، کشاورزی و صنعت را شامل می شود و گستره وسیعی دارد ، کار گروهی نتیجه بخش تر و موثرتر است.
در ضمن برای رسیدن به نتیجه مطلوب صرف زمان کمتری را می طلبد. با بررسی پیشرفت علوم می توان دریافت که دیگر دوره موفقیت های فردی در زمینه علمی در حال کمرنگ شدن است ؛ زیرا با گسترش تکنولوژیکی و عمیق تر شدن تحقیقات علمی در برخی از طرحها مانند نقشه خوانی ژنوم انسانی که به وسیله چندین کشور و هزاران دانشمند و پژوهشگر انجام گرفت ، ردپایی از شخص خاصی دیده نمی شود ، بلکه این طرح نتیجه زحمات هزاران نفر در طی چند سال بوده است ، اینجاست که ضرورت مدیریت در بیوتکنولوژی احساس می شود ؛ زیرا کنترل ، هدایت و هماهنگی و تمرکز این افراد در کشورهای مختلف تنها با یک مدیریت سازمان یافته امکان پذیر است.
نکته آخر این که ، مدیریت علمی کشور نباید به امید برنامه ریزی ها و سیاست های کلان مدیران سیاسی کشور باشد. اکنون زمانی است که اگر نتوان بیوتکنولوژی را مدیریت کرد ، فرصتها و امیدها را از دست خواهیم داد. پس نباید در انتظار مدیران ارشد و سیاستگذاران کلان باقی ماند ، در ضمن باید فرهنگ کار گروهی در میان فعالان این فناوری نوین گسترش یابد.