رقابت رنگ‌ها در انتخابات

حزب لیبرال دموکرات: رنگ نارنجی
رنگ نارنجی، نماد حزب لیبرال دموکرات و طرفداران آن محسوب می‌شود. رنگ نارنجی تلفیقی از دو رنگ زرد و قرمز است. جالب است بدانید حزب لیبرال دموکرات، تلفیق و ترکیبی از دو جریان لیبرال و سوسیال‌دموکرات است.
رنگ زرد نماد لیبرال‌ها محسوب می‌شود و رنگ قرمز نیز نماد سوسیال‌دموکرات‌ها. سوسیال‌دموکرات‌ها نیز به دلیل ریشه‌های مشترکی که با حزب کارگر حتی بعد از جدایی رسمی از این حزب داشته‌اند، به همان رنگ قرمز به‌عنوان نماد خود پایبند هستند.
هم‌اکنون حزب لیبرال دموکرات مخالف سرسخت خروج انگلیس در اتحادیه اروپاست. این حزب مطابق آخرین نظرسنجی‌ها، از حدود 12 درصد محبوبیت نزد رأی‌دهندگان انگلیسی برخوردار است.
این حزب سعی دارد در صورت حضور در دولت ائتلافی آینده (درصورتی‌که بتواند همراه حزب کارگر در رأس معادلات سیاسی لندن حاضر شود) برگزاری همه‌پرسی دوباره بر سر برگزیت را در دستور کار خود قرار دهد.

حزب محیط زیست، رنگ سبز
علاوه‌بر این چهار حزب اصلی، احزابی مانند حزب سبز در انگلیس، به دلیل تعلق‌خاطر خود به حوزه محیط‌زیست، با نماد رنگ سبز شناخته می‌شوند. دقیقا مانند احزاب سبز در سراسر اروپا و دنیا. همچنین برخی احزاب انگلیسی که ظهور و فعالیتی کوتاه‌مدت داشته‌اند نیز در همان مدت محدود از نمادی رنگین برای معرفی خود استفاده کرده‌اند. به‌عنوان‌ مثال حزب طرفدار رفراندوم در انگلیس که دهه 1990 فعالیت داشت، رنگ صورتی را نماد خود می‌دانست. درهرحال، در میان منازعات سیاسی احزاب انگلیسی در انتخابات سراسری پیش رو، شاهد به گردش درآمدن رنگ‌ها و نمادهای رنگین در فضای سیاسی و اجتماعی این کشور، از تجمع‌های انتخاباتی تا منازعات داخلی خواهیم بود. رنگ‌هایی که حتی پس از برگزاری انتخابات نیز به‌عنوان نمادهای احزاب اصلی و فرعی انگلیس باقی خواهند ماند.

حزب کارگر: رنگ قرمز
حزب کارگر، اصلی‌ترین حزب و جریان اپوزیسیون دولت فعلی انگلیس را تشکیل می‌دهد. جرمی کوربین، رهبر این حزب طی سال‌های گذشته، نسبت به سران قبلی این حزب مانند تونی بلر و گوردون براون مواضع نسبتا متفاوتی را ابراز کرده است. قرمز، رنگی است که طرفداران حزب کارگر به آن علاقه زیادی دارند و این رنگ را نماد حزب متبوع خود می‌دانند. شبکه سی ان ان در خصوص چرایی انتخاب رنگ قرمز به‌عنوان نماد حزب کارگر می‌نویسد: «به‌طورکلی، رنگ قرمز نماد اتحادیه‌های کارگری و جریان‌های سوسیال‌دموکرات است. این رنگ، به صورتی گسترده برخاسته از ارزش‌های کارگری و چپگرایانه است. رنگ قرمز از زمان وقوع انقلاب فرانسه، نماد خون کارگرانی است که در مبارزه با زورگویی و ظلم کارفرمایان خود و به دلیل ایستادگی در برابر آنها (و اعتراض در برابر نظام سرمایه‌داری) جان خود را از دست داده‌اند. نماد «گل سرخ» که کوربین و دیگر مقامات حزب کارگر انگلیس همواره از آن استفاده می‌کنند نیز ریشه در همین نگاه تاریخی دارد. از ابتدای قرن بیستم، رنگ قرمز نه‌تنها نماد حزب کارگر انگلیس، بلکه نماد احزاب کارگر و چپگرا در دیگر کشورها بوده است.»

حزب محافظه‌کار: رنگ آبی
حزب محافظه‌کار به رهبری بوریس جانسون نسبت به دیگر احزاب انگلیس از وضعیت بهتری در نظرسنجی‌ها برخوردار است. میانگین آخرین نظرسنجی‌ها در انگلیس نشان می‌دهد این حزب با کسب حدود 42 درصد آرا، از برتری 9 درصدی نسبت به حزب کارگر( با کسب 33 درصد آرا) برخوردار است. این حزب فعلا طرفدار برگزیت نرم یا خروج همراه با توافق صورت گرفته میان جانسون و سران اتحادیه اروپاست. سران و طرفداران حزب محافظه‌کار، بیشتر رنگ آبی را نماد انتخاباتی و حزبی خود قلمداد می‌کنند. البته حزب محافظه‌کار برای نشان دادن تعلق‌خاطر خود به انگلیس سعی کرده است از تلفیق سه رنگ آبی،قرمز و سفید(رنگ‌های به کار رفته در پرچم این کشور) به‌عنوان نماد حزبی خود استفاده کند. با این حال، رنگ آبی اصلی‌ترین نماد حزب محافظه‌کار محسوب می‌شود. رنگ آبی به‌طورکلی در حوزه تبلیغات سیاسی و انتخاباتی، نماد ثروت ومحافظه‌کاری است.

حزب برگزیت: رنگ سیاه‌وسفید
حزب برگزیت که طرفدار خروج سخت از اتحادیه اروپاست، بیشترین قرابت فکری و سیاسی را به دونالد ترامپ رئیس‌جمهور ایالات‌متحده آمریکا و کاخ سفید دارد. نکته جالب‌توجه این‌که ترامپ نیز طرفدار تحقق برگزیت سخت و عدم توافق لندن -بروکسل باهدف تسلط تجاری و اقتصادی واشنگتن بر لندن است. رنگ سیاه ( با تلفیقی از رنگ سفید) رنگ نمادین حزب برگزیت محسوب می‌شود. در اروپا و غرب، معمولا رنگ سیاه نماد آنارشیسم و فاشیسم محسوب‌می‌شود. رویکرد اجتماعی و سیاسی حزب برگزیت در انگلیس نیز دقیقا بر مبنای همین دو رویکرد و نگاه کلان شکل‌گرفته است. تعلق‌خاطر فاشیست‌ها به رنگ سیاه، در جامعه انگلیس نیز کاملا مسبوق به سابقه بوده است. در بین سال‌های 1920 تا 1930 میلادی، از طرفداران فاشیسم در انگلیس، تحت عنوان سیاه پوشان یاد می‌شد.

زهرا ساختمانیان

بین‌الملل