اگر هزار وعده خوبان یکی وفا بکند

این اتفاق تقریبا در همه دولت‌ها، در بیشتر روسای جمهوری و در دوره‌های مختلف مجلس شورای اسلامی و شورای شهر حتی در دستگاه‌ها، سازمان‌ها و نهادهای مختلف دیده می‌شود.
وعده‌ها نیز جنس‌های مختلفی دارد؛ از اقتصاد گرفته تا موضوعات سیاسی و اجتماعی و زیست‌محیطی.
اگر همه این قول‌ها و وعده و وعیدها روی هم جمع و در جامعه‌ای پیاده می‌شد شک ندارم اکنون در مدینه فاضله افلاطون زندگی می‌کردیم که همه مردم درآن در آرامش بودند و به اصطلاح «همه‌چیز آرومه» را همه جا می‌شنیدیم و دیگر مردم دغدغه حقوق شهروندی نداشتند.
اگر آن مدینه فاضله برپا می‌شد آن وقت همه‌مان لذت می‌بردیم از این که دیگر این همه آمار نگران کننده در حوزه‌های مختلف
نمی‌شنویم.
اما متــــــــــــــاسفانه واقعیت چیز دیگــــــــــری است. بسیاری از این وعـــــده‌ها جامـــــه عمل نپوشیده‌ و بیشتـــــر در حـــــد حــرف باقی‌مانده یا در کمــــال تعجـــب برعکس عمل شده‌اند.
یکی از نگرانی‌های امروز جامعه جهانی و ازجمله کشورمان، داشتن محیط‌زیست سالم و پاک است که به هیچ وجه نباید با آن بازی سیاسی کرد.
سیاسی بازی با محیط‌زیست می‌تواند بسیار خطرناک باشد. اگر درحوزه حفاظت از محیط زیست قولی به مردم داده شود و به آن عمل نشود، مثل همه زمان‌هایی که وعده‌ای داده می‌شود و بلاتکلیف می‌ماند، به اعتماد عمومی لطمه می‌زند.
اعتماد عمومی، مهم‌ترین سرمایه هر جامعه‌ای است. وقتی بدقولی اتفاق می‌افتد این سرمایه مخدوش می‌شود و همراه با کاهش اعتماد اجتماعی، مشارکت اجتماعی نیز سیر نزولی می‌گیرد.
سرمایه اجتماعی برای توسعه هرکشوری ضروری است و نمی‌شود ادعا کرد بدون مشارکت مردم می‌توان امورات را اداره کرد. پس انتظار می‌رود به منظور حفظ و پاسداشت این سرمایه به قول‌هایی که به مردم داده می‌شود بیش از این بها داده شود.
همچنین انتظار داریم مسؤولان کشور از جمله روسای جمهور که با رای مستقیم مردم انتخاب می‌شوند در زمینه شعارها و وعده‌های خود حساسیت بیشتری به خرج دهند و هشیار باشند که بد قولی آنها به کل کشور لطمه می‌زند، لطمه‌ای که جبران آن کاری بس دشوار خواهد بود.

حسن موسوی چلک

رئیس انجمن مددکاری اجتماعی