جای‌خالی سازمان‌های مردم‌نهاد

البته روال رایج در کشور ما نیز این است که در مناسبت‌های گوناگون، شهرداری‌های شهرهای مختلف به‌خصوص کلانشهرها با استفاده از روش‌هایی مثل نصب بیلبورد، یا آذین‌بندی اقداماتی در این زمینه انجام می‌دهند. اما با نگاهی به این کارها می‌توان گفت ظرفیت‌هایی در کلانشهرهای ما برای نشاط اجتماعی به بهانه مناسبت‌های خاص وجود دارد که تا‌کنون کمتر به آن توجه شده است.
در این باره می‌توان به کمبود محل‌هایی ویژه دور هم جمع شدن شهروندان برای برگزاری رویدادهایی مثل جشنواره‌های خیریه در کلانشهرهای ما اشاره کرد. این در حالی است که اگر مدیران شهری در ایامی مثل ماه مبارک رمضان مثلا در بوستان‌های بزرگ شهرها مکان‌هایی را برای برگزاری این رویدادها تدارک ببینند، هم حال و هوای این ایام در شهر جاری می‌شود و هم عواید حاصل از این برنامه‌ها گرهی کوچک از مشکلات نیازمندان باز خواهد کرد. همچنین مسؤولان مدیریت شهری کلانشهرهای کشور می‌توانند در این ایام، نمایشگاه‌هایی را برای عرضه تولیدات فرهنگی و هنری مناسبتی در سطح شهر برپا و با اجرای برنامه‌های هنری مردم را با آیین‌ها و مناسک ماه‌رمضان بیشتر آشنا کنند.
البته به نظر می‌رسد مدیریت شهری کلانشهرهای ما در مجموع این تلاش را دارند که در مناسبت‌هایی خاص مثل رمضان و نوروز شهر حس و حال خوبی داشته باشد. اما این طور احساس می‌شود که در گذشته بیشتر این برنامه‌ها در سطح کلانشهرهای ما اجرا می‌شد و امروز کمتر شده است که شاید این اتفاق بی‌ارتباط با مشکلات اقتصادی امروز کشور و کاهش منابع مالی شهرداری‌ها نباشد.
اما بهتر است شهرداری در صورتی که کمبود منابع دارند، در این شرایط برای برگزاری این برنامه‌ها از خود مردم استفاده کنند. مثلا مدیریت این رویدادها را به سازمان‌های مردم‌نهاد، اتحادیه‌های صنفی و شورایاری‌های محلات واگذار کنند و با کمک این تشکل‌های مردمی بتواند ضعف مالی خود را در اجرای طراحی محیطی و برگزاری برنامه‌های فرهنگی و هنری در مناسبت‌های خاص جبران کنند.

دکتر مجید صفاری‌نیا روان‌شناس اجتماعی