شکست فوتبال تعجب آور نبود

: فوتبال ایران سال خوبی را پشت سر نگذاشت. ماجرا از جام جهانی آغاز و با اتفاقات نوجوانان و جوانان آسیا و فوتبال بازیهای آسیایی کامل شد.

کد خبر: ۱۱۹۵۸۰

برخی افراد در این شرایط به دم دستی ترین فرد یعنی سرمربی حمله می کنند و او را مقصر می دانند ، در حالی که اگر منصف باشیم ، فقط به او یک سهم می دهیم چون واقعا او بخش کوچکی از دلیل بزرگ این ناکامی بود. فوتبال برای نتیجه گیری نیازمند برنامه ریزی دقیق و مدیریت موفق است . آیا فوتبال ما در ماههای اخیر آرامش لازم را برای مدیریت بر این تیم داشته است؛ انتخاب 3 بازیکن بالای 23 سال برای تیمی که به بازیهای آسیایی می رود ، جزو حیاتی ترین تصمیم هاست . باید دید سیموئز چقدر در این مورد آزادی عمل داشت و بازیکنانی که می خواست به او سپرده شد یا خیر؛ وقتی تیمی با ساختار شکننده در تورنمنتی مهم حضور می یابد ، هر لحظه امکان شکست آن وجود دارد و در این شکست مسائل بیرونی و تشکیلاتی بیش از مسائل فنی دخیل و اثرگذار است. با این دید ، باید گفت شکست مقابل قطر متاثرکننده بود اما شگفت آور نبود. اگرچه تیم سیموئز حرفی برای گفتن نداشت ، در خط دفاعی آنقدر ضعیف بود که حتی مهاجمان هندی و هنگ کنگی هم به کانال های دفاعی تیم نفوذ می کردند و در خط حمله 2 مهاجم زیاده خواه داشت که اصرار زیادی به بازی انفرادی داشتند و اصلا تمایلی به بازی تیمی نشان نمی دادند و اگرچه تنها نکته مثبت این تیم عادل کلاه کج (نه به دلیل گل مدال آورش بلکه به سبب جنگندگی و در خدمت تیم بودن) بود اما با همه این اوصاف باید نگاهی چند بعدی به موضوع ناکامی تیم بیندازیم و بعد درباره تیم و کادر فنی اظهار نظر کنیم . در برداشت منصفانه باید گفت تیم بدون برنامه ریزی درست و مناسب از سوی فدراسیون گذشته و نبود آرامش برای ارائه برنامه درست و پشتوانه ای توسط فدراسیون موقت ، بخوبی از سوی مدیران فوتبال پشتیبانی و حمایت نشد و اگر لطف خدا نمی بود ، الان مدال برنز روی سینه چینی ها یا کره ای ها نشسته بود. طراحی مدیریتی تیم (خارج از چارچوب زمینی) به هر دلیلی انجام نشده بود یا بدرستی صورت نگرفته بود. بازیکنان تیم آن طور که کادر فنی می خواست جذب نشده بودند و بحث تعلیق و تاخیر پرواز تیم ناخواسته در روحیه بازیکنان تاثیر گذاشت تا تیم ایران یک تیم کاملا معمولی باشد. این تیم شاید با وجود بازیکنی مانند جواد نکونام هم به قهرمانی نمی رسید اما اگر مقدمات حضور وی در دوحه فراهم می شد ، تیم ما در میانه میدان فرماندهی پیدا می کرد که هم بازیکنان ایران و هم بازیکنان حریف از او حساب می بردند و آن گاه شاید برهانی یا اولادی از تکروی های عذاب آورشان دست بر می داشتند. اتفاقات جام جهانی افسانه نبود. بازیهای آسیایی هم حقیقت داشت . هر کدام از این 2 رویداد مهم که با نمایش کم فروغ ما به پایان رسید ، می تواند برای درس گرفتن کافی باشد. فوتبال ، آرامش ، برنامه و مدیران برنامه ریز و قدرتمند و همین طور لیگی منظم می خواهد تا در تورنمنت های معتبر منتظر معجزه و درخشش انفرادی بازیکنان و یاری شانس نماند. فوتبال ما آنقدر قدرتمند هست که بدون اتفاقات غیرمترقبه هم قهرمان شود.