داستان خزان

اکسین از تحریک‌کننده‌های رشد است و اتیلن از بازدارنده‌های آن. اکسین معروف است به هورمون رشد و اتیلن معروف به هورمون پیری یا مرگ.

در برگ‌های جوان همیشه اکسین از برگ به سمت دمبرگ ترشح می‌شود و نمی‌گذارد سلول‌های لایه جدا کننده‌ای که در محل اتصال برگ و شاخه هستند به اتیلن حساس شوند و بریزند.

در واقع ترشح اکسین در برگ‌های جوان مانع ریزش برگ می‌شود. همان اتفاقی که در بهار و تابستان شاهدش هستیم. اما در پاییز چه؟ در این فصل حرکت اکسین از برگ به سمت دمبرگ متوقف می‌شود. اکسین که کاهش پیدا کند مقدار اتیلن افزایش می‌یابد.

در این حالت یک سری آنزیم‌هایی فعال می‌شوند، سلول‌های محل اتصال برگ و شاخه را هضم و حذف می‌کنند، برگ فقط به مویی بند می‌شود و با وزش کوچک‌ترین باد پاییزی می‌ریزد.

ما هم مثل همین برگیم و خصلت‌های خوب و بدمان مثل این دو هورمون، مدام در کشاکش با یکدیگرند. باید حواسمان باشد صفات خوب را که رشد‌دهنده‌اند همیشه میزان‌شان را بالا نگه داریم تا صفات ناپسند که موجب زوال و مرگند، فرصت بروز پیدا نکنند تا اتصال برگ به درخت برقرار باشد و آن لایه جداکننده تشکیل نشود. این خود ماییم که تعیین می‌کنیم مصداق الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ باشیم یا أُولئِک کالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ.

یادمان باشد داستان خزان را.