کافه داری به سبک هنرمندان

اما کافه به معنای عمومی به محلی گفته می‌شود که افراد به دلخواه خود تنها یا با دوستان و همقطارانشان برای صرف چای یا قهوه و... در آن حضور پیدا می‌کنند.

کافه یا همان کافی‌شاپ، امروزه در بسیاری از کشورهای جهان هویت برخی شهرها را مشخص می‌کند و نام آنها را بر سر زبان‌ها می‌اندازد. در بسیاری از کشورها هم جمع شدن شبانه مردم در کافه‌ها به بخشی عادی از زندگی‌شان بدل شده است.

در ایران هر چند هنوز کافه رفتن اتفاقی همه‌گیر نشده و حتی در پایتخت هم به یک تفریح یا دورهمی همگانی بدل نشده، تعداد کافه‌ها روز به روز در حال افزایش است.

بخش عمده‌ای از این کافه‌ها را کسانی تاسیس می‌کنند که شغل دیگری دارند و مشتاق هستند کنار شغل اصلی‌شان کافه‌داری هم کنند یا بهتر بگوییم عنوان داشتن کافه را هم کنار نام خود داشته باشند.

البته برخی از آنها هم سراغ تاسیس باشگاه‌های ورزشی و زیبایی یا رستوران می‌روند. این قشر که عمدتا از بازیگران، خوانندگان و ورزشکاران تشکیل شده است، در گوشه و کنار شهر و البته عمدتا در شمال و مرکز شهر، کافه افتتاح کرده و در تلاش است کلکسیون شهرت خود را روز به روز کامل‌تر کند.

بتازگی یکی از هنرمندان، کافه‌داری را وارد فاز تازه‌ای هم کرده است. صابر ابر، بازیگر سینما و تئاتر یک کافه‌ـ کتابخانه تاسیس کرده است که مخاطبان می‌توانند یک بار وارد آن شوند و برای دفعات بعد باید حق عضویت فصلی بپردازند. این اتفاق را همکارانمان در گزارشی که در همین صفحه منتشر شده، بررسی کرده‌اند.

اما نکته مهم این است چنین پدیده‌هایی در اصل الگویی غیر ایرانی دارد. الگویی که اگر قرار است وارد ایران شود، علاوه بر هماهنگ شدن با فرهنگ ایرانی به موضوع مهم دیگری هم نیاز دارد. هر طرحی صرف خوب بودن نمی‌تواند با اجرایی ضعیف عملی
شود.

اجرای یک ایده خوب درست به اندازه داشتن خود ایده مهم است، حالا ایده ایرانی باشد یا از دیگر نقاط جهان الگو‌برداری شده باشد هم چندان مهم نیست مهم این است اگر قرار است چنین پاتوقی شکل بگیرد، این نکته لحاظ شود که مخاطب آن چه کسانی هستند و این کافه‌ها قرار است چه چیزی برای ارائه به مخاطبان خود داشته باشند و در اجرای ایده‌ها به نگاه و نظر نیاز مخاطبان وطنی و تاثیر کارکرد ایده‌ها توجه شود.

زینب مرتضایی‌فرد

روزنامه نگار