جای خالی هدفمندی در حمایت از محیط‌زیست

بانوی حامی محیط‌زیست ایران تاکید می‌کند: اگر به جای پرداخت یارانه نقدی به مردم، یارانه یک ماه هر فرد به یک حساب مخصوص برای طرح‌های زیست‌محیطی هر استان واریز می‌شد، هزینه سرمایه‌گذاری مورد نیاز برای احداث واحدهای بازیافت تمام شهرهای ایران تامین می‌شد.

«اگر با هدف کسب سود وارد این عرصه می‌شوید، راه اشتباهی را آمده‌اید»؛ شیرزادی این جمله را با قاطعیت مطرح می‌کند و به ما می‌گوید: هدف غایی از اجرای پروژه بازیافت پسماند، نجات محیط‌زیست است. محیط‌زیست وارداتی نیست و با پول نفت نمی‌توان محیط‌زیست را جایگزین کرد، بلکه سرمایه بی نظیری است که در صورت از دست رفتن با هیچ پولی و هیچ روشی نمی‌توان آن را احیا کرد.

وی معتقد است: سایت‌های بازیافت پسماند اگر بتوانند خرج خود را در بیاورند پروژه‌های موفقی محسوب می‌شوند. این حرکت از بعد زیست‌محیطی ابعاد گسترده و ارزشمندی دارد که در کشورهای توسعه یافته تحت حمایت همه‌جانبه دولت و برنامه‌ریزی درست اجرا می‌شود. زمین امانت آیندگان در نزد ماست، امانتی با ارزش که باید سالم و بی‌کم و کسر آن را به نسل بعدی تحویل بدهیم، در غیر این‌صورت در حق آنها خیانت کرده‌ایم.

بانوی کرمانشاهی خرد جمعی را برای مدیریت یک کشور یک ضرورت می‌داند و بر این باور است که نهاد‌های مختلف با برخورداری از خرد‌جمعی، می‌توانند تصمیمات آینده‌نگرانه را عملیاتی کرده و مشکل پسماند را از یک معضل به یک فرصت تبدیل کنند. او مشکلات خود را در مسیر نجات زمین از طریق مدیریت پسماند، به صورت مکتوب به دولت تحویل داده و به خرد‌جمعی مدیران ارشد دولتی برای حمایت از این کار امیدوار است.