روزهای درخشان کوتینیو در سلسائو

وقتی گزارشگر فیفا در پایان بازی با کاستاریکا در مورد آن جمله روی دستش از او سوال کرد، این‌طور جواب داد: تسلیم نشدن و ادامه دادن دقیقا همان چیزی است که درون من وجود دارد. این بازی سند تائیدی بر این باور شخصی و درونی بود.

پسری که در سطح باشگاهی در تیمی همچون بارسلونا می‌درخشد و این روزها هم در میان انبوهی از ستاره‌های برزیل نامش به تنهایی می‌درخشد، راه طولانی را برای رسیدن به این نقطه طی کرد. وقتی در سال 2008 و در 16 سالگی واسکو دوگاما برزیل را ترک کرد و به اینتر آمد، در سرش کلی آرزو و رویا داشت برای رسیدن به قله موفقیت در قاره سبز. اما او در شهر مد و لباس جهان به موفقیتی نرسید و مجبور شد یه فصل به طور قرضی برای اسپانیول بازی کند. تا این‌که سال 2013 ورق برگشت و با امضای قراردادی به لیورپول پیوست. گرچه آنفیلد سکوی پرتاب کوتینیو بود، اما نتوانست حضور او در ترکیب تیم ملی برزیل در جام جهانی 2014 را تضمین کند. در آن روزها، این نیمار بود که به ستاره اصلی سلسائو تبدیل شده بود.

اما در روسیه جریان کاملا عوض شد. در روزهایی که نیمار کم از بند مصدومیت چند ماه گذشته خود آزاد می‌شود، کوتینیو به عصای دست تیته تبدیل شده است. شادی زاید‌الوصفی که کوتینیو بعد از گل دقایق پایانی بازی مقابل کاستاریکا وارد دروازه کیلور ناواس کرد، نشان داد که که برخلاف خجالتی بودن مقابل دوربین‌های تلویزیونی روحیه‌ای جنگنده برای ادامه موفقیت در جام دارد.

او در پایان بازی با کاستاریکا برای دومین بار به عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شد، اما چند روز پیش در اظهارنظری نشان داد که کسب این موفقیت‌های فردی زیاد برایش اهمیت ندارد.

وقتی خبرنگاری از او پرسید که آیا خود را یکی از بهترین بازیکنان جهان می‌داند، جواب داد: واقعا به خودم زیاد فکر نمی‌کنم. ترجیح می‌دهم دیگران در مورد من نظر بدهند. من فقط روی تمرین کردن، آماده شدن و انجام بهترین بازی‌ها برای سلسائو تمرکز کرده‌ام. پیروزی مقابل کاستاریکا نشان داد که برزیل و مردم فوتبال دوستش هنوز می‌توانند به رویا‌پردازی خود در بزرگ‌ترین جشنواره فوتبالی جهان ادامه دهند. اما آنچه که بیش از همه مشخص است این که کوتینیو می‌خواهد همچنان در روسیه بدرخشد.

حسین خلیلی

روزنامه‌نگار