ابریشم‌بافی؛ هنری پرسود اما مهجور

در واقع هنر و صنعت ابریشم بافی از حدود یک قرن پیش در مناطق شرق استان گلستان و متناسب با ویژگی‌های اقلیمی بویژه در شهرستان‌های رامیان، مینودشت و کلاله راه‌اندازی شده و به فعالیت خود ادامه می‌دهد.

تهیه و تولید پارچه‌های ابریشمی مستلزم طی مراحل مختلف از جمله نوغان‌داری و نگهداری از تخم ابریشم جهت تولید پیله است. در بین صنایع دستی روستاییان این استان، ابریشم بافی جایگاه ویژه‌ای به خود اختصاص داده است و معمولا به همان شیوه سنتی خود انجام می‌شود و زنان بیش از مردان به کار نوغان‌داری و ابریشم‌بافی می‌پردازند. انواع دست‌بافته‌های سنتی ابریشمی عبارتند از انواع شال و روسری، انواع چادرشب،انواع دستمال، انواع روسری و…

روستاهای شهرستان مینودشت یکی از قطب‌های اصلی تولید ابریشم است، اما افسوس که اوضاع اقتصادی این مردم تعریفی ندارد و اغلب مردان بیکار و یا دارای شغل‌های فصلی هستند و زنان با ابریشم‌بافی بار زندگی را به دوش گرفته‌اند. بهار که می‌شود و اردیبهشت که سر می‌زند کرم‌های ابریشم به دنیا می‌آیند تا بزرگ شوند و پروانه شوند، اما در پیله تنهایی خویش در این حسرت می‌مانند و عجیب است که زنان ابریشم‌کار هم به امید روزهای بهتر پارچه و لباس‌های نفیس می‌بافند، اما به دلیل تولید خانگی و اندک، فروش‌شان کم است و به همین دلیل است که ابریشم‌بافی شغلی ناپایدار و فصلی است. زنان ابریشم‌باف در این روستاها نیازمند کارگاه هستند تا بتوانند کارشان را رونق دهند.