چراغ سحرخوانی همچنان روشن است

در گذشته به علت نبود امکاناتی از قبیل برق، تلفن، دستگاه‌های ارتباط جمعی و بویژه خستگی مردم به خاطر کار در شالیزار و فعالیت‌های کشاورزی ممکن بود که عده‌ای، سحر خواب بمانند. بنابراین بعضی از مؤمنان و ریش سفیدان محل با حرکت در کوچه پس کوچه‌های روستاها و فریاد «سحر برخیز»، «سحر برخیز که صبح صادق آمد» و‌... مردم را برای خوردن سحری و روزه گرفتن از خواب بیدار می‌کردند. درواقع این لحظات برای سحرخوان هم لذت‌بخش بود؛ لذت قدم زدن در کوچه باغ‌های تنگ و تاریک روستاها و بیدار کردن مردم برای سحر که سید محرمعلی میربهاری، سحرخوان پیشکسوت مازندرانی آن را غیرقابل توصیف می‌داند. البته اکنون زمانه تغییر کرده و مردم با آمدن تلویزیون، رادیو و تلفن نیاز چندانی به سحرخوانی نمی‌بینند، با این اوصاف همچنان در برخی روستاهای مازندران این آیین رواج دارد. اما میربهاری که به دلیل کهولت سن دیگر قادر به سحرخوانی نیست، به ایرنا می‌گوید چراغ سحرخوانی باید همچون سایر سنت‌های این ماه مبارک روشن بماند و نور آن در دل‌های مردم بتابد و مردم هم باید به حفظ آیین و فرهنگ نیاکان خود ترغیب شوند.

مناجات سحرخوانان بیشتر از سوره فجر، دعاهای مفاتیح‌الجنان، صحیفه سجادیه، اشعار خواجه عبدا... انصاری یا سروده‌های دیگر انتخاب می‌شد و بیشتر آنها بیان طلب بخشش و مغفرت از درگاه الهی بود.

عبدا... هاشم‌پور، کارشناس امور فرهنگی می‌گوید مسئولان در سال‌های اخیر آیین نوروزخوانی را در شهرها و روستاها دوباره احیا کردند که با استقبال خوبی هم مواجه شد و اگر به سحرخوانی هم توجه شود این سنت حسنه به فراموشی سپرده نمی‌شود. فرهاد رزمجو، جامعه‌شناس هم می‌گوید سنت‌ها به ماه خدا رنگ می‌دهند و سحرخوانی در ماه رمضان از جمله آیین‌های مذهبی است و اگرچه در حال فراموشی است و نسل جدید هیچ‌گونه آشنایی با آن ندارند، اما باید در جامعه زنده نگه داشته شود، تا جامعه از قوام و بالندگی بیشتری برخوردار باشد. این کارشناس به نقش رسانه‌ها در زنده نگه داشتن این‌گونه آیین‌ها هم اشاره و خاطرنشان می‌کند که رسانه‌ها می‌توانند و باید مردم را دوباره با آیین‌ها و رسوم ملی و مذهبی آشنا سازند.