سالروز استقلال افغانستان
19 آگوست سال 1919 برای مردم افغانستان روز بسیار با شکوهی است ، چرا که در این روز این کشور استقلال خود را از انگلیس اعلام کرد.
اما تاریخ افغانستان نشان می دهد این کشور هیچ گاه استقلال واقعی را لمس نکرده و در سالهای اخیر استعمار در شکل جدید خود در آنجا رخ عیان کرده است.
پیرمحمد ملازهی ، کارشناسی مسائل آسیا در گفتگو با «جام جم» بر این باور است که رها شدن افغانستان از استعمار جدید در گرو بروز یک عزم منسجم همانند 87 سال پیش است که باعث تبلور استقلال شد. 19 آگوست سالروز استقلال افغانستان از استعمار انگلیس است.
به نظر جنابعالی آیا با گذشت 87 سال از این استقلال ، استعمار جدید در این کشور قابل مشاهده است؛
حقیقت آن است که استقلال افغانستان در سال 1919 که در زمان شاه امان الله خان اتفاق افتاد، در ازای پذیرش قرارداد دیوران از سوی حاکم وقت افغانستان صورت گرفت که طبق این قرارداد، ایالات سرحد و وزیرستان کنونی کماکان در دست انگلیسی ها باقی ماند. در همان زمان این بحث در محافل روشنفکری افغانستان وجود داشت که آیا استقلال افغانستان به صورت کامل حاصل شده است؛ بسیاری با اشاره به قرارداد دیوران آن را ناقص می دانستند. با گذشت زمان و ایجاد در رقابت بین امریکا و روسیه در افغانستان ، تحولات زیادی در این کشور ایجاد شد. واقعیات تاریخی نشان می دهد از سال 1747 یعنی بعد از مرگ نادرشاه ، افغانستان تاکنون ، استقلال واقعی را لمس نکرده است و دلیل آن هم وجود رقابت قدرتهای بزرگ در این کشور بوده است. با وقوع انقلاب مارکسیستی در روسیه ، انگلیس و امریکا گروههای جهادی را علیه روسیه در افغانستان به کار گرفتند. پس از این دوره نیز شاهد درگیری بین گروههای اسلامی هستیم که باعث ایجاد جنگهای طولانی مدت داخلی در افغانستان شد که در سالهای اخیر تاریخ افغانستان شاهد بروز طالبان و حمله امریکا بوده است.پس از 11 سپتامبر و ورود انگلیس به همراه امریکا در افغانستان ، مجددا تاریخ تکرار شد و انگلیسی ها دوباره این کشور را اشغال کردند.
آیا افغانستان برای خروج از وضعیت کنونی اشغال ، نیازمند عزمی همانند آنچه در 87سال پیش اتفاق افتاد، می باشد؛
متاسفانه اراده و عزم جدی همانند آن سالها در افغانستان کنونی وجود ندارد ؛ چراکه تنها بخشی از جامعه به اشغالگران حساسیت دارند. تاجیک ها و بخشی از پشتوها این ذهنیت را ندارند و با حساسیت های دول غربی همسازی می کنند که حزب وحدت اسلامی نیز در این طیف قرار دارد. به هر صورت مانند گذشته نوعی یکپارچگی و انسجام برای قطع دخالت بیگانه در افغانستان ، موجود نیست و با نهادینه شدن این رویه نوعی استعمار جدید شکل خواهد گرفت. استقلال افغانستان با دو گام قابل دستیابی است. نخست این که طالبان موانع خود را تعدیل کند و با دست کشیدن از خشونت ها، در قالب یک حزب سیاسی جدید به یک نوزایی برسد و دوم این که برخی گروهها به این نکته برسند که استقلال واقعی با خروج اشغالگران میسر خواهد شد.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
