بدهکارانی که طلبکار ورزش می‌شوند

در حال حاضر روسای جدید فدراسیون‌های هندبال و تیراندازی به خاطر همین بدهی‌های پیشین با مشکلات جدی روبه‌رو شده‌اند.

در هندبال بدهی سه میلیاردی داخلی و همچنین جریمه‌های مالی به کنفدراسیون آسیا عرصه را بر رحیمی رئیس جدید فدراسیون چنان تنگ کرده بود که شرایط در هندبال غیرقابل تحمل شده است. ابتدا با غیبت رحیمی در فدراسیون زمزمه‌هایی از استعفا به گوش رسید تا این که او بعد از چند ماه و بر اثر فشار طلبکاران، به صورت علنی موضوع استعفایش را اعلام کرد. البته بر کسی پوشیده نیست که این بدهی‌ها از دوره قبل به این فدراسیون تحمیل شده است و بخش اعظم آن مربوط به جام ریاست جمهوری و جریمه‌های زیاد به کنفدراسیون آسیا (به دلیل حضور نیافتن تیم‌های ‌ملی در رقابت‌های آسیایی سال‌های گذشته) است.

این شرایط روسای جدید فدراسیون‌های دیگری همچون تیراندازی (16 میلیارد تومان)، ناشنوایان (800 میلیون تومان) و کاراته (یک میلیارد تومان) را نیز با چالش جدی روبه‌رو کرده است و به نظر می‌رسد معاونت پشتیبانی وزارت ورزش و جوانان تاکنون اقدام عملی برای حل این مشکلات نداشته است.

گاهی بدهی برخی فدراسیون‌ها از بودجه یک ساله آنها نیز بیشتر است. در این بین مشاهده شده یک رئیس فدراسیون بدهی انبوهی به بار آورده و سپس به راحتی از فدراسیون می‌رود و وزارت ورزش هم این روسا را بازخواست نمی‌کند تا برخی سوءمدیریت‌های قبلی، گریبان ورزش ایران را بگیرد. از طرفی تعدادی از این بدهکاران در راس فدراسیون‌های ورزشی هنگام برکناری یا استعفا صحبت از دخالت مجامع بین‌المللی یا تهدید به تعلیق از سوی نهادهای بین‌المللی می‌کنند و از این طریق طلبکار ورزش هم می‌شوند و خود را محق به ماندن در فدراسیون‌های ورزشی می‌دانند.

وزارت ورزش و جوانان، سالانه بودجه‌ای را برای هر فدراسیون‌ با توجه به نوع رشته و فعالیت‌هایش مصوب می‌کند، در نتیجه باید روسای فدراسیون‌ها را در پایان دوران ریاست، برکناری یا استعفای شان، برای صرف این بودجه فرا بخواند و از آنها در مورد اقدامات مالی توضیح بخواهد تا هر رئیس فدراسیونی نتواند بدهی بالا بیاورد و سپس خیلی راحت از آن فدراسیون خداحافظی کند. بنابراین باید نظارتی جدی وجود داشته باشد تا آشکار شود که روسای فدراسیون‌ها پول بیت‌المال را در چه راهی خرج می‌کنند تا بدهی‌های سنگین میلیاردی برای رئیس بعدی به ارث نگذارند.