تیم ملی، نیروی تازه‌نفس ندارد

در تهران دو بازی را در هفته دوم لیگ جهانی بردیم و یک بازی را واگذار کردیم. دو مسابقه‌ای که پیروز شدیم (مقابل آرژانتین و بلژیک) پنج گیمه شد و باید بخشی از آن را به حساب حمایت تماشاگران بگذاریم. اگر این بازی‌ها بیرون از ایران برگزار می‌شد، ممکن بود یک یا هر دو مسابقه را هم واگذار کنیم. به نظرم در تهران زیاد خوب نبودیم.

یکی از مشکلات تیم ایران این است که نیروی جوان به آن تزریق نشده است. بعد از مسابقات المپیک اشاره کردم که حداقل باید پنج یا شش بازیکن جوان به تیم ملی بیایند و تیم تا المپیک بعدی عوض شود. متاسفانه شاهد هستیم همان تیم راهی مسابقات لیگ جهانی شده است. تعجب می‌کنم که بعضی‌ها می‌گویند، تیم ایران جوانگرایی کرده است. این که بازیکن 27 ساله در ترکیب ایران قرار بگیرد، جوانگرایی نیست. ما فقط معنوی‌نژاد را به عنوان بازیکن جوان در تیم ملی داریم. اگر این بازیکنان جوان هم آمده‌اند به خاطر آسیب‌دیدگی یا بازنشستگی یکی دو بازیکن بوده است. در واقع تغییرات در ایران اجباری بوده است.

در تیم ایران نیروی جوان و با انگیزه کم دیده می‌شود، اما تیم‌های ایتالیا، فرانسه، آمریکا و روسیه و تمام تیم‌ها بازیکن جوان دارند. آنها گرسنه بازی‌اند و دنبال این هستند که خودی نشان بدهند. بازیکنان جوان اشباع نیستند و برای دو سه سال آینده دنبال هدفشان هستند.

تیم ملی در خانه خودش یک امتیاز ویژه به اسم حمایت تماشاگر دارد که این امتیاز را کشورهایی مثل بلژیک ندارند، اما ایران نیروی تازه نفس و پرانرژی کم دارد. با این شرایط، هرچه زودتر به داد تیم ملی برسند، بهتر است. برای تیم‌های دیگر، لیگ جهانی بازی تدارکاتی برای المپیک به شمار می‌آید که اگر نتیجه را هم در لیگ جهانی واگذار کنند، عده‌ای از بازیکنان جوان را محک می‌زنند. فدراسیون می‌خواهد هرچه را که سر راه تیم ملی است، شکست بدهد و جلو برود.

خسرو ابراهیم

کارشناس والیبال