حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
درگذشت ادیب و عارف بزرگ ایرانی «عطار نیشابوری»
شیخ فریدالدین محمد بن ابراهیم عطار نیشابوری که یکی از بزرگان و پیشوایان و گویندگان مذهب عرفان است در سال 513 ق در نیشابور به دنیا آمد.
از اخبار و قراین چنین به دست می آید که عطار عمر درازی داشته و شاید به حدود صد سال یا بیشتر رسیده است. وی روزگار جوانی را با تحصیل معارف و خدمت مشایخ و تهذیب نفس و کسب علم گذراند و در خدمت مجدالدین بغدادی شاگرد نجم الدین کبری به کسب مقامات پرداخت تا سرانجام به مقام ارشاد رسید و کعبه اهل دل گردید. عطار ، از شاعران بزرگ صوفیه بود که کلام ساده و گیرای او با عشقی سوزان همراه است . زبان نرم و گفتار دل انگیزش حقایق عرفانی را به نحوی خاص در دلها جایگزین می سازد. وی در اشعارش از تمثیلات گوناگون استفاده می کند تا مقاصد معتکفان خانقاه ها و نکات عرفانی را برای مردم عادی ، بیشتر و بهتر روشن گرداند. به موجب بعضی از اخبار و اشعاری که به وی نسبت داده شده ، مسافرت های بسیار کرده و مصر ، دمشق ، مکه ، هند و ترکستان را سیاحت کرده است . لقب عطار به واسطه داروفروشی و معالجه بیماران توسط وی به او نسبت داده شد. از وی آثار متعددی به نظم و نثر به جای مانده که در آنها نکات دقیقی درباره توحید و معارف الهی یافت می شود. مهم ترین آثار شیخ ، دیوان قصاید و غزلیات اوست که حدود 10 هزار بیت است . دوم مثنوی منطق الطیر و سوم ، تذکره الاولیا ، در شرح احوال عارفان و مکارم پیشوایان طریقت است . از دیگر آثار او می توان اسرارنامه ، الهی نامه ، مصیبت نامه ، پندنامه ، بلبل نامه ، جواهرنامه و لسان الغیب را نام برد. سرانجام ، این پیر عارف در سال 627 ق در فتنه مغول وفات یافت و بعضی او را مقتول می دانند. آرامگاه عطار نیشابوری در جنوب نیشابور است و محفل دوستداران زبان و ادب فارسی است .
گفت و گو
