نقاشی که دیوار نقاشی شده را به نمایشگاه آورد

اتفاقا عنوان نمایشگاه «خط‌ها نگاهم می‌کنند» هم مرتبط با مضمون مورد نظر هنرمند برگزیده شده است. تابلوها اغلب کوچک است و هر یک در قابی اندازه کاغذهای معمولی. آثاری که رازهای موجودات اساطیری و انسان‌ها را در پس چشم‌ها و نگاه‌ها بروز می‌دهد. اما در این میان یک کار بزرگ در ابعاد 2 متر در 2 متر به تماشا گذاشته شده که به دلیل بزرگی‌اش حتی از در گالری به درون نرفته و در حیاط جانمایی شده است. جرجانی درباره این اثر خاص که در آن هم چشم‌های شخصیت کل اثر را تحت‌الشعاع قرار داده است، می‌گوید: روی این اثر یک سال کار کرده‌ام. این کار در واقع دیوار پیش‌ساخته دفتر کارم بود. از مدت‌ها پیش برای کسب آرامش شروع به نقاشی کشیدن روی آن دیوار کردم و بعد از مدتی آن‌قدر جدی شد که دلم نیامد خرابش کنم، بنابراین دیوار را کندم و با خود آوردم. حتی پریز برقی که روی دیوار بود در کار من وجود دارد. در همه آثار او به‌واسطه خط‌ها و رنگ‌گذاری‌ها روحی از پرواز پرنده، آبی دریا و حتی ردپای ماهی پیداست. اما همه این نشانه‌ها حول محور یک چشم می‌گردد. جرجانی درباره این چشم‌های گشاد خیره می‌گوید: چشم نشان روح است که در همه موجودات مشترک و نماد دیده شدن است. این چشم‌ها همه را و همه چیز را رصد و مشاهده می‌کنند، پس بجاست مراقب خود باشیم. اما از طرفی دیگر همین چشم‌ها از درون و نهاد شخصیت‌های خود خبر می‌دهند. گویی به قول مولانا: رنگ رخسار نشان می‌دهد از سر درون. تکنیک او ماژیک است که به جهت پاک نشدنش بر اهمیت آثارش افزوده است. او می‌گوید: کارهایم با ماژیک به‌وجود آمده‌ و چون رشته و کار من معماری است از عناصر و ابزار معماری استفاده کردم. این کارها فی‌البداهه است و برای طراحی آنها اصلا از مداد استفاده نمی‌کنم که بشود در آن تغییری ایجاد کرد. طرح‌ها را با راپید می‌کشم و همه خط‌ها را بدون تغییر یا پوشاندن و حذف کردن نگه می‌دارم.

جرجانی در مورد استفاده از رنگ در کارهایش می‌افزاید: محدودیت رنگی ندارم و از همه رنگ‌ها در کارهایم استفاده می‌کنم، اما چون با ماژیک کار می‌کنم محدودیت ترکیب رنگ دارم. در بعضی از کارها هم از آبرنگ و اکریلیک برای زمینه استفاده کردم ولی اصل کارها با ماژیک است.