مبارزه طلایی با سرطان مثانه

یک استراتژی عمده در تحقیقات سرطانی مدرن کشف تفاوت بین سلول‌های سالم و سرطانی و سپس هدف قرار دادن سلول‌های سرطانی برای از بین بردن آنها بدون آسیب رساندن به سلول‌ها و بافت‌های سالم است. یکی از محققان مرکز پژوهش سرطان دانشگاه کلرادو در نشست سالانه انجمن محققان سرطان آمریکا روش جدیدی برای مبارزه با سلول‌های سرطانی مثانه ارائه کرده است.

کد خبر: ۶۶۵۵۰۹

در این روش ابتدا سلول‌های سرطانی مثانه توسط بروز بیش از حد پروتئین EGFR شناسایی شده و سپس نانومیله‌های طلا را به گونه‌ای مهندسی می‌کنند تا به این پروتئین‌ها متصل شوند و بعد با استفاده از یک لیزر کم‌شدت این نانومیله‌ها را کاملا گرم کرده و سلول‌های سرطانی غنی از EFGR را که به نانومیله‌های طلا چسبیده‌اند، از بین می‌برند.

توماس فلیگ، مدیر پزشکی بخش تحقیقات بالینی مرکز سرطان دانشگاه کلرادو می‌گوید: شاید استفاده از این روش در آینده‌ای نه‌چندان دور به حقیقت بپیوندد، اما از نظر مفهومی کاملا ساده و شدنی است. پروتئین EFGR باعث جدا شدن سلول‌های سرطانی مثانه از بافت سالم اطرافش شده و استراتژی ما استفاده از فناوری نانو برای کشتن سلول‌های سرطانی است در حالی که سلول‌های سالم همسایه کاملا در امان باقی بمانند.

وون پارک، یکی از محققان مرکز سرطان کلرادو و همکار فلیگ می گوید که بین روش آنها و داروهای موجود در بازار نظیر gefitinib و erlotinib که سلول‌های سرطانی وابسته به پروتئین EFGR را هدف قرار می‌دهند تفاوت‌هایی وجود دارد.سلول‌های سرطانی مثانه در مراحل اولیه لزوما به پروتئین EFGR وابسته نبوده و مانند بسیاری از سرطان‌های وابسته به این پروتئین برای زنده ماندن و رشد کردن نیازی به EFGR ندارند. بنابراین استفاده از داروهایی که برای قطع این منبع پروتئینی استفاده می‌شوند روش زیاد مناسبی به نظر نمی‌رسد. فلیگ می‌گوید: با این حال ظهور بیش از حد پروتئین باعث نشان‌یابی این سلول‌های سرطانی می‌شود. روش ما بستگی به شناخت و بهره‌برداری از این شاخص دارد.

محققان از پروتئین EFGR به‌عنوان نشانگر سلول‌های سرطانی مثانه استفاده کرده و در مراحل اولیه پیشرفت سلول‌های سرطانی نانو‌میله‌های طلا را به مثانه تزریق کردند. هر یک از این نانومیله‌های طلا حدود 50 نانومتر طول داشت‌ و به پادتن مخصوص آغشته بود که آنها را به پروتئین‌های EFGR متصل می‌کرد. به این ترتیب نانو‌میله‌های طلا به کمک اتصال به پروتئین‌ها به سطح سلول‌های سرطانی مثانه قلاب می‌شدند. محققان سپس با اعمال یک لیزر ضعیف غیرسمی به نانومیله‌های طلا بافت سلول‌های سرطانی را از بین می‌برند. فرکانس این پرتولیزری به گونه‌ای خاص و برای تحریک نانومیله‌ها تنظیم شده است. مانند توانایی افسانه‌ای سوپرانو (نام بازه‌ای از صدا در موسیقی و گونه‌ای از صدای بسیار زیر زنانه) در شکستن یک لیوان شیشه‌ای، فرکانس این پرتو لیزری لرزش‌هایی را در نانومیله‌های متصل به سلول‌های سرطانی ایجاد کرده و در نهایت با ایجاد گرمای کافی باعث از بین بردن سلول‌های سرطانی می‌شود. مجددا و به همین روش نانومیله‌های طلای آغشته به پادتن به پروتئین EFGR که سلول‌های سرطانی مثانه را پوشانده‌اند می‌چسبند و پس از گرم شدن نانومیله‌ها از سوی لیزر ضعیف، سلول‌های سرطانی از بین می‌روند.

در مطالعه‌ای روی 16 موش که به این روش تحت درمان قرار گرفتند نتایج حاکی از آن بود که 13 موش نشانه‌هایی سازگار با کاهش بیماری از خود بروز داده‌اند. همچنین در هیچ یک از موش‌های تحت درمان به این روش، گسترش سرطان مشاهده نشد.