حضور در ایران برای من هیجان‌انگیز است

از آن تاریخ هلند و مربی نامدارش، اریو سلینگر به اتفاق بمب‌افکن‌هایی نظیر رون زوورور، گورتزن گوییدور، برادران واندگور، پیتر بلانگ (پاسور) و... بر سر زبان‌ها قرار گرفت و ایتالیایی‌های نوجو، در بازار کار را به روی فوق ستاره‌های هلندی گشودند و حتی مربیان دیگری همچون جوب البردا از هلند خودنمایی کردند. ولی با غروب ستارگان والیبال، هلند حدود هشت سال از صحنه‌های بین‌المللی دور شد و اریو سلینگر که دیسیپلین خشک مربیگری‌اش از وی یک مربی پادگانی ساخته بود، ترک دیار کرد و ژاپن را برای زندگی و کار برگزید تا این‌که نسل جدید والیبال هلند با استفاده از تک ماده کمکی فدراسیون یکی از بهترین‌های والیبال هلند سرزمین لاله‌های نارنجی گام به عرصه لیگ برتر والیبال ایران گذاشته است. او نیکو فرریکس پاسور سی و دو ساله تیم ملی هلند است که هنوز نیامده در والیبال ما گل کاشته است. گفت‌وگوی جام‌جم با این بازیکن هلندی را که با 300 بازی بین‌المللی به کاله مازندران آمده است، می‌خوانید.

چه شد که دیگر در تیم ملی هلند بازی نمی‌کنید؟

من و مربی تیم ملی بر سر برخی مسائل اختلاف نظر پیدا کردیم و او ترجیح داد از پاسوری جوان‌تر به نام نیمیر عبدلعزیز که ریشه عربی دارد، استفاده کند. او هم جوان آینده‌داری است که می‌تواند کنار انیک فن هاسکام تیم ملی را بخوبی تغذیه کند .

ولی بعد از بازنشستگی پیتر بلانج که از بهترین پاسورهای دنیا بود و دیگر ستاره‌های والیبال هلند، دچار افت شدید شد!

راستش پس از اتفاق تاریخی در المپیک آتلانتا، فدراسیون والیبال هلند دست به جوانگرایی زد و امثال مرا فراخواند و همین باعث شد قدرت سابق را از دست بدهیم. از سوی دیگر لیگ داخلی هلند بسیار ضعیف شد و بازیکنان بزرگ هلند راهی کشورهای مختلف شدند. ضمن آن‌که شرایط خوبی برای آن‌که بازیکنان مطرح به لیگ هلند بیایند وجود ندارد .

چگونه جذب لیگ والیبال ایران شدید؟

زمانی که به من پیشنهاد شد با والدو پتکوویچ، پاسور تیم ملی صربستان و دسیدوری، ملی‌پوش اسبق ایتالیا که در لیگ ایران بازی کرده‌اند، مشورت کردم و آنان به من اطمینان دادند از حضور در ایران پشیمان نخواهم شد. حالا نیز اقرار می‌کنم حضور در کشور شما برایم تجربه جدید و بسیار هیجان‌انگیزی است.

به اعتقاد من لیگ ایران از مسابقات آلمان و حتی ایتالیا کیفیت بالاتری دارد، چون در این کشورها چهار، پنج تیم پر قدرت‌ هستند و بقیه در سطح پایینی قرار دارند، اما در ایران همه تیم‌ها به یک اندازه شانس پیروزی دارند و با انگیزه زیاد پیکار می‌کنند.

بازی در لیگ جهانی و المپیک را تجربه کرده‌اید. کدام‌یک از این مسابقات مهم‌تر است؟

اول بگویم بازگشت هلند به لیگ جهانی برای ما خیلی اهمیت داشت، زیرا می‌توانیم از طریق شرکت در این رقابت‌ها راه ورود به مسابقات انتخابی المپیک را هموار کنیم. بخصوص این که در اروپا دست‌کم 20تیم مدعی ورود به المپیک هستند، در حالی که فقط پنج، شش تیم از قاره سبز می‌توانند المپیکی شوند. بنابراین بازی‌های المپیک با هیچ مسابقه‌ای در جهان قابل مقایسه نیست.

درباره خولیو ولاسکو چه نظری دارید؟

تعریف وی را از ایتالیایی‌ها زیاد شنیده‌ام، چون نتایج درخشانی در این کشور داشت و حتم دارم مردم ایران نیز از بابت کار وی خوشحالند.

احساس و برداشت خودتان را از حضور در ایران وتیم کاله می‌گویید؟

در ایران احساس راحتی و آرامش می‌کنم و دیدن مناظر زیبا در آمل، کوه، دریا و آسمان آبی برایم لذتبخش است . ضمن آن‌که جو خوب و صمیمانه‌ای بر تیم حکمفرماست و همه ما باید با جان و دل برای کسب نتیجه تلاش کنیم.

مقابل سعید معروف (کاپیتان تیم ملی) بازی کرده‌اید. اورا چطور دیده‌اید؟

معروف، عملکرد بسیار خوبی داشت و می‌دانم که او پاسور اول ایران و آسیاست .

در بین آبشارزن‌های ایرانی کدامیک را پسندیده‌اید؟

نمی‌توانم به این زودی درباره همه حرف بزنم، ولی معتقدم شما آبشارز‌ن‌های خیلی خوبی دارید.

جمشید حمیدی ‌‌/‌‌ جام‌جم