چرا بچه‌ها، عموپورنگ را دوست دارند؟

شاید به خاطر آن چشم‌های شفاف یا به خاطر آن لبخند دلنشین یا به خاطر آن صدای آهنگین یا به خاطر حرف‌های بامزه یا دقتش در گوش دادن به صحبت بچه‌ها باشد که شده است عموپورنگ.

حدود 14 سال پیش داریوش فرضیایی با برنامه «پورنگ و تورنگ» و آن شعر به‌یاد‌ماندنی که می‌خواند؛ پورنگ و تورنگ اومدن، با کاغذ و رنگ اومدن، در قاب شبکه یک سیما جا گرفت و کمتر کسی فکر می‌کرد پورنگ این برنامه، روزی بشود عموی دوست‌داشتنی بچه‌ها.

عموپورنگ برنامه‌ای با سابقه چهارده ساله است که حالا شده بخش جدایی ناپذیر فهرست برنامه‌های تماشایی تلویزیون برای کودکان. برنامه‌ای مجری محور که در سال‌های روی آنتن رفتنش، تغییراتی در شکل اجرا و تنوع بخشی با افزودن بخش‌‌های مختلف داشته است.

اکثر بینندگان این برنامه، داریوش فرضیایی را به نام عموپورنگ می‌شناسند نامی که از آغاز ورود فرضیایی به قاب پرزرق و برق تلویزیون تا الان روی اوست و به خاطر ماندگار‌شدن این نام، حاضر به تغییر آن نبوده و نیست.

عموپورنگ در این سال‌ها، جنس خواسته‌ها و سلایق گروه سنی مخاطبانش را شناسایی و برنامه‌هایش را در همان راستا اجرا کرد. در دوره‌ای حتی از بچه‌های زبر و زرنگی به عنوان همیار مجری بهره برد. از فاطیما دختر ملوسی که به خاطر حاضر جوابی‌های مودبانه و شیرینش، مدتی پای ثابت این برنامه بود، گرفته تا امیرمحمد که حدود هشت سال همراه همیشگی عموپورنگ است.

افزودن بخش‌‌های شعر و بازی و پخش ترانه‌هایی که ریتم و آهنگ آن برای بچه‌ها روان و به‌یادماندنی است، باعث شد تا عموپورنگ به برنامه‌ای دیدنی و ماندنی برای بچه‌ها تبدیل شود. اما نه فقط مسابقه‌ها، بازی‌ها، شعرها، خواندن نامه‌های رسیده و نمایش نقاشی بچه‌ها که خود عموپورنگ، تنها دلیل ماندگاری این برنامه بوده است. عموپورنگی که در این سال‌ها، هرچه از قدمت برنامه‌اش بیشتر گذشت، او بچه‌تر شد و احساسات کودکانه‌اش زنده‌تر.

کودکان، احساسات را سریع شناسایی و کدگذاری می‌کنند. آنها با احساسات خوب، ارتباط می‌گیرند و جذب آن می‌شوند. در این سال‌ها، کودک درون عموپورنگ آنقدر در وجود داریوش فرضیایی وسیع شده که شاید دیگر نتوان به آن گفت کودک درون؛ چرا که با بودن در کنار بچه‌ها و ارتباط با آنها، فرصتی یافته است برای بیرون آمدن. برای همین است که بچه‌ها، عموپورنگ را دوست دارند چون عموی آنها از جنس خودشان است، عمویی با قد و قواره کمی بزرگ‌تر، اما با دغدغه‌های دنیای کودکان.

ستاره مهرآور / جام‌جم