مدیریت نشدن فاضلابها، بلای جان شهرنشینی
«فقط 35 درصد شهرهای کشور و 25.0 درصد از روستاهای کشور تحت پوشش تاسیسات فاضلاب هستند.»
این آخرین آماری است که روز گذشته، معاون دفتر برنامهریزی کلان آب و آبفای وزارت نیرو به آن اشاره کرد.
در حالی که گفته میشود آبهای سطحی در شهرها مهمترین عامل تولید فاضلاب است، اما هنوز حتی نیمی از شهرهای کشور نیز به تاسیسات فاضلاب مجهز نیست. افزایش بیماریهای مختلف و تخریب چهره شهر، تنها بخشی از تبعات منفی است که مدیریت نشدن فاضلاب برای شهرها پدید میآورد و در سطحی بالاتر گفته میشود که بدون داشتن تاسیسات بهروز شده فاضلاب و گسترش آن در همه مناطق، نمیتوان به کشوری لقب توسعه یافته داد.
در شرایطی که حتی یک درصد از روستاهای کشور نیز هنوز به تاسیسات فاضلاب دسترسی ندارند و اغلب شهرهای کوچک نیز از این نعمت محروم هستند، روز بهروز بر میزان فاضلاب تولید شده در کشور افزوده میشود و مطابق آمارهای رسمی، فقط در شهر تهران، تقریبا روزانه بین دو تا 2.5 میلیون متر مکعب فاضلاب تولید میشود.
مسائل زیست محیطی که فاضلابها برای زندگی شهری به وجود میآورند، تنها به گستره زندگی شهروندان ختم نمیشود، بلکه حتی جانوران و گیاهان هم از مدیریت نشدن فاضلابهای خانگی و صنعتی در امان نیستند.
تصور کنید وقتی فاضلاب یک شرکت صنعتی وارد رودخانه یا دریا میشود و محیط زیست آنجا را از تعادل خارج میکند، این تنها ماهیها نیستند که در معرض نابودی قرار میگیرند، بلکه انسانها نیز با مصرف همین ماهیها به نوعی قربانی فاضلابهایی میشوند که خودشان تولید کردهاند. در حقیقت، فاضلابها هم سلامت انسان و هم سلامت زنجیره غذایی او را تهدید میکند و بدیهی است که در صورت مدیریت شدن این فاضلابها در سطح کشور، بسیاری از بیماریها از محیط زندگی شهروندان ایرانی حذف خواهد شد.
امین جلالوند / گروه جامعه
گفت و گو
