تبعیض در اعزام ورزشکاران

کد خبر: ۵۷۶۱۵۷

همین دو، سه هفته پیش احسان روزبهانی مهمان روزنامه جام‌جم بود. یکی از دغدغه‌های ما وقتی مهمان دعوت می‌کنیم، خالی کردن یک جا در پارکینگ روزنامه است برای ماشین مهمان. ماشین‌هایی که بیشترشان هم لوکس است و شاسی بلند، اما در مورد احسان روزبهانی استثنایی وجود داشت، چون ماشین نداشت. با آژانس آمد و با آژانس هم رفت.

تفاوت‌ها را از همین جا می‌توان تشخیص داد. عنوان احسان روزبهانی دهان پر کن است؛ اولین بوکسور تاریخ ورزش ایران در لیگ بوکس نیمه‌حرفه‌ای جهان، اما انگار بوکسور که باشی فرقی نمی‌کند قهرمان لیگ نیمه حرفه‌ای جهان باشی یا مثل علی مظاهری قهرمان بازی‌های آسیایی و پرچمدار المپیک. در بوکس همه خودشان را یتیم می‌دانند. با روزبهانی که صحبت می‌کردم عمق این کم‌توجهی‌ها را بهتر درک کردم. زمانی که گفت در اوج تمرینات، به دلیل تسویه نکردن پول خوابگاه، او را از خواب بیدار کردند تا اتاق را تخلیه کند یا زمانی که به او غذا ندادند تا فدراسیون، بدهی‌اش را به رستوران محل تمرین ملی‌پوشان پرداخت کند.

ظاهرا این بی‌توجهی‌ها تمامی ندارد. جدیدترین مشکل از دل اعتراف نایب رئیس فدراسیون بوکس نمایان شد، زمانی که گفت ده ملی‌پوش و دو همراه بوکس را فقط با هزار دلار به اردن فرستاد‌ند تا در رقابت‌های قهرمانی آسیا روی رینگ بروند. مقصودی که نگرانی در کلامش موج می‌زد، عنوان کرد: تیم ما واقعا به شکلی عجیب به اردن رسید. آنها نزدیک هفت‌ساعت در فرودگاه دبی بودند و اگر تنها یک بطری آب برای آنها می‌خریدند همه پول تمام می‌شد! این صرفه‌جویی‌ها نشان می‌دهد که ملی‌پوشان ما چه سختی‌هایی را تحمل می‌کنند. اعزام چنین تیمی با این شرایط، ریسک بزرگی است، چراکه اگر خدای ناکرده یکی از بوکسورها بیمار شود پول نخواهیم داشت او را به بیمارستان ببریم. واقعا برای این همه تبعیض و بی‌توجهی باید تاسف خورد. وقتی پای صحبت مسئولان ورزش می‌نشینی، متوجه می‌شوی آرمان‌های بزرگی مثل سوم شدن در بازی‌های آسیایی یا یک رقمی شدن در رده‌بندی المپیک در سر دارند، اما در عمل می‌بینی، بوکسورهای ملی‌پوش را بدون آن‌که حتی یک ریال حقوق درون اردویی به آنها بدهند، با بدترین وضع ممکن به رقابت‌های قهرمانی آسیا اعزام می‌کنند.

قهرمانانی که ماه‌ها در اردوهای تیم ملی مشت می‌خورند تا برای کشور در میادین بین‌المللی افتخارآفرین باشند، شایسته چنین برخوردهایی نیستند.