عاشورا با هم بودن ما را تمدید می‌کند

دلمان لک می‌زند برای بوی غذاهای نذری، آش، حلیم، شله زرد و قیمه‌ای که انگار فقط در همین روزها مزه می‌دهد.

در این روزها و شب‌ها تنها سینه‌زنی و زنجیرزنی نیست که ما را به هم می‌رساند. ما در این روزها و شب‌های مهم و معنوی برای هم دعا می‌کنیم. با هم گریه می‌کنیم.

آدم‌هایی را که شاید در طول سال نمی‌بینیم و حالشان را نمی‌پرسیم در این روزها و شب‌ها، در همان محله‌های قدیمی و محله‌های دوره کودکی و در همان حسینیه‌ها و تکایا می‌بینیم و حالشان را می‌پرسیم.

در این روزها و این شب‌ها آدم‌های فقیر و ندار حالشان خوب است. نذری‌های امام حسین چند روزی و چند شبی بی‌هیچ فخری و هیچ نگاه از بالایی به آنها داده می‌شود.

در این روزها و شب‌ها هر مرامی که داریم باز هم سعی می‌کنیم محرمی باشیم و حتی شده در همان نصف روز عاشورا و همان یکی دو ساعت شام غریبان همرنگ جماعت شویم، گرچه ریتم نوحه‌های ما عوض شده است، گرچه شاید عزاداری‌های ما نرم‌تر شده است؛ اما باز هم عزاداری‌ها هست.

ما عاشورا را نگه داشته‌ایم و عاشورا با هم بودن ما را تمدید می‌کند. ما عاشورا را نگه داشته‌ایم،گرچه نگرانیم که برخی رسم‌های عاشورایی عوض شده است، اما باز هم این آیین معنوی تکریم می‌شود.

حالا کاش از این گردهمایی بزرگ و معنوی درس‌های بیشتری بگیریم. کاش در کنار دعا برای یکدیگر و در کنار بر سر و سینه زدن برای اماممان، برخی رسم‌های اجتماعی خوب را تمرین کنیم.

کاش وقتی غذاهای نذری را پخش کردیم و خوردیم و گفتیم قبول باشد، حواسمان باشد کوچه و خیابان و اطراف حسینیه‌ها را با انبوهی از ظرف‌های غذا خراب نکنیم.

کاش یادمان باشد به همدیگر یادآوری کنیم که تمیزی هم از ایمان است. کاش بدانیم این آیین معنوی و تاثیرگذار می‌تواند درس‌های بسیار بیشتری به ما بدهد و گروه‌ها و هیات‌های عزادار می‌توانند مبلغ و الگوی بسیار خوبی برای متانت، مهربانی، تمیزی و نظافت باشند.

کاش اگر همین امشب غذا و شربت نذری قسمتمان شد باقیمانده از ظرف و غذایمان را در خیابان‌ها رها نکنیم. کاش تمام عزاداری‌ها قبول باشد.

صولت فروتن ‌‌‌/‌‌‌ جام‌جم