شهری با مردمانی از جنس باران

امروز، دهم تیرماه مصادف با سالروز آزادسازی مهران است؛ واقعه‌ای که اگرچه عظیم و مهم و حاصل خون 5860 شهید است، اما هنوز در تقویم ملی کشور به ثبت نرسیده و آنچنان که شایسته است، مورد توجه و تقدیر قرار نگرفته است؛ واقعه‌ای که با عملیات کربلای یک و با رمز «یا ابوالفضل العباس(ع) ادرکنی» آغاز شد و به آزادسازی مهران و 220 کیلومتر از زمین‌های تحت اشغال دشمن بعثی انجامید.

مهران در دوران دفاع مقدس چهاربار اشغال و آزاد شد. در آخرین و چهارمین عملیات، دلاورمردان ایرانی با ده روز عملیات سنگین علاوه بر شهر مهران، قسمت وسیعی از مناطق شمالی شهر را نیز آزاد کردند.

در عملیات کربلای‌یک، دشمن با بیش از ده تیم هوانیروز، 400 تانک و نفربر، 15 گردان، 70 هزار نیرو و ... ظاهر شده بود، اما تقدیم 913 شهید، صدها جانباز و مجروح و شهید گمنام و مقاومت رزمندگان ایران، نفس دشمن را گرفت و طی ده روز هشت روستا، دو پاسگاه، جاده دهلران ـ مهران، جاده ایلام ـ شهر مهران، ارتفاعات قلاویزان و حمرین و... آزاد و حدود 3800 نفر از سربازان بعثی به اسارت گرفته شدند.

امروز در گلزارهای گوشه گوشه کشور، مردان رشیدی خفته‌اند که محل شهادت پرافتخارشان مهران است، همانجا که برگرفته از نام مردمان مهربانش است.

همانجا که پاره تن عروس زاگرس ایران یعنی ایلام زیباست؛ ایلامی که جایگاه مردمانی از جنس باران و به پاکی و زلالی آب است.

مردمی که اگرچه همواره درد محرومیت بر قلب‌های خسته و مجروحشان سنگینی کرده و می‌کند، اما در دفاع از آب و خاک خود ذره‌ای کاهلی و کوتاهی نکردند.

مردمی که در محروم‌ترین استان‌های کشور روزگار می‌گذرانند و تنها دلخوشی‌‌شان شاید وجود طبیعت بکر و زیبایی است که به خاطر آن گهگاه یادی از این سرزمین و مردمانش هم می‌شود.

فرقی نمی‌کند آزادسازی خرمشهر باشد یا مهران. اگر قرار به توجه باشد، برگزاری همایش و یادواره و ... تنها نصیب این دو سرزمین در روز بزرگداشت آنهاست، چرا که هر دو پس از گذشت 23 سال از پایان جنگ با کوهی از مشکلات و محرومیت دست و پنجه نرم می‌کنند. اما شاید بخت با خرمشهر همراه‌تر است، چرا که مهران از این حداقل هم محروم است.

دهم تیر هرسال در سکوت رسانه‌ها می‌آید و می‌رود و هیچ کس سراغی از این حادثه عظیم نمی‌گیرد. حادثه‌ای که در لابه‌لای صفحات تاریخ گم شده است ؛ مهران را دریابیم.

فاطمه مرادزاده - گروه ایران