پرواز زمینی بر فراز آسمان

به نظر من علمی خوب است که به ثروت بینجامد یعنی علمی که حاصلی نداشته باشد و به درد نخورد و مشکل کسی را حل نکند، خاصیتی نخواهد داشت. علمی خوب است که بتواند در خدمت مردم باشد و گرهی از مشکلات مردم را بگشاید و مردم به خاطر آن فناوری، پول خرج کنند.

2 نفر را با یک شرایط در نظر بگیرید که 2 راه متفاوتی را در پیش می‌گیرند. یکی وارد دانشگاه و کارهای پژوهشی و دیگری به محض دریافت دیپلم وارد بازار کسب و کار می‌شود. فردی که وارد دانشگاه می‌شود و مهارت لازم را پیدا می‌کند یک دینی را نسبت به پدر، مادر، جامعه و کشورش احساس می‌کند و متعهدتر خواهد بود. این فرد برای ادای این دین گاهی مجبور است برای خود و خانواده‌اش کم و کاستی بگذارد تا این که محصولی یا ایده‌ای را عملی کند. گاهی ممکن است برخی اوقات فشارهای روحی و گوشه و کنایه‌های بسیاری، این افراد را دلسرد و خسته کند و موجب شود که آنان کار خود را رها کنند و به سوی کسب و تجارت و اشتغال‌های کاذب روی بیاورند. منتها این نوع کسب و کارها اغلب دچار بحران‌ها و افت و خیز‌های زیادی می‌شوند و با کم و زیاد شدن ارز پایداری خوبی نخواهند داشت، اما افرادی که تخصصی‌تر عمل می‌کنند در بازار پایدارتر خواهند بود و کمتر دچار افت‌و‌خیز می‌شوند چون این حرفه در بازار کم است و کسی برای بالا بردن سود محصولش بازار را دچار تغییر و تحول نمی‌کند. محصول ما نیز از این نوع است و هیچ گونه وابستگی با بنزین و قطعات یدکی وارداتی ندارد و با افزایش و کاهش ارز دچار مشکل نمی‌شود.

اغلب به دانشجویان و فرزندانم می‌گویم که فقط به فکر استخدام و کار کارمندی نباشند. اگر در جایی هم استخدام می‌شوند حتما در برنامه‌شان نیازهای جامعه را مدنظر بگیرند تا در رفع آن سهیم باشند و در کنار کار خود، روی ایده‌های خود هم وقت بگذارند و آن طرح را عملی کنند. آنان می‌توانند به محض این که طرحشان با موفقیت انجام شد و به سود رسید، کار خود را رها و برای خود کار مستقلی را شروع کنند. این افراد علاوه بر این که تجربه و دانش کسب می‌کنند، می‌توانند نیازهای سایر شرکت‌ها را نیز برطرف کنند و هسته تخصصی در داخل کشور تشکیل دهند که محور آن خود متخصص شود. همین طور آن متخصص می‌تواند محصول خود را نسل به نسل بگرداند تا این که طی 100 سال آینده گفته شود که چنین شرکتی بنیانگذار این طرح بوده تا به این طریق همه به آن شرکت مراجعه کنند. من نیز زمانی که قصد عملی شدن اولین ایده‌ام که سیستم کنترل چراغ‌های راهنمایی و رانندگی بود را داشتم ابتدا در سطح جامعه نیازسنجی کردم. در زمان انقلاب این سیستم توسط شرکت آلمانی زیمنس وارد ایران می‌شد. پس تولید چنین سیستمی در کشور نیاز بود. هنگامی که من این محصول را با کیفیت بالاتر و ارزان‌تر از شرکت آلمانی ساختم و به راهنمایی و رانندگی تحویل دادم به شرطی این محصول خریداری می‌شد که یک ماه پس از مصرف خراب نشود. این محصول 6 ماه تست شد و پس از آن تمام محصولات من خریداری شد، حتی به شهرهای دور هم انتقال پیدا کرد. بعد از این که این محصول نشر پیدا کرد از این کار بیرون آمدم و شاگردان و دیگر همکارانم این ایده را دنبال کردند. پس از آن بار دیگر در سطح جامعه نیازسنجی کردم و دریافتم که سالانه میلیون‌ها دلار هزینه و ارز به خاطر طرح شبیه‌ساز پرواز از کشور خارج می‌شود و چنانچه این سیستم در کشور نباشد تمام بار آموزشی روی هواپیما‌های اصلی می‌افتد و به خاطر این که هواپیما‌ها نیاز به سوخت دارند و از خارج وارد می‌شوند و قطعات آن مستهلک خواهد شد، مرا به این فکر وا داشت تا به سراغ عملی شدن این ایده بروم.

در واقع خیلی از خلبان‌ها برای این که گواهینامه و امتیاز پرواز را بگیرند باید این دوره‌ها را بگذرانند تا این دوره‌ها جزو سوابق پروازشان درج شود. وقتی خلبانان با هواپیمای اصلی برای تمرین و آموزش می‌روند باید به محوطه‌های خلوتی بروند، اما اگر شرایطی اضطراری برای آنان پیش بیاید که مجبور شوند در فرودگاه شلوغی فرود بیایند، با مشکلاتی مواجه خواهند شد، اما در این سیستم شبیه‌ساز خلبانان می‌توانند حتی شرایط اضطراری را نیز تمرین کنند.

شاید انجام کار دانش‌بنیان و اثربخشی آن زمان بر باشد، اما اگر متخصصی به سمت محصولی گرایش پیدا کند که کاذب نباشد و موردنیاز جامعه باشد و روی این دانش سرمایه‌گذاری کند، قطعا در درازمدت بیش از سرمایه‌گذاری که انجام داده است، به سود خواهد رسید. زمانی که این شبیه‌ساز ساخته شد، 150 میلیون تومان به فروش رفت در صورتی که مشابه خارجی آن 450 میلیون تومان بود. در همان فروش اول ما توانستیم مقدار زیادی به سود برسیم و به مراتب در فروش دوم و سوم سودی بیش از 50 درصد نصیبمان شد. در ضمن ارزش افزوده این طرح نیز زیاد خواهد بود یعنی ما با در آمد خود، در این شرایط بحرانی دچار مشکل اقتصادی نخواهیم شد که قرض یا وامی دریافت کنیم.

سازنده باید مطابق با معیارها و استاندارد‌های جهانی این چنین شبیه‌سازهایی را بسازد، یعنی باید تمام اطلاعات، استارت موتور، چک‌کردن کارها، بلندشدن و اوجگیری و کم‌کردن ارتفاع پرواز شبیه‌ساز با عملکرد هواپیمای واقعی مطابقت داشته باشد. این چنین است که سازمان هواپیمایی کشور برای ساخت چنین شبیه‌سازهایی گواهی استاندارد صادر می‌کند. در واقع رعایت چنین استانداردهایی است که وجه تمایز آن با شبیه‌سازهای تفریحی و گیم می‌شود. معمولا در بازی‌های تفریحی خلبان فقط دسته‌ها را می‌گیرد و پاسخی دریافت می‌کند، اما در این شبیه‌ساز خلبان تمام شرایط دشوار پرواز را درک می‌کند.

در حال حاضر یک نیازی در بازار برای شبیه‌سازها در تمام سطوح و رشته‌ها برای جوانان احساس می‌شود. شبیه‌سازی تفریحی و گیم نیز بازار و جایگاه خود را دارد و می‌تواند سهم عمده‌ای در آموزش و ترویج این دانش در بین جوانان داشته باشد. متاسفانه هم‌اکنون جای خالی این شبیه‌سازهای تفریحی در بسیاری از شهرها و روستاهای کشورمان احساس می‌شود. چنانچه این شبیه‌سازها به تولید انبوه برسند، علاوه بر این‌ که می‌توانند باعث افزایش مهارت و اعتماد به نفس کودکان و نوجوانان بشود، موجب اشتغال‌زایی و ترغیب بیشتر جوانان به آموختن این دانش هم خواهد شد. شرکت فناوری هوایی شاهین هم تولید چنین شبیه‌سازهایی را در برنامه کاری‌اش داشت، اما به دلیل تحریم‌ها و اولویت‌های اجرایی و خطرهای احتمالی برای آموزش خلبانان بیشترین نیروی کاری خود را روی ساخت شبیه‌ساز فوکر100 و ایرباس گذاشته است.