رفراندوم برای سرنوشت بحرین

اما ابتدا ماجرای جدا شدن بحرین از خاک ایران چگونه بود؟
شاه در دیدار رسمی خود از هندوستان، ‌در یک مصاحبه مطبوعات در "دهلی نو"‌ در تاریخ 4 ژانویه 1969 اعلام کرد که "‌اگر مردم بحرین خواهان پیوستن به کشورم [ایران]‌ نباشند‌ ایران از ادعاهای سرزمینی اش نسبت به این جزیره خلیج فارس دست خواهد کشید".

این سخنان و اظهار نظرهای رسمی شاه نشان دهنده رسیدن به یک نقطه سازش و توافق منطقه‌ای بین شاه و قدرت‌های بزرگ و در عین حال زمینه سازی‌های لازم افکار عمومی برای حل نهایی مسأله بحرین از طریق جدایی آن از خاک ایران بود. گچه شرایط آن زمان هم اجازه قدرت‌نمایی به شاه را نمی‌داد.

سرانجام پیشنهاد رسمی شاه از طریق گفتگوهای بعدی ایران با انگلستان و دبیرکل سازمان ملل (‌اوتانت ) ‌در اوایل سال 1970 به نتیجه نهایی رسید ایران در تاریخ 9 مارس 1970 (‌9 اسفند 1348 ) ‌رسما مساعی جمیله دبیرکل سازمان ملل را برای استعلام نظرهای واقعی مردم بحرین از طریق انتصاب یک نماینده ویژه خود برای انجام این مأموریت خواستار شد.

انگلستان در تاریخ 20 مارس موافقت رسمی خود را با انجام پیشنهاد دولت ایران به اوتانت دبیرکل سازمان ملل اعلام کرد. وی نیز در همان روز پس از مشورت با نمایندگان ایران و انگلستان اعلام کرد "‌که او مساعی جمیله خود را انجام خواهد داد ". پیرو آن، ‌او شخص "‌ویتوریو وینتسپیر گیچیاردی "‌ (‌دیپلمات ایتالیایی )‌ معاون دبیرکل و مدیرکل دفتر اروپای سازمان ملل در ژنو را به عنوان نماینده ویژه خود در کسب آراء‌مردم بحرین منصوب کرد.

نماینده ویژه دبیرکل در امور بحرین،‌ در رأس یک هیأت پنج نفری عازم آن جزیره شد و از 29 مارس تا 18 آوریل 1970 به نظر خواهی گزینشی و گفتگو با گروه‌های منتخب سیاسی– اجتماعی بحرین پرداخت.

توجه داشته باشید،نظر خواهی گزینشی، نه رفراندوم!در آن زمان ادعا شد که برای نظر خواهی از مردم بحرین به آراء عمومی مراجعه شد در صورتی که چنین چیزی دروغ بود و صحت نداشت و تنها به نظر خواهی گزینشی اکتفا شد.

پس از نظرخواهی از مردم بحرین،‌ گیچیاردی داده‌ها و نتایج کسب شده را در گزارشی به دبیرکل تسلیم کرد تا بر اساس آن تصمیم نهایی درباره سرنوشت بحرین اتخاذ شود. در گزارش مذکور آمده بود:‌ هیأت اعزامی دریافتند که مردم بحرین پیشنهاد و درخواست ایران و انگلستان برای نظرخواهی و مساعی جمیله سازمان ملل را در این راه مورد ستایش و تقدیر قرار دادند،‌ هیچ گونه تلخکامی و خصومتی از سوی مردم بحرین نسبت به ایرانیها مشاهده نشد و اظهار امیدواری شده بود که "‌ادعای [مالکیت]‌ ایران [بر بحرین]‌ یکباره و برای همیشه کنار رود ".

رئیس هیأت اعزامی ‌گزارش خود را با این نتیجه گیری به پایان رسانده بود کسب نظر و مشورتهای وی در بحرین "‌او را متقاعد کرده است که اکثریت تام مردم بحرین خواهان شناسایی هویتشان در یک شورا کاملا مستقل و دارای حق حاکمیت و آزاد برای ایجاد روابطشان با سایر کشورها می‌باشند"‌. گزارش یاد شده از سوی دبیر کل به شورای امنیت ارجاع شد و شورای امنیت نیر با استناد به نتیجه گیری نهایی گزارش تدوین شده مفاد آن را راجع به استقلال بحرین و جدایی‌آن از خاک ایران در تاریخ 30 آوریل 1970 مورد تأیید و تصویب قرار داد.

ایران نیز در ماه مه (‌اردیبهشت 1349 ) برای شناسایی رسمی قطعنامه شورای امنیت در مورد استقلال بحرین در جدایی از خاک کشور دست زد. چنانکه هیأت دولت قطعنامه‌ای را به منظور تصویب تصمیم شورای امنیت به مجلس شورای ملی تقدیم کرد.

این قطعنامه در تاریخ 24 اردیبهشت 1349 به تصویب مجلس شورای ملی هم رسید.

اما با توجه به این که در آن دوران هیچ رفراندومی برای جدا شدن بحرین از خاک ایران انجام نشد و تنها به نظر خواهی و نظر سنجی محدود گردید،اکنون زمان آن رسیده است که با توجه به شرایط حال حاضر این کشور و دیکتاتوری حاکم بر آن و کشتار مردم آن توسط آل خلیفه یک رفراندوم واقعی از مردم این کشور انجام شود تا نظر خود را درباره چگونگی اداره کشورشان اعلام کنند.

در حال حاضر عربستان سعودی در پی الحاق بحرین به خاک خود است و قصد دارد تا این کشور را به عنوان یکی دیگر از استان‌های خود در آورد بدون این که بخواهد از مردمی که در این سرزمین زندگی می‌کنند نظرخواهی کند.

اکنون با گذشت حدود 43 سال از آن اتفاق که با نیرنگ انگلیس به وقوع پیوست، برای حل موضوع بحرین که مردم آن یک انقلاب اسلامی را آغاز کرده‌اند،تنها راه دیپلماتیک و قانونی انجام یک رفراندوم واقعی با حضور مردم این کشور درباره آینده آن است.و این رفراندوم می‌تواند با عنوان الحاق دوباره به سرزمین مادری خود برگزار شود.

برای انجام این رفراندوم باید همه تضمین‌های لازم برای انجام یک رفرادوم آزاد و به دور از تقلب و فشار وجود داشته باشد.

شورای امنیت سازمان ملل که در آن سال رأی به جدا شدن بحرین از سرزمین اصلی خود را صادر کرد بدون این که رفراندومی برگزار شود،اکنون با برگزاری رفرادوم واقعی حق مردم بحرین را باز پس گیرد و به رسالت واقعی خود در این زمینه اقدام کند.

آل سعود در پی آن است که با اقدامات غیر قانونی و مداخله جویانه خاک بحرین را به انضمام خاک عربستان درآورد، در حالی که ایران در این زمینه محق است و مقامات ایران با اقدامات دیپلماتیک با ارائه درخواست رسمی به مجامع بین‌المللی خواهان بازگشت بحرین به خاک ایران شوند تا از کشتار مردم بی‌گناه این کشور هم جلوگیری شود.

محمد صفری