رزمنده‌ای که خانواده‌اش به شهادت رسیدند

به گزارش «تابناک»، وی در وبلاگ خود اینگونه نوشته است؛

مادرم (فاطمه صدف ساز) در تاریخ 19 /9/ 60 در دزفول در روی  پل قدیم شهر، موقعی که در یک راهپیمایی به طرف «بهشت علی» شرکت کرده بود به همراه همسرم (عصمت پور انوری) و  زن برادرم (مرضیه بلوایه) از موشکی که به زیر پل اصابت کرده بود،‌ به جاهای مختلفی از بدنش ترکش اصابت کرده بود.

همسرم عصمت و همسر برادرم در جا شهید شده بودند. من و برادرم به فاصله یک روز ازدواج کرده بودیم و موقعی که همسرانمان شهید شدند، از زمان ازدواج برادرم 67 و از زمان ازدواج من 66 روز گذشته بود.

وقتی این حادثه رخ داد، من در جبهه بودم. چند روز بعد مادرم پیغام داده بود که می خواهد مرا ببیند. پیغام مادرم که به دستم رسید، فوری به شهر آمدم و به همراه برادر کوچکم مهدی، به دیدن او رفتم. پایم را که داخل اطاق بیمارستان گذاشتم، مادرم زد زیر گریه و گفت: محمد بیا، بیا تا صورتت رو ببوسم.

بغض گلویم را می فشرد، صورتم را عقب کشیدم، ولی دیدم حریف مادر نمی شوم، صورتم را جلو بردم و او صورتم را بوسید و من دستش را.

مادرم با گریه گفت: چقدر دوست داشتی یکی از ما شهید شود ...

یاد روزی افتادم که از یک طرف عراق به دزفول موشک می‌زد و از طرف دیگر من و دو برادرم غلامرضا و مهدی در جبهه بودیم، احتمال شهادت در بین خانواده را می دادم و لذا برای اینکه مادرم را برای پذیرش شهادت در خانواده آماده کنم، قدری با او صحبت کرده بودم.

مادرم ادامه داد:کاش من هم شهید شده بودم. چقدر ناراحتم از اینکه قبل از عروسی با انتخاب همسرت مخالفت می کردم، عصمت (همسرم) دوست داشت شهید شود، چقدر بعد از عروسی تان، به ما احترام می گذاشت و ما هم به او احترام می گذاشتم و دوستش داشتم، نمی دانم چرا آنها رفتند و مرا تنها گذاشتند.

زمانی که برای خواستگاری رفته بودم، بعد از اینکه همسرم را دیدم و اعلام آمادگی برای ازدواج با او گرفتم، خانواده ام مخالفت کردند و منهم به جبهه رفتم و آنقدر به مرخصی نیامدم تا به ازدواجمان راضی شدند. بعد از ازدواج اخلاق همسرم چنان بود که نظرهمه خانواده را به خود جلب کرده بود.

در همان لحظه پرستاری وارد شد و گفت: مادر گریه نکن!

مادرم گفت: این پسر من است و همسرش شهید شده...، این را که گفت بغضی به گلویم چنگ انداخت، دلم می خواست از اتاق بیرون بروم و گریه کنم، اما نمی شد. اشک دور چشمانم حلقه زده بود و یک قطره از چشم چپم سرازیر شد، در همان حال مادرم می خواست اشکش را پاک کند، منهم از فرصت استفاده کرده و با دستم آن یک قطره اشکم را پاک کردم، ولی آنقدر بغض گلویم را می فشرد که  قادر به گفتن کوچکترین سخنی نبودم، حتی در این حد که به مادر بگویم: گریه نکن.

بعد از شهادت برادرم مهدی که آن موقع در اتاق بیمارستان در کنارم بود، دفاتر خاطراتش را می‌خواندم، این دیدار را نیز در دفترش نوشته بود و گفته بود محمد جلو مادر گریه کرد.

مادرم بعد از پاک کردن اشکش ادامه داد:از خانه که خارج شدیم چند دسته از مردم بودند که پرچم به دست داشتند. من به دو عروسم گفتم: صبرکنید با اینها برویم!
عصمت گفت: نه دیر می شود.

ما هم برای گرفتن تاکسی و رفتن به «شهید آباد» آهسته از کنار خیابان راه افتادیم ولی هیچ تاکسی ما را سوار نکرد، تا اینکه مجبور شدیم به طرف قبرستان «بهشت علی» حرکت کنیم، اول پل قدیم که رسیدیم من ایستادم، عصمت گفت: چرا نمی آیی؟

گفتم: صبر کن این پرچم راهپیمایی جلو برود و ما بعد از آقایان حرکت کنیم.

عصمت باز هم گفت: نه! دیر می شود، بیا برویم.

با هم به راه افتادیم. وسط های پل که رسیدیم یکباره به پشت به زمین خوردم، چشم هایم را باز کردم دیدم غرق خون هستم و عصمت پیچیده در خودش و مرضیه (همسر برادرم) هم نصف سرش رفته.

گفتم: خدایا چرا آنها را بردی و مرا گذاشتی...، حرف مادر به اینجا که رسید سیل اشک از چشمانش جاری شد.

بعد از مدتی که پیش مادر ماندم با بغضی که گلویم را می فشرد، آهسته از او خداحافظی کردم و بیرون آمدم.

مادرم بعد از حدود 40 روز بستری شدن در بیمارستان، به شهادت رسید و در کنار مزار همسر شهیدم و همسر شهید برادرم به خاک سپرده شد.

چند سال پیش در سفری به مشهد به منزل حجت الاسلام علی راجی رفتم. همسرم قبل از شهادت شاگرد کلاس قرآن حاج آقا راجی بود.

آن روز ایشان می گفت: همسرتان می دانست که شهید می شود، چون به همکلاسی‌هایش سپرده بود که اگر شهید شدم، علی راجی نماز میتم را بخواند. در حالی که هیچ کدام از همکلاسی ها امید به شهادت نداشتند.