چراغی که به امامزاده رواست

اما همان‌گونه که در بحث کلان گردشگری در کشور کاستی‌ها و چالش‌های زیادی وجود دارد، در این خصوص نیز مباحث مورد بحث و قابل اعتنای فراوانی مطرح است.

اغلب امامزاده‌ها در مکان‌های دنج و با چشم‌انداز زیبایی واقع شده‌اند که حتی می‌تواند برای گردشگران طبیعی هم جذابیت داشته باشد، اما متاسفانه در اغلب زیارتگاه‌های کشور، امکانات لازم برای گردشگران فراهم نیست. سرویس‌های بهداشتی و وضوخانه‌ها اغلب به نسبت تعداد زائران، کم است. مسائل بهداشتی در آنها رعایت نمی‌شود و حتی ساده‌ترین وسایل بهداشتی نظیر مایع دستشویی در آنها وجود ندارد.

چیزی به عنوان مکان استراحت موجود نیست و زائرانی که از راه‌های دور می‌آیند، بی‌توجه به‌شأن آن مکان در فضای امامزاده استراحت می‌کنند. به جای ارائه خدمات در مکان‌های لازم، دستفروشان نقش‌آفرینی می‌کنند. اغلب بوفه‌ای برای دسترسی به مواد غذایی سالم وجود ندارد، فضایی باز به عنوان پارکینگ توسط چند نفر ناشی اداره می‌شود و به‌هم ریختگی و کاستی‌های موجود، انرژی و شوق یک گردشگر مذهبی را کم می‌کند. از طرفی متاسفانه اگر در مکانی مذهبی امکان تغییر فضا و بازسازی نیز فراهم شده، کار به دست غیر اهل افتاده است. معمولا مکان‌های دایر شده با فضای سنتی و اصیل آن مکان مذهبی نه تنها نمی‌خواند، بلکه زیبایی مکان اصلی را نیز تحت‌الشعاع قرار داده است، در حالی که پروژه‌های بازسازی و توسعه چنین مکانی باید زیبایی‌شناسی شده و به دست افراد خوش ذوق و توانمند انجام شود.

با این حال، تعداد گردشگران مذهبی هرقدر هم که زیاد و مثبت باشد، اما لازم است به آنچه در مکان‌های مذهبی به زائران ارائه می‌شود، نگاهی ویژه شود.

مستوره برادران‌نصیری / گروه جامعه