مجلس هفتم و هزار راه نرفته !

مجلس هفتم در شرایطی فعالیت دوره جدید را آغاز می کند که علاوه برموقعیت های برجسته و داشته های ارزشمند با چالشهای مهمی نیز مواجه است که یکی از مهمترین این چالشها ، فرصتهای سوخته و راههای نرفته است.

کد خبر: ۴۱۹۱۱

سخن درباره داشته ها و امکانات و در یک کلام «فرصتها» را به نوشتاری دیگر وامی گذارم و امروز به چالشها و «تهدیدها» و از میان آنها به «فرصتهای سوخته» می پردازم. باید اذعان کرد که فرصتهای سوخته تنها متعلق به مجلس ششم نیست ، بلکه مجالس قبلی نیز بخشی از فرصتها را سوزانده اند، اما مجلس ششم رکورددار این فرصت سوزی هاست . واقعیت آن است که ششمین دوره مجلس در یکی از طلایی ترین مقاطع تاریخ ایران قرار داشت که می توانست با بهره گیری شایسته از حمایت رهبری و مردم و هماهنگی کامل با دولت ، طرحها و لوایحی را به صحن مجلس آورد که با مطالبات و مشکلات واقعی مردم گره خورده باشد. در حالی که مردم با مشکلات جدی نظیر بیکاری ، گرانی ، فساد ، تبعیض و بی عدالتی و معضلات اجتماعی دست به گریبان هستند ، گرایش افراطی فراکسیون اکثریت مجلس به مباحث پرچالش سیاسی ، مجلس را به کانون مناقشات سیاسی تبدیل کرد. این در حالی بود که ذهن کمتر از 2 درصد مردم به سوی دغدغه های سیاسی معطوف است . اگر چه مبارزه جدی با مفاسد اقتصادی بویژه مقابله با صاحب منصبانی که کرسی مسوولیت و خدمتگزاری را به پایگاه ثروت اندوزی تبدیل کرده اند، می تواند شعله های امید را در قلوب مردم برافزود و خانه ملت می توانست با وضع قوانین شفاف ، مبارزه با این پدیده شوم را تسهیل کند و مورد حمایت قرار دهد ، اما نه تنها به این مبارزه مقدس نپیوست ، بلکه برخی از نمایندگان و کمیسیون ها به حمایت از برخی متهمان برخاستند. بسیاری از اصول برزمین مانده قانون اساسی همچنان از منظر نمایندگان دور ماند و چشمها تنها برروی چالشهای سیاسی گشوده شد. حتی از دریچه نظارت نیز کارنامه درخشانی از مجلس ششم برجای نماند و دولت و وزیران برای کم کاری در انجام تعهدات و اجرای قانون کمتر مورد مواخذه قرار گرفتند. اکنون و در سال پایانی برنامه سوم توسعه و در شرایطی که مجلس ششم با شتاب برنامه چهارم را تصویب کرد ، اما هیچ گاه تلاش جدی برای بررسی عملکرد دولت در اجرای برنامه سوم صورت نگرفت ، به طوری که بعضی از مواد این قانون هیچ گاه به اجرا نزدیک نشد. مجلس هفتم با هزاران راه نرفته ای که فراروی خود دارد و فرصتهای سوخته پشت سر ، دیگر فرصت «آزمون و خطا» ندارد. مردم از نمایندگان خود که مفتخر به عنوان «اصولگرایی» هستند انتظار دارند از همه توان ، استعداد و وقت خود برای حل معضلات واقعی جامعه بهره برند و با تدوین و تصویب طرحها و لوایح منطبق با مطالبات مردم و نظارت دقیق بردستگاه های اجرایی ، چشم انداز آینده را روشن تر و امیدبخش تر سازند و شرط نخست آن است که نمایندگان ملت «خود» را نبینند و تنها به رضایت «خدا» و «مردم» بیندیشند. باور کنیم هزاران راه نرفته با اغتنام «فرصتها» و پرهیز از «فرصت سوزی» پیمودنی است.