افزایـش فـساد جـنسی سـیاستـمداران

به گزارش ایسنا، پایگاه اینترنتی دی ولت آلمان در گزارشی ضمن اشاره به نام برخی از سیاستمداران جهان که به دلیل رسوایی‌های اخلاقی مجبور به استعفا از سمت خود شده‌اند، نوشته است:

دومینیک استراوس کان تنها مقام سیاسی در سطح بین‌المللی نبود که آزار و اذیت جنسی انجام شده توسط وی، زندانی و محاکمه شدنش را به دنبال داشت. سیاستمداران دیگری نیز هستند که اقداماتی مشابه باعث کناره گیری‌ آن‌ها از قدرت شد.

سیلویو برلوسکنی، نخست وزیر ایتالیا در میان سیاستمداران اروپا در خصوص اتهاماتی که از وی به دلیل سوء استفاده‌ اخلاقی مطرح است، پیشتاز به نظر می‌رسد.

وی نه تنها به گونه‌ غیر علنی که حتی به طرز آشکار از اقدامات خود در برابر زنان و دختران جوان و پذیرایی‌های غیر معمول از آن‌ها حمایت کرده است.

برلوسکنی به دلیل اتهامات خود بارها در دادگاه میلان حاضر شد. تمام تضمین‌های وی مبنی بر آنکه هرگز برای داشتن رابطه جنسی پول پرداخت نکرده است نیز ادعایی دروغین بیش نبود، چرا که وی بعدها اعتراف کرد که برای داشتن چنین روابطی اقدام به دادن پول و هدیه کرده است.

رسوایی‌های اخلاقی وی اعتراضات روز افزونی را به دنبال داشت که اوج این امر، اعتراضات و تجمعات هزاران نفری زنان این کشور بود.

اسرائیل نیز نمونه‌ دیگر از مواردی است که به نظر می‌رسد اخبار مربوط به فساد اخلاقی، وجهه‌ سیاستمداران آن را تحت تاثیر قرار داده باشد.

در شرایط فعلی، از هر چهار سرباز زن اسرائیلی یکی مورد آزار و اذیت جنسی قرار می‌گیرد. این مساله مقامات ارتش اسرائیل را بر آن داشت که نشست‌هایی در خصوص بررسی حقوق زنان تشکیل دهند. در راستای این تلاش‌ها از سال 1998 هتک حرمت در محل کار به معنای جرم محسوب می‌شود. اولین افرادی که با این قانون مجبور به مجازات شدند، اسحاق موردخای، وزیر دفاع اسبق بود که در سال 2001 به دلیل آزار و اذیت جنسی مجبور به پذیرش 18 ماه زندان شد.

علاوه براین، حییم رامون وزیر دادگستری اسرائیل نیز در سال 2007 مجبور به انجام 120 ساعت کار اجباری و همین طور پرداخت پول باشد. وی به یک سرباز زن تعرض جنسی کرده بود. این اتفاق دقیقا در روزی افتاد که کابینه‌ اسرائیل دستور جنگ علیه لبنان را صادر کرد.

نقطه اوج این رسوایی‌ها به اقدامات موشه کاتساو، رئیس سابق اسرائیل برمی‌گردد که به دلیل تجاوز جنسی به هفت سال حبس تعزیری محکوم شد.

آمریکا نیز یکی دیگر از کشورهایی است که سران آن در دام رسوایی‌های اخلاقی افتاده‌اند. در حالی که بیل کلینتون، رئیس جمهوری اسبق این کشور در یک کنفرانس خبری در کاخ سفید تاکید کرد که وی هیچ رابطه‌ جنسی با خانم مونیکا لوینسکی، منشی کاخ سفید نداشته است، اما نتایج بررسی‌های بعدی نشان داد که وی با این خانم منشی که در کاخ سفید برای مدتی کارآموزی می‌کرده است، روابطی غیر معمول داشته است.

میگوئل آلِمان والدس رئیس‌جمهوری اسبق مکزیک و پدر پیشرفت اقتصادی این کشور در دهه‌50 و 60 نیز درگیر چنین رسوایی‌اش شد.

وی علاوه بر این یکی از محبوبترین و درعین حال رشوه خوارترین روسای جمهوری مکزیک بود که ازدواج بحث برانگیز وی با یک زن اتریشی و روابط مخفیانه وی، جنجال بسیاری را به وجود آورد. تمام مکزیک با واقعیات و حقایق چنین اقدامی آشنا بود.

در سال 1998 دخترخوانده‌ دانیل اورتگا، رئیس جمهوری نیکاراگوئه، دادخواستی را علیه وی مطرح کرد که حاکی از سوء استفاده جنسی وی از این دختر 11 ساله بود. با آنکه همسر اورتگا از همان ابتدا اظهارات دخترش را رد کرد، اما این مساله باعث عقب‌گرد سیاسی اورتگا شد. دخترخوانده‌ اورتگا نیز ادعا کرد که مادرش این رسوایی‌ها را به جان خریده و در برابر آن‌ها تنها به سکوت بسنده کرده است.

انور ابراهیم به عنوان یکی از رهبران اصلی حزب مخالف و معاون رئیس جمهور سابق اندونزی درحالی یکی از پیشروترین سیاستمداران این کشور بود که اتهام همجنس‌گرایی علاوه بر 20 سال زندان افت شدید وجهه‌ سیاسی وی را به همراه داشت.

جاکوب زوما، رئیس جمهوری آفریقای جنوبی که معتقد به تعدد زوجات است، در سال 2006 به دلیل شکایت دختر هم حزبی‌اش دچار بحران سیاسی شد. دختر یکی از هم حزبی‌های زوما در شکایت نامه‌ خود آورده بود که زوما به وی تجاوز کرده است. این درحالی است که زوما در دادگاهی که به همین دلیل برای وی تشکیل شد، گفت که وی تنها با این دختر 31 ساله رابطه‌ جنسی داشته است !. اما مساله‌ رسوایی اخلاقی وی بارها از سوی مردم آفریقای جنوبی نقل قول شد.»