پشت پا به مدیریت ورزشی در فوتبال

تیم فوتبال پاس که ریشه‌ای نظامی دارد از 19 خرداد 86 به استان همدان انتقال یافت تا به‌اصطلاح سیاست تمرکززدایی در فوتبال، رونق فوتبال استان‌ها را به همراه داشته باشد. اما در مقام عمل نه‌تنها چنین هدفی جامه تحقق نیافت بلکه پاس از یک تیم مدعی و بازیکن‌ساز به تیمی متوسط تبدیل شد تا بر سر تامین هزینه‌های مالی آن نیز کلی دعوا و اختلاف نظر ایجاد شود.

بی‌توجهی به مقوله مدیریت ورزشی نیز کم‌ آسیب به این باشگاه وارد نکرد تا این تیم در همین فصل 2 مدیر را در راس خود دیده و دو بار نیز مجبور به تغییرش شود.

اما وضعیت آشفته پاسی‌ها بدتر از آنی بود که بشود برای آن در کوتاه‌مدت نسخه حیاتبخش پیچید و چنین بود که باشگاهی با کارنامه روشن و سابقه یک بار قهرمانی در جام باشگاه‌های آسیا در سال 1992، امروز به دسته یک سقوط می‌کند تا پروژه انتقال تیم‌ها به استان‌ها نیز با شکست مواجه شود.

حشمت مهاجرانی، حسن حبیبی، اصغر شرفی، همایون شاهرخی، حسین کازرانی، حسین فرکی، بهزاد غلامپور، محمد خاکپور و حمید استیلی از نسل پیشین و بازیکنانی چون جواد نکونام، محمد نصرتی، رسول خطیبی و وحید هاشمیان جملگی در مکتب فوتبال پاس به بزرگی رسیدند تا امروز نیز آنان در قبال سقوط تیم با ریشه پاس تاسف بخورند.

تیم فوتبال پیکان نیز در وضعیتی مشابه پاس به قزوین انتقال یافت، اما هیچ‌گاه مزیت استقبال تماشاگران قزوینی نیز مشمول حالش نشد تا این مساله به همراه ضعف مدیریت، به ارکان تیم ضربه بزند.

حضور 3 مربی در راس این تیم در طول لیگ دهم، بیش از همه حکایت از ضعف مدیریت دارد، ضعفی که طی سال‌ها اجازه نداده است این باشگاه با امکانات و سرمایه، حق خود را در فوتبال ایران بگیرد. نگاهی به وضعیت دیگر باشگاه‌ها نیز این ضعف را آشکار می‌سازد، موضوعی که ضررهای جبران‌ناپذیری را به لحاظ مادی و معنوی برای فوتبال ایران به وجود آورده است.

در طرف مقابل نگاهی به عملکرد تیم‌ها و باشگاه‌های موفق در فوتبال، توجه به اصول و ظرافت‌های مدیریتی را روشن می‌سازد. امروز اگر سپاهان به قطبی در فوتبال ایران و آسیا تبدیل شده است، آن را بیش از همه مرهون مدیریت تخصصی خود است که سیاست آزمون و خطا در آن جایی ندارد.