کاهش بودجه برای پزشکان مناطق محروم

سال گذشته مجلس تخصیص 100 میلیارد تومان اعتبار برای پزشکان مناطق محروم را تصویب کرد. ظاهرا به ازای کارکرد هر پزشک در این مناطق کارانه‌ای برایشان در نظر گرفته می‌شود که چون پرداخت این کارانه‌ها مشروط به پرداخت بدهی‌های سازمان‌های بیمه‌گر به دانشگاه‌های علوم پزشکی است، پرداخت کارانه‌ها با تعویق چندین ماه همراه می‌شود.

وزارت بهداشت هم اعلام کرده بود که از مجلس برای تصویب چنین بودجه‌ای تقاضا کرده هزینه ثابتی علاوه بر حقوق برای پزشکان شاغل در مناطق محروم درنظر گرفته شود تا کارانه آنان وابسته به معوقات بیمه‌ای نباشد و بر این اساس، کمبود حقوق‌شان جبران شود.

سال گذشته وزارت بهداشت 1400 پزشک متخصص را به مناطق محروم کشور اعزام کرد که به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی وزارت بهداشت رقم پرداختی ماهانه ثابت به آنان بین یک تا 9 میلیون تومان است.

هر چند که این مبلغ با در نظر گرفتن متوسط درآمدها در کشور رقم خوبی به نظر می‌رسد، اما باید توجه کنیم که این مبالغ برای کسانی در نظر گرفته شده که به طور متوسط بین 7 تا 11 سال تحصیل می‌کنند و جزو نخبگان کشور محسوب می‌شوند.

دوران طرح برای پزشکان عمومی حدود 2 سال است که مدت گذراندن این میزان در مناطق محروم‌تر، کمتر است. برای پزشکان متخصص نیز دوران طرح در قانون جدید به 4 تا 8 سال رسیده که در صورت طی نکردن این دوره، امکان دریافت مدرک تحصیلی یا اجازه مطب نخواهند داشت.

براساس اعلام حسن امامی، معاون درمان وزارت بهداشت رقم ثابت پرداخت به پزشکان مناطق محروم در بودجه 90 نسبت به بودجه سال گذشته 50 درصد کاهش یافته و به رقم 50 میلیارد تومان رسیده است.

این در حالی است که پیش از این، رئیس کمیسیون بهداشت و درمان وزارت بهداشت اعلام کرده بود: در زمینه تامین پزشک متخصص در مناطق محروم و شهرهای کوچک با تناقض و مشکلات زیادی در کشور مواجه هستیم، از طرفی می‌خواهند به اجبار پزشکان متخصص را به این مناطق بفرستند و از طرفی هم هیچ انگیزه و جاذبه‌ای برای حضور این پزشکان در این مناطق وجود ندارد.

به گفته حسین‌علی شهریاری، پزشکان تنها گروهی هستند که آنها را به اجبار برای خدمت به مناطق محروم اعزام می‌کنند و هیچ گروه شغلی یا فارغ‌التحصیلان هیچ رشته دیگری با این اجبار مواجه نیستند.

او معتقد است باید روش جدیدی اتخاذ شود تا پزشکان عمومی بومی این مناطق بتوانند وارد دوره‌های دستیاری و تخصصی شوند تا در این مناطق بمانند.

پزشکان متخصصی که به اجبار به مناطق محروم اعزام می‌شوند بعد از مدت کوتاهی که در آن منطقه شناخته شدند و جایگاهی پیدا کردند، به علت نبود امکانات و انگیزه لازم دوباره به شهرهای بزرگ‌تر برمی‌گردند و مجبورند تمام کار و فعالیت حرفه‌ای خود را از صفر شروع کنند.

هر چند تصویب بودجه‌ای برای تشویق پزشکان به کار در مناطق محروم از اقدامات خوب وزارت بهداشت به نظر می‌رسید، اما تامین یک دهم از این اعتبار در سال گذشته و نصف شدن کل این اعتبار در سال جدید نشان می‌دهد نه تنها وضعیت نظام سلامت در سال جدید بحرانی‌تر می‌شود بلکه مناطق محروم نیز همچنان از خدمات موردنیاز، محروم خواهند بود.