پانورامای نگران‌کننده‌ عربی

به گزارش ایسنا، روزنامه‌ اماراتی البیان، در تحلیلی تحت عنوان "پانورامای نگران‌کننده عربی" نوشته است:«شهروند عرب پس از کمی خوشبینی نسبت به آینده‌ای که تونس در پیش دارد و پس از آن بهبودی نسبی اوضاع مصر و حرکت ملتش به سوی تحقق خواسته‌هایشان جهت دستیابی به پیشرفت و دموکراسی، هم‌اکنون بار سنگین و تلخ حوادث لیبی را بر دوش خود احساس می‌کند، جایی که ملت آن مورد حملات نظامی وحشیانه یک حکومت ظالم قرار گرفته و سرنوشتی در پیش دارد که پیش‌بینی آن و سختی‌هایی که به همراه دارد، کاری است بس دشوار.

شهروند عربی هنگامی که به فلسطین نگاه می‌کند از تعلل کشنده گروه‌های فلسطینی جهت دستیابی به آشتی ملی برای پایان دادن به شکاف سیاسی و جغرافیایی در فلسطین دچار غم و اندوه بزرگی می‌شود.

همه شهروندان عرب از این وضعیت بسیار در رنج و عذابند، شرایطی که مسئولان فلسطینی ضرورت پایان دادن به آن جهت اتحاد در برابر وحشیگری‌های اسرائیل علیه فلسطینی‌ها، سرزمین و مقدساتشان را احساس نمی‌کنند.

پس از آن، شهروند عرب متوجه یمن می‌شود، جائی که دچار بحران سیاسی شده و طرح‌های داخلی و عربی جهت پایان دادن به این بحران به صورت پیاپی ارائه می‌شود تا مردم این کشور اصیل عربی بتوانند روند دستیابی به خواسته‌هایشان مبنی بر پیشرفت و توسعه کشور، آموزش فرزندانشان و به بار نشاندن توانایی‌هایشان را از سر بگیرند، اما زبانی که طرفین درگیر در این بحران بزرگ در پیش گرفته‌اند شهروند عرب را خوشحال نمی‌کند و باعث می‌شود که دلش برای یمنی‌هایی بسوزد که میان دو سنگ آسیاب گیر کرده‌اند. اتهامات و توهین‌های دولتمردان و گروههای مخالف یمنی به یکدیگر بعضی اوقات، بسیار زننده است.

شهروند عرب، یمن را به سوی سوریه، مهد همیشگی آزادگان ترک می‌کند. آنجا نیز به نوعی نگران می‌شود، چرا که اعتراض‌های مردمی در حال گسترش است و درعین حال وعده‌های اصلاحات داده می‌شود.

در کشور همسایه‌ سوریه ، لبنان نیز گفت‌وگو میان دو گروه سیاسی شاخص این کشور به حالت تعطیل درآمده است و مساله دولت جدید وارد بیراهه‌هایی تاسف‌بار می‌شود.

اما در عراق، مسلما یک دولت نصف و نیمه نمی‌تواند مردم این کشور را قانع و راضی کند؛ دولتی که پس از ماهها رایزنی‌های داخلی، منطقه‌ای و بین المللی تشکیل شده است اما با وجود این، نمی‌توان به تحقق امنیت و آرامش موردنظر عراقی‌ها اطمینان داشت.

این بخش‌هایی از پانورامای عربی است که دارای جزئیاتی نگران کننده است؛ جزئیاتی که هوشیاری و تامل همراه با اندوه شدید را می‌طلبد اما باعث نمی‌شود که امید به فردای بهتر را از دست دهیم.»