وب سرور بدون هزینه اضافه

از آنجا که از این پس قرار است سیستم‌تان به اینترنت متصل باشد، بهتر است همواره سرور را با آخرین وصله‌های امنیتی به روز نگه دارید.

نخستین کاری که باید انجام داد، فهمیدن نشانی آی‌پی سرور است. با این نشانی است که می‌توان به سرور دسترسی پیدا کرد، بنابراین بهتر است نشانی سرور را در شبکه محلی خارج از پروتکل DHCP تعریف کنید.

برای این کار روی آیکن اتصال شبکه خود در نوار منوی سیستم کلیک و گزینه Connection Information را انتخاب کنید. در این پنجره نشانی آی‌پی مشخص می‌شود. همچنین با کلیک راست روی همین گزینه و انتخاب Edit Connections می‌توان اتصال شبکه را تنظیم و نشانی آی‌پی را دستی وارد کرد. برای این کار، کافی است نام کارت شبکه را که معمولا eth0 یا eth1 است، انتخاب و سپس در تب IPv4 متد Manual را انتخاب و اطلاعات مناسب را وارد کرد.

به اشتراک گذاشتن یک فولدر، ساده‌ترین کار برای دسترسی و ارسال فایل‌ها روی سرور است. هر چند از نظر امنیتی برای سرور مشکل ایجاد می‌کند، اما بهتر است تنها زمانی استفاده شود که سرور در شبکه‌ای خصوصی قرار دارد و تمایل ندارید از بیرون به آن متصل شوید.

نخستین کاری که باید کرد، تنظیم سطح دسترسی به این فولدر است. برای شروع منوی Applications\Accessories\Terminal را انتخاب کنید یا کلید ترکیبی Ctrl+Alt+T را بزنید و دستور زیر را وارد کنید:

$ sudo chmod 777 /var/www

این دستور نیاز به گذرواژه دارد، گذرواژه را وارد کرده و سطح دسترسی را تغییر دهید. اگر این اقدام موفقیت‌آمیز باشد، هیچ پیغامی‌ نشان داده نخواهد شد.

حالا از طریق منوی Places\Computer به مسیر var/ بروید و روی فولدر www کلیک راست و سپس Sharing Options را انتخاب کنید.

گزینه Share this folder را تیک بزنید. اگر نمی‌خواهید آن را امن کنید، چنان که بدون گذرواژه هم بتوان این فولدر را دید، گزینه Guest Access را انتخاب کنید. به این ترتیب هر کسی در شبکه محلی می‌تواند به این فولدر دسترسی پیدا کند، از این رو توصیه می‌شود این گزینه را انتخاب نکنید. البته برای استفاده از این فولدر هر بار باید شناسه و گذرواژه وارد کنید، اما امنیت آن مهم‌تر است.

همچنین گزینه Allow others to create and delete files را انتخاب کنید تا بتوان از کامپیوتر دیگر نیز در این فولدر فایل ایجاد کرد.

برای مشاهده فایل‌ها، مسیر زیر را در کامپیوتر دیگر وارد کنید:

//SERVER_ADDRESS/www

پس از وارد کردن شناسه و گذرواژه می‌توانید به فولدر دسترسی پیدا کنید. برای اتصال از طریق یک کامپیوتر ویندوزی، بهتر است بسته smb را نصب کنید تا اوبونتو بتواند با کامپیوترهای ویندوزی در شبکه نیز اتصال داشته باشد.

حالا که همه چیز مرتب انجام شده، باید مفهوم جدیدی به نام انتقال پورت را پیاده کرد. گفتنی است هر کسی که به اینترنت متصل می‌شود، یک نشانی آی‌پی دارد. در شبکه‌های خانگی و در بیشتر شبکه‌های اداری و تجاری، از آنجا که تعداد کامپیوترها زیاد است، معمولا یک نشانی آی‌پی میان چند سیستم به اشتراک گذاشته می‌شود و از آنجا به بعد این اطلاعات در شبکه داخلی پخش می‌گردد. می‌توان با مشاهده نشانی آی‌پی در صورتی که به فرمت زیر باشد:

10.x.x.x or 192.168.x.x

متوجه شد که این نشانی محلی است و با نشانی آی‌پی حقیقی متفاوت است. بنابراین برای دسترسی به سرور وب محلی از طریق اینترنت، نیازمند نشانی آی‌پی دیگری هستیم که نشانی عمومی‌ گفته می‌شود. پورت‌ها در سرور نیز همانند درها یا پنجره‌های یک خانه هستند. هر کدام از این پورت‌ها مسوول دسترسی به سرویس مختلفی هستند که در سرور وجود دارد. به صورت پیش‌فرض سرورهای وب از پورت 80 استفاده می‌کنند.

روتر یا مودم اینترنت معمولا بخشی به نام Port Forwarding یا Applications دارد که در آن می‌توان پورت‌ها را به شبکه محلی و کامپیوترهای مختلف متصل کرد. بنابراین می‌توان پورت 80 TCP را در شبکه داخلی به نشانی آی‌پی که سرور در آن وجود دارد، منتقل کرد. برای انجام این عملیات به دفترچه راهنمای روتر مراجعه شود.

بیشتر اتصالات اینترنت خانگی، نشانی آی‌پی متغیر دارند، به این معنا که پس از مدتی تغییر می‌کنند. برای ایجاد نام ثابت، می‌توان از سرویس فوق‌العاده DynDNS استفاده کرد که به نشانی‌های متغیر، یک شناسه ثابت می‌دهد تا بتوان بدون یادداشت نشانی به آن دسترسی پیدا کرد. برای مطالعه بهتر و استفاده از این سرویس، به نشانی زیر بروید:

پس از این که حساب کاربری خود را در این وب سایت ایجاد کردید، می‌توانید به سرور وب محلی از طریق نشانی مورد نظر خود متصل شوید. برخی از سرویس‌دهنده‌های وب، پورت 80 را بلوکه کرده‌اند. از این رو می‌توانید پورت 8080 را به جای پورت 80 استفاده کرده و با استفاده از آدرسی شبیه زیر، به سرور محلی وب خود دسترسی پیدا کنید:

پس از انجام این کار، کامپیوتر قدیمی‌و احتمالا از نظر خیلی‌ها به درد نخور را به یک سرور وب قدرتمند تبدیل کرده‌اید. بسته به این که چقدر بخواهید این سرویس را گسترش دهید، این موضوع می‌تواند پیچیده‌تر هم بشود، اما در این راهنما، پایه‌ای‌ترین و البته ارزان‌ترین روش برای ایجاد یک سرور وب محلی پیشنهاد شد. حالا که سرور راه‌اندازی شده، بهتر است تمرکزتان را روی نصب نرم‌افزارهای برنامه‌نویسی بگذارید.

محمدرضا قربانی