خصوصی‌سازی استقلال و پرسپولیس؛ شاید وقتی دیگر

موضوع خصوصی سازی استقلال و پرسپولیس در شرایطی هر از گاهی در کانون توجه رسانه‌ها قرار می‌گیرد که دکتر احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور سال قبل به سازمان تربیت بدنی دستور داد تا پایان سال 88 زمینه خصوصی‌سازی این دو باشگاه را در جهت پاسخگویی مثبت به انتظارها و آرزوهای مردم فراهم آورد، اما با وجود تاکید و دستور صریح مقام اول اجرایی کشور، هنوز گشایشی در این پرونده ایجاد نشده و نمی‌توان زمان دقیقی را برای آن متصور بود. علی سعیدلو، رئیس سازمان تربیت بدنی در پاسخ به اقدامات انجام شده در جهت نیل به این هدف اساسی، تنها تصریح دارد که طی یک سال اخیر دو، سه جلسه در رابطه با واگذاری استقلال و پرسپولیس برگزار شده و سازمان جلساتی را نیز با مسوولان وزارت اقتصاد و دارایی برگزار کرده است. هر چند عقدایی، معاون سازمان خصوصی‌سازی از واگذاری این دو باشگاه در سه ماهه چهارم امسال خبر داده است، اما برای آن‌که متهم به بدبینی نشویم، آرزو می‌کنیم که این وعده فعلیت یابد و بیش از این افکار عمومی چشم‌انتظار نمانند.

بی‌شک این دو باشگاه در جهت واگذاری باید ارزش‌گذاری و تراز مالی‌شان مشخص شود، نکته‌ای که سعیدلو نیز بدرستی آن تاکید می‌کند، اما یقینا قبل از همه اینها، باید نظام جامع باشگاهداری در ایران به تصویب مجلس شورای اسلامی برسد. مساله‌ای که طی این سال‌ها نسبت به آن بی‌توجه بوده‌ایم تا با وجود تصریح اصل 44 قانون اساسی، روند خصوصی‌سازی در ورزش به بیراهه رفته و همچنان شاهد تصدیگری دولت در امر ورزش باشیم. نکته‌ای که مورد رضایت مسوولان کشور نیست و باید با اتخاذ تدابیر لازم، زمینه خصوصی‌سازی حقیقی و خالی از جنبه‌های نمایشی و تبلیغاتی را در ورزش فراهم کرد.

به طور طبیعی با تصویب نظام باشگاهداری در ایران، زمینه‌ای فراهم خواهد شد که ورزش ایران و بویژه فوتبال در مسیر حقیقی خود به جلو حرکت کرده و از هزینه‌های کلانی که در این راه صرف می‌شود، نتیجه لازم را به دست آورد. افزون بر آن‌که سازمان در صورت داشتن عزم راسخ برای واگذاری استقلال و پرسپولیس، باید با تعیین سرپرستانی موقت برای دو باشگاه، زمینه‌های اولیه عرضه سهام دو باشگاه در بورس را فراهم آورد، نه آن‌که از یک سو شعار خصوصی‌سازی و واگذاری سرخابی‌ها را بدهند و از سوی دیگر به دنبال مدیریت دولتی برای سرخابی‌ها باشند.

حجت‌اله اکبرآبادی / دبیر گروه ورزش