دلی که برای استادیوم آزادی لک زده است

علی انصاریان در گفتگویی که با جام‌جم داشت، از آرزوهایش گفت و خندید و در مقابل چند باری نیز بغض کرد و جواب سوالات ما را نداد!

فکرش را می‌کردی فولادگستر بتواند ذوب‌آهن را شکست دهد؟

از همان روز اول که در بازی‌های جام حذفی شرکت کردیم، هدفمان این بود که به فینال برسیم و قهرمان شویم. این هدف ما بود و برایمان فرقی نمی‌کرد که حریف‌مان چه تیمی است؛ البته جا دارد در همین ابتدا از محبت‌های مردم خوب تبریز تشکر کنم. برای آنها تراکتورسازی با ماشین‌سازی و فولادگستر فرقی ندارد. آنقدر از ما حمایت کردند که راهی جز این نبود.

در مقابل این قضیه، ذوب‌آهن هم با تمام قدرت در این بازی حاضر شد. در حالی که ذوب‌آهن درگیر حضور در سه چهار جام بود، در این بازی با تمام قدرت حاضر شد و امیدوارم این تیم در ادامه بازی‌های لیگ موفق باشد.

از همان روز اول دوست داشتم فولادگستر و پرسپولیس به فینال بازی‌های جام حذفی برسند. حالا هم خیلی خوشحال هستم که این آرزوی بزرگ برآورده شد. آخرین مصاحبه‌ای که کردم چند ماه پیش بود و وقتی گفتم این پیش‌بینی و آرزوی بزرگ من است، خیلی‌ها خندیدند!

برای من اتفاقاتی افتاد که هرگز نمی‌توانم آن را فراموش کنم. آنها که دوست نداشتند من در پرسپولیس باشم، باعث شدند پیراهن سرخ را از دست بدهم. باورتان نمی‌شود، حتی التماس کردم. التماس کردم و گفتم من پرسپولیس را دوست دارم،‌ اما کسی نفهمید که چطور دارم التماس می‌کنم. خواهش می‌کنم بیشتر از این در مورد این موضوع صحبت نکنید، چون دلم نمی‌خواهد در آستانه فینال جام حذفی از این حرف‌ها بزنم.

بگذارید موضوعی جالب برایتان تعریف کنم. اولین بار که قرار بود با پیراهن استقلال مقابل پرسپولیس بازی کنم، احساس خاصی داشتم. وقتی وارد زمین شدم، ناگهان همه هواداران پرسپولیس مرا تشویق کردند. گیج شده بودم. نمی‌دانستم باید چه کار کنم. تنها چیزی که برای گفتن دارم این است که علی انصاریان در پرسپولیس یک شناسنامه دارد. کسی که به رغم تمام شلوغ‌کاری‌هایش، رکورد بخیه، تعصب و خیلی چیزهای دیگر است.

پدرم پرسپولیسی بود و همیشه در خانه ما صحبت فوتبال و پرسپولیس بوده است. فکر می‌کنم این چیزها با علی انصاریان گره‌خورده و به این راحتی‌ها نمی‌توان از آنها گذشت.

وقتی یاد پدرم می‌افتم، حالم عوض می‌شود. چند روز دیگر باید مراسم چهلم او را برگزار کنیم، ولی هنوز نمی‌توانم باور کنم که او از بین ما رفته.

هنوز فکر می‌کنم او در خانه منتظر من است. هر وقت به استادیوم می‌آمد، من گل می‌زدم و این اتفاق حتی در بازی با بایرن‌مونیخ هم افتاد. پدرم طرفدار پرسپولیس بود و این تیم را دوست داشت، اما بدون شک او اول طرفدار پسرش است و می‌دانم که همچنان برای من دعای خیر می‌کند. به من الهام شده که روح پدرم روز بازی در استادیوم حاضر است و دوست دارم بهترین بازی‌ام را انجام دهم.

الان وضعیت پرسپولیس بهتر شده و ان‌شاءالله بتواند در لیگ نتایج خوبی بگیرد. البته این را به شما بگویم که کار در لیگ یک خیلی سخت است و بازیکنان حاضر در آن از خیلی از بازیکنان لیگ برتری بهتر هستند.

نمی‌دانم چه شد که سرنوشت، مرا به اینجا کشاند. شاید قسمت این بود ما به فینال برسیم تا خیلی‌ها یادشان بیاید که ما هم در لیگ نفس می‌کشیم و حرف‌های زیادی برای گفتن داریم. فکر می‌کنم یک نفر آن بالا هست که ما را دوست دارد و می‌خواهد یک بار دیگر به ما شانس بدهد.